มรดกที่หายไปกับมิติที่เปิดออก

"เซ็นตรงนี้เสีย ถือว่าพวกเราหมดเวรหมดกรรมต่อกัน!" เสียงกระดาษปึกหนาถูกฟาดลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังปัง พร้อมกับรอยยิ้มเยาะหยันของป้าสะใภ้ผู้มีใบหน้าอิ่มเอิบไปด้วยคราบน้ำมันหมูและแหวนทองเส้นโตนิ้วชี้ รินรดาปรายตามองเอกสารสิทธิ์ที่ดินผืนสุดท้ายในมือ ใบหน้าเรียบเฉยจนอีกฝ่ายนึกฉุน สิบปีที่พ่อแม่ของเธอล้มหายตายจากไป ทิ้งกิจการร้านเบเกอรี่และมรดกมูลค่ามหาศาลไว้ให้ ญาติพี่น้องที่เคยทำตัวราวกับสุนัขรับใช้ กลับกลายร่างเป็นฝูงแร้งทึ้งที่รุมทึ้งสมบัติจนเกลี้ยงเกลา เหลือทิ้งไว้เพียงที่ดินรกร้างผืนกระจิริดที่เต็มไปด้วยหินและวัชพืชทางชายแดนกันดาร พร้อมกับหนี้ก้อนโตที่พวกเขากุเรื่องขึ้นมาเพื่อบีบให้เธอเซ็นยินยอม "หมดเวรหมดกรรมอย่างนั้นหรือคะ... พูดออกมาได้ไม่อายปากเลยนะ" รินรดาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น มีแต่ความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจนป้าสะใภ้เผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "นังเด็กนี่! แกกล้าดียังไงมาพูดจาแบบนี้กับผู้ใหญ่! ได้ที่ดินกันดารนั่นไปก็บุญหัวแค่ไหนแล้ว รอดตัวจากการติดคุกเพราะค้ำประกันหนี้ให้พ่อแม่แกได้ก็นับว่าบุญโข! อย่ามาทำหน้าอวดดีแถวนี้ ไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันซะ!" ป้าสะใภ้แผדเสียงกรีดร้องด้วยความโมโหเมื่อไม่ได้เห็นน้ำตาหรือความสิ้นหวังตามที่คาดการณ์ไว้ รินรดาเพียงแค่ยกยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวยาวจดปากกาลงบนกระดาษอย่างไม่ลังเล สักวันหนึ่ง... คนพวกนี้จะต้องคลานกลับมาคุกเข่าขอร้องเธอด้วยความยากจนข้นแค้นอย่างแน่นอน แต่อย่างน้อยที่สุด ในตอนนี้เธอก็เป็นอิสระจากปลิงดูดเลือดเหล่านี้แล้ว กระเป๋าเดินทางใบเก่าเพียงใบเดียวกับแหวนทองเหลืองโบราณที่สวมติดนิ้วมาตั้งแต่บรรพบุรุษ คือทรัพย์สินทั้งหมดที่เธอหอบหิว่ามาถึงกระท่อมไม้ทรุดโทรมปลายทาง ที่นี่คือบ้านหลังใหม่... หรือจะเรียกว่าซากปรักหักพังก็คงไม่ผิดนัก พื้นดินแห้งแล้งจนแตกระแหง ลมพัดฝุ่นตลบอบول ไม่น่าเชื่อว่าสถานที่แบบนี้จะกลายเป็นที่ซุกหัวนอนของเชฟเบเกอรี่มือหนึ่งที่เคยคว้ารางวัลระดับประเทศมาแล้ว "ให้ตายสิ ชีวิตพลิกผันเร็วยิ่งกว่าตีวิปครีมเสียอีกนะเนี่ย" รินรดาทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงไม้เก่าๆ ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ้าด พลางยกมือขึ้นนวดขมับ ทันใดนั้น ความรู้สึกร้อนผ่าวก็แล่นพล่านขึ้นมาจากนิ้วนางข้างซ้าย แหวนโบราณที่เคยหมองคล้ำกลับเปล่งแสงสีทองเรืองรองจางๆ ก่อนที่สติของเธอจะหลุดวูบลงท่ามกลางความมืดมิด วูบ—! ลมหายใจเฮือกใหญ่ถูกสูบเข้าปอด รินรดาลืมตาโพลง แต่สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่หลังคารั่วๆ ของกระท่อมไม้ผุพังอีกต่อไปแล้ว หากแต่เป็นพื้นที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ผืนดินสีดำสนิทที่อุดมสมบูรณ์ส่งกลิ่นหอมของแร่ธาตุและดินชื้นๆ ลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นหอมหวานของเนยแท้และวานิลลา "ที่นี่... ที่ไหนกัน?" เบื้องหน้าของเธอคือคลังสินค้าขนาดมหึมา ชั้นวางของสูงเสียดฟ้าที่เต็มไปด้วยแป้งสาลีนำเข้า เนยสดบริสุทธิ์จากทุ่งหญ้าเมืองหนาว นมสด และอุปกรณ์ทำเบเกอรี่ระดับปรมาจารย์ที่เธอเคยฝันหา ไม่เพียงเท่านั้น มุมหนึ่งของมิติลับยังมีลำธารน้ำใสสะอาดไหลผ่าน พื้นดินรอบข้างพร้อมสำหรับการเพาะปลูกพืชหายาก และยังมีหน้าจอดิจิทัลลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ ระบุข้อความต้อนรับด้วยตัวอักษรเรืองแสงสีฟ้า [ยินดีต้อนรับสู่ 'อาณาจักรเบเกอรี่นิรันดร์' มิติลับระดับสูงสุด] [ภารกิจเริ่มต้น: ฟื้นฟูชีวิตใหม่ สร้างอาณาจักรความอร่อย และหาเงินล้านด้วยสองมือ!] รินรดากะพริบตาปริบๆ สมองอันฉลาดเฉลียวประมวลผลอย่างรวดเร็ว ในเมื่อโลกความเป็นจริงใจร้ายกับเธอนัก เธอก็จะใช้มิติลับนี้แหละพลิกชะตากรรม! ทรัพย์สินที่ถูกปล้นไป เธอกล้าสัญญาเลยว่าจะหาคืนมาเป็นร้อยเท่าพันทิป! ระหว่างที่เธอกำลังตื่นตาตื่นใจกับแป้งสาลีเกรดพรีเมียมในคลังแสง จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักแน่นของใครบางคนก็ดังขึ้นจากภายนอกกระท่อมในโลกความเป็นจริง ตึง ตึง ตึง... ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดนายทหารปลดประจำการก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าประตูบ้าน ผิวเข้มกรำแดด ใบหน้าคมคายดุดันราวกับพยัคฆ์ร้าย แต่ดวงตากลับฉายแววซับซ้อนยามมองสำรวจหญิงสาวท่ามกลางความโทรมของบ้านพัก "เธอ... คือยายตัวแสบที่ทางการส่งมาเป็นภรรยาขัดดอกของฉันสินะ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความระแวง ขณะที่กลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากตัวของชายหนุ่ม แต่นั่นยังไม่น่าตกใจเท่ากับกลิ่นหอมกรุ่นของขนมปังเนยสดอบใหม่ที่จู่ๆ ก็โชยออกมาจากกระเป๋าเดินทางเก่าๆ ของรินรดา ทั้งๆที่เธอยังไม่ได้เริ่มทำอะไรเลยแม้แต่น้อย! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ "เบเกอรี่มิติต่างโลก" ในตอนแรกนี้นะคะ