กลิ่นขนมปังในที่ดินร้าง

แป้งสาลีเนื้อเนียนละเอียดดั่งผงหิมะร่วงหล่นลงกระทบอ่างผสมใบใหญ่ เกิดเป็นละอองฝุ่นสีขาวจางๆ ลอยคว้างในอากาศ รินรดาตวัดข้อมืออย่างคล่องแคล่ว กลิ่นหอมหวานของเนยแท้ไขมันนมสูงที่เธอแอบดึงออกมาจากมิติลับเริ่มส่งกลิ่นเย้ายวนตัดกับกลิ่นอับชื้นของกระท่อมร้างที่พวกเขาเพิ่งช่วยกันปัดกวาด ในเมื่อพวกตระกูลสามีใจดำขับไสไล่ส่งให้สองสามีภรรยามาตายรังในที่ดินรกร้างไร้ค่าแห่งนี้ เธอนี่แหละที่จะพลิกผืนดินอาเพศให้กลายเป็นอาณาจักรเบเกอรี่ที่หอมฟุ้งจนพวกมันต้องกลืนน้ำลายด้วยความอิจฉา "กลิ่นนี่... มันชักจะแปลกเกินไปแล้วนะริน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของพันธกานต์ที่ก้าวเข้ามาในห้องครัวชั่วคราว อดีตนายทหารหนุ่มผู้มีรอยแผลเป็นจางๆ ที่มุมปากเลิกคิ้วหนาขึ้นอย่างใช้ความคิด สายตาคมกริบกวาดมองเครื่องมือประหลาดหน้าตาคล้ายเตาอบอิฐผสมผสานเทคโนโลยีเวทมนตร์จากมิติลับที่ภรรยาเพิ่งเสกออกมาเมื่อครู่ เขาไม่เคยเห็นเตาอบหน้าตาประหลาดแบบนี้มาก่อนในชีวิต และยิ่งไปกว่านั้น เขายังไม่เคยได้กลิ่นหอมรัญจวนใจขนาดนี้จากแป้งสาลีบดหยาบๆ ที่ชาวบ้านทั่วไปใช้กันเลยสักครั้ง "แปลกแต่หอมใช่ไหมล่ะคะคุณสามี" รินรดาหันมาส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับด้วยความมั่นใจ เธอใช้หลังมือปัดปอยผมที่หลุดลุ่ยออกจากกรอบหน้าอย่างไม่ใส่ใจนัก "ถ้าพี่คิดว่าแค่กลิ่นเนยนี่มันแปลกแล้วล่ะก็ รอให้ขนมปังแผ่นนี้อบเสร็จเสียก่อนเถอะค่ะ รับรองว่าต่อให้เป็นท่านเคานต์ผู้เย่อหยิ่งจากในเมือง ก็ยังต้องวิ่งแจ้นมาเคาะประตูบ้านเราเพื่อขอซื้อสิบก้อนรวดเลยทีเดียว" พันธกานต์หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยความเอ็นดู เขาเดินเข้าไปใกล้ร่างบาง กลิ่นกายสะอาดสะอ้านผสมกลิ่นเหงื่อจางๆ จากการหักร้างถางพงเมื่อครู่ลอยมาแตะจมูก ร่างสูงใหญ่ทิ้งน้ำหนักลงบนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด พร้อมกับยื่นมือหนาไปหยิบถุงแป้งนำเข้าจากมิติลับขึ้นมาพลิกดูด้วยความสนใจ "พี่ไม่ได้ห่วงเรื่องท่านเคานต์หรอกริน... พี่ห่วงพวกป้าสะใภ้จอมจุ้นกับพวกญาติๆ ตัวแสบทางโน้นมากกว่า" พันธกานต์หรี่ตาลงเล็กน้อย นึกถึงสีหน้าเหยียดหยามของบรรดาญาติผู้พี่ที่พากันหัวเยาะเย้ยหยันในวันที่เขากับรินรดาถูกตัดออกจากกองมรดกแล้วถูกถีบหัวส่งมาอยู่ที่ดินแปลงนี้ "พวกนั้นจ้องจะมาขูดรีดเราอยู่แล้ว ถ้าพวกมันได้กลิ่นขนมปังหอมๆ ลอยไปถึงบ้านใหญ่ มีหวังได้ยกพวกมาโวยวายหาว่าเราซ่อนสมบัติลับแน่ๆ" "ก็ให้มันมาสิคะ!" รินรดาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากสวย "สมบัติลับอะไรกันล่ะคะ... ของพวกนี้รินหามาด้วยหยาดเหงื่อแรงงานและ 'มิติ' ส่วนตัวต่างหาก ถ้าพวกมันกล้าก้าวเท้าเข้ามาเหยียบที่ดินของเราแม้แต่ก้าวเดียว รินนี่แหละจะต้อนรับด้วย 'ไม้หน้าสาม' ผสมขนมปังสูตรพิเศษที่แข็งปานหินอัคนีให้พวกมันฟันหักกลับไปเป็นที่ระลึกเลย!" ท่าทางฮึิมฮำเอาเรื่องของภรรยาตัวน้อยทำให้พันธกานต์หลุดหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น เขาแอบอมยิ้มในความใจกล้าและเด็ดเดี่ยวของหญิงสาวตรงหน้า ตั้งแต่วันแรกที่เธอตบหน้าญาติผู้พี่ของเขาด้วยหลักฐานการทุจริตกลางงานเลี้ยงครอบครัว เขาก็รู้ทันทีว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ภรรยาชาวไร่ธรรมดาๆ ที่จะยอมก้มหัวให้ใครหน้าไหนทั้งสิ้น และเขานี่แหละที่จะคอยเป็นโล่เงินโล่ทอง คอยเปย์ทุกอย่างที่เธอต้องการ เพื่อให้เธอยืนหยัดได้อย่างสง่างามที่สุดบนแผ่นดินนี้ "ครับๆ พี่รู้ว่าเมียพี่เก่งที่สุด" พันธกานต์เอื้อมมือไปหยิบผ้ากันเปื้อนสีชมพูอ่อนลายลูกไม้ที่หล่นอยู่บนโต๊ะมาถือไว้ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ภรรยาแล้วบรรจงผูกเชือกด้านหลังให้ด้วยความทะนุถนอม "แต่ก่อนจะไปฟาดฟันกับใคร... ตอนนี้เตาอบของที่รักกำลังส่งสัญญาณเตือนแปลกๆ แล้วนะ นั่นคือควันสีฟ้าจางๆ หรือว่า... ขนมปังมันจะไหม้แล้วริน?" ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นทันที รินรดาร้องอุ๊ยเบาๆ ก่อนจะหันขวับไปมองเตาอบเวทมนตร์ในมิติลับที่ตอนนี้หน้าจอแสดงผลกำลังกะพริบแสงสีทองเรืองรอง กลิ่นหอมกรุ่นของขนมปังเนยสดผสมคาราเมลอุ่นๆ ทะลักออกมาจากช่องระบายความร้อนราวกับคลื่นระลอกใหญ่ มันไม่ใช่แค่กลิ่นหอมธรรมดา แต่มันคือกลิ่นหอมที่มีพลังละมุนละไม ชวนให้รู้สึกอบอุ่นหัวใจและหิวโหยในเวลาเดียวกัน รินรดารีบสวมถุงมือกันความร้อนหนาเตอะ ดึงถาดขนมปังทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าออกจากเตา ก้อนขนมปังสีทองอร่ามผิวเนียนเรียบดั่งเคลือบด้วยน้ำผึ้งแท้ส่งกลิ่นคุกกรุ่นฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัวชั่วคราว ก่อนที่ลมพัดยามบ่ายจะหอบเอาความหอมหวานนี้เล็ดลอดผ่านหน้าต่างที่เปิดกว้าง พัดพาออกไปสู่อากาศภายนอก... มุ่งตรงสู่ถนนลูกรังสายหลักที่เชื่อมระหว่างหมู่บ้านกับเขตคฤหาสน์ของตระกูลใหญ่ ทันทีที่กลิ่นหอมนั้นลอยไปถึง... บรรดาชาวบ้านที่กำลังเดินผ่านไปมาต่างต้องหยุดฝีเท้าลง พวกเขาต่างสูดหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความงุนงงและอยากรู้อยากเห็น กลิ่นนี้มันคืออะไรกัน ทำไมถึงหอมหวานรasยกับลอยมาจากสรวงสวรรค์เช่นนี้! ในขณะเดียวกัน ที่บ้านพักปลายนาของตระกูลใหญ่... ป้าสะใภ้ผู้ชอบสอดรู้สอดเห็นที่กำลังนั่งจิบชาอยู่บนระเบียงถึงกับสำลักน้ำชาพรวดออกมา นางขยี้จมูกตัวเองแรงๆ แล้วหันไปมองหน้าบ่าวรับด้วยความตกใจ "กลิ่นอะไรวะ... หรือว่านังเด็กปากจัดนั่นแอบทำอะไรกิน?!" ป้าสะใภ้ตบโต๊ะเสียงดังลั่นด้วยความขัดเคืองใจ ทว่า... ในจังหวะนั้นเอง ที่หน้าประตูรั้วรกร้างของบ้านรินรดา เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอย่างกระชั้นชิด พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่มีอำนาจและอิทธิพลมากที่สุดในเมืองหลวง ที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และกระเป๋าเงินใบโตในมือ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับ "เบเกอรี่มิติต่างโลก" ในตอนนี้นะคะ