นายทหารข้างบ้านผู้มาพร้อมเมล็ดพันธุ์

เสียงทุบประตูไม้สนเก่าดังปึงปังจนฝุ่นละอองที่เกาะอยู่ตามวงกบหล่นลงมาคล้ายเกล็ดหิมะยามฤดูหนาว รินรดาตวัดสายตาขึ้นจากแป้งโดว์นุ่มฟูที่กำลังนวดอยู่บนโต๊ะไม้เนื้อแข็ง ใบหน้าคมคายเจือรอยยิ้มเย็นเยียบ ขณะที่มือเรียวยังคงขยับสม่ำเสมอไม่มีทีท่าว่าจะรีบร้อน "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! นังสะใภ้นอกคอก แกคิดว่าจะซ่อนตัวอยู่ในบ้านผีสิงนี่ได้ตลอดรอดฝั่งอย่างนั้นเรอะ!" เสียงแหลมสูงของป้าสะใภ้ใหญ่แห่งตระกูลเดิมดังแว้ดทะลุกรอบประตูเข้ามา ตามมาด้วยเสียงทุบถังไม้และเสียงโวยวายของบรรดาญาติห่างๆ ที่ยกโขยงกันมาหวังจะสูบเลือดสูบเนื้อเธอยามที่เพิ่งเริ่มต้นชีวิตใหม่ในดินแดนชายขอบแห่งนี้ รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ช่างกล้าเสียจริง คนพวกนี้ไม่เคยลงทุนลงแรงอะไรเลยสักนิด แต่พอได้กลิ่นผลประโยชน์หรือข่าวว่าเธอครอบครองที่ดินแปลงเล็กๆ ริมชายป่า กลับแห่กันมาดั่งฝูงแร้งลงทึ้งซากสัตว์ รินรดาไม่แม้แต่จะชายตามองไปที่ประตู นางยังคงละเมียดละไมกับการตัดแป้งโดว์แบ่งเป็นก้อนเท่าๆ กัน ก่อนจะบรรจงปั้นมันเป็นทรงกลมมนอย่างประณีต กลิ่นหอมจางๆ ของยีสต์หมักธรรมชาติเริ่มลอยอวลไปทั่วห้องครัวคับแคบ แต่มันกลับเป็นกลิ่นหอมที่ทรงพลังพอจะทำให้คนหน้าเงินข้างนอกนั่นสติหลุดได้มากกว่าเดิม ปัง! คราวนี้เสียงถีบประตูไม้ทำท่าจะพังมิพังแหล

"ถ้ารนหาที่ตายนัก ฉันก็ไม่ขัดศรัทธาค่ะ" รินรดาพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตากลับพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ ก่อนที่บานประตูเก่าคร่ำคร่าจะหลุดออกจากบานพับด้วยแรงถีบครั้งสุดท้าย ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิร์ตพับแขนจนเห็นกล้ามเนื้อแน่นขนัดและรอยแผลเป็นจางๆ ตามสไตล์อดีตนายทหารก็ก้าวพรวดเข้ามาขวางกลางวงอุบาทว์นั้นไว้เสียก่อน พันธกานต์ไม่ได้ส่งเสียงเอะอะโวยวาย ร่างสูงสง่าในแบบฉบับชายหนุ่มผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูราวกับภูเขาผาหิน สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีวาดมองกลุ่มญาติผู้หิวโหยด้วยรัศมีกดดันที่ทำให้อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันตาเห็น บรรดาคนที่เคยส่งเสียงกรีดร้องโวยวายเมื่อครู่ถึงกับหุบปากฉับโดยอัตโนมัติ ก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณเมื่อปะทะเข้ากับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่ม "ที่นี่... พื้นที่ส่วนบุคคล" เสียงทุบต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังจนแก้วหูสั่นสะเทือน "ถ้าไม่อยากให้ฉันใช้กฎของทหารจัดการกับพวกบุกรุก ก็ไสหัวออกไปให้พ้นจากเขตบ้านภรรยาฉัน" รินรดาชะงักมือที่กำลังเรียงก้อนแป้งลงถาด ดวงตากลมโตฉายแววประหลาดใจวับหนึ่ง นางมองแผ่นหลังกว้างที่ยืนหยัดปกป้องนางอย่างไม่เกรงกลัวผู้ใด พันธกานต์หันกลับมามองนางชั่วพริบตา แววตาดุที่เคยใช้จ้องมองศัตรูแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนและระมัดระวังอย่างเห็นได้ชัด ราวกับเกรงว่ากลิ่นแป้งและบรรยากาศในครัวจะทำให้ภรรยาตัวน้อยของเขารำคาญใจ ชายหนุ่มวางถุงกระดาษสีน้ำตาลใบใหญ่ลงบนโต๊ะข้างๆ อย่างเบามือที่สุด ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลลงอย่างน่าประหลาด "ฉันเก็บนี่มาให้เธอ... เห็นเธอบ่นว่าเมล็ดพันธุ์สมุนไพรป่ากับธัญพืชท้องถิ่นคุณภาพดีมันหายากนักไม่ใช่หรือ" รินรดากวาดสายตามองถุงกระดาษที่เปิดอ้าออก เผยให้เห็นเมล็ดพันธุ์พืชหายากนับสิบชนิดที่แม้แต่ในมิติลับของนางเองก็ยังต้องใช้เวลาเพาะพันธุ์อยู่นาน สภาพของพวกมันสมบูรณ์ รากยังชุ่มชื้นราวกับเพิ่งขุดขึ้นมาจากดินศักดิ์สิทธิ์ในเขตหวงห้าม สายตาของชายหนุ่มผู้นี้ไม่ได้มองนางแค่เพียงภรรยาที่แต่งเข้ามาตามพิธี แต่เขากลับสังเกตทุกรายละเอียดความต้องการของนางเงียบๆ โดยไม่เคยเอ่ยปากทวงบุญคุณ "คุณไปเอาของพวกนี้มาจากไหนคะพันธกานต์..." รินรดาเอ่ยถามเสียงเบา ความระแวดระวังที่เคยมีต่อผู้ชายแปลกหน้าในโลกใบใหม่นี้เริ่มสั่นคลอนทีละน้อย "เขตป่าต้องห้ามด้านหลังค่ายเก่า... แค่ทางผ่านน่ะ" พันธกานต์ตอบหน้าตาเฉย ทั้งที่รอยแผลใหม่ที่ต้นแขนซึ่งโผล่พ้นรอยพับเสื้อบ่งบอกชัดเจนว่าเขาต้องแลกมันมาด้วยการต่อสู้กับสัตว์อสูรกลายพันธุ์ระดับสูงเพียงลำพังเพื่อแลกกับเมล็ดพันธุ์เหล่านี้ ป้าสะภ้ใหญ่ที่ตั้งสติได้หลังจากถูกความหล่อเหลาและน่ากลัวของพันธกานต์ขู่ขวัญ รีบแผดเสียงแทรกขึ้นมาทันทีด้วยความริษยา "ฮึ! นังตัวดี! ที่แท้ก็ไปซุกหัวนอนอยู่กับไอ้ทหารตกอับนี่เอง ถึงว่าล่ะถึงได้กล้าปีกกล้าขา... อุ๊i!" ยังไม่ทันที่วาจาหยาบคายจะหลุดออกมาครบถ้วน พันธกานต์ก็ก้าวเท้าเข้าหาเพียงก้าวเดียว รัศมีกดดันระดับทหารผ่านศึกพุ่งเข้าใส่จนป้าสะใภ้หน้าซีดเผือด เข่าทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นดินอย่างไร้ศักดิ์ศรี รินรดายกยิ้มมุมปาก นางเดินถือไม้คลึงแป้งเดินเข้ามาใกล้หน้าต่าง มองดูสภาพของญาติผู้พี่ที่เคยเหยียบยย่ำนางในอดีตด้วยสายตาเย้ยหยัน นางไม่ได้ลงมือเองด้วยซ้ำ แต่ความน่ากลัวของสามีจำเป็นคนนี้กลับใช้งานได้ดีเสียยิ่งกว่าอาวุธใดๆ "พวกคุณกลับไปเถอะค่ะ" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มแต่เย็นเยียบถึงขั้วหัวใจ "บอกคนอื่นๆ ในตระกูลด้วยว่า นับจากวันนี้เป็นต้นไป... สะใภ้ตระกูลรินคนนี้ตายไปจากสารบบแล้ว ถ้าใครยังกล้ามาเหยียบหน้าบ้านฉันอีก ฉันไม่แน่ใจเหมือนกันว่าสามีอดีตทหารของฉันเขาจะเผลอทำอะไร 'ตกใส่' หัวพวกคุณบ้าง" สิ้นคำพูดของนาง พันธกานต์ก็ชักมีดพกสั้นออกมาปักลงบนพื้นไม้ห่างจากปลายเท้าของป้าสะใภ้ไม่ถึงนิ้ว คมมีดสะท้อนแสงไฟวับวับจนกลุ่มคนหน้าเงินพากันวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงราวกับฝูงสุนัขจนไม่เหลือเค้าโครงความกร่างเมื่อครู่ ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องครัวอีกครั้ง รินรดาระบายลมหายใจยาว นางหันกลับมามองสามีหนุ่มที่ยืนนิ่งสง By the window ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำลังยืนเก้อเขินเล็กน้อย มือหนาเกาหัวตัวเองแก้เก้อเมื่อสบเข้ากับดวงตากลมโตที่จ้องมองมาอย่างพิจารณา "ขอบคุณค่ะ... สำหรับเมล็ดพันธุ์" รินรดากล่าวเสียงนุ่ม นางยื่นมือไปหยิบถุงกระดาษขึ้นมาพิจารณา ก่อนจะพบความผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนอยู่ก้นถุง นิ้วเรียวชะงักกึกเมื่อสัมผัสเข้ากับกล่องไม้สักขนาดเล็กที่ถูกห่อด้วยผ้าไหมเนื้อดี ด้านในบรรจุโฉนดที่ดินผืนใหญ่ติดริมแม่น้ำ ซึ่งเป็นแปลงทองคำที่ตระกูลใหญ่พยายามแย่งชิงมาตลอดชีวิต แต่ชื่อบนโฉนดกลับถูกสลักไว้ด้วยชื่อของ 'รินรดา' เพียงผู้เดียว พร้อมลายมือหยาบกระด้างแต่หนักแน่นเขียนกำกับไว้ว่า *'ของขวัญวันแรกของการแต่งงาน... ใช้มันทำร้านขนมปังในฝันของเธอซะ'* ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย นางเงยหน้าขึ้นสบตากับพันธกานต์ที่ตอนนี้ใบหน้าคมเข้มขึ้นสีแดงจางๆ อย่างเห็นได้ชัด ชายหนุ่มรีบหันหน้าหนีไปมองนอกหน้าต่างราวกับกำลังสนใจก้อนเมฆบนท้องฟ้าเสียเต็มประดา แต่ก่อนที่รินรดาจะได้เอ่ยปากซักถามความคลั่งรักที่เกินเบอร์นี้ เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านซึ่งอยู่ติดถนนใหญ่ก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน... เงาร่างของใครบางคนทาบทับลงบนกระจกใส เป็นเงาร่างของหญิงสาวในชุดคลุมนักเวทชั้นสูงผู้เลอโฉม ทว่าแววตาที่มองเข้ามาในร้านกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มปริศนาและกลิ่นอายเวทมนตร์อันคุ้นเคยที่รินรดานึกไม่ถึง! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับ "เบเกอรี่มิติต่างโลก" ในตอนนี้นะคะ