การกลับมาของอดีตทหารไร้พ่าย

"ถ้าร้านของพวกแกยังอยากเปิดขายขนมปังหอมๆ นี่ต่อไป ค่าคุ้มครองเดือนนี้ต้องเพิ่มเป็นสองเท่า... ไม่อย่างนั้น อย่าหาว่าพวกฉันไม่เตือน!" เสียงทุบโต๊ะไม้สนขัดมันดังสนั่นจนถ้วยกระเบื้องเคลือบสีครีมสั่นสะเทือน กลิ่นอายความกรุ่นของเนยสดและวานิลลาแท้ที่เพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นเหงื่อไคลและควันบุหรี่ฉุนกึกจากกลุ่มชายฉกรรจ์ร่างหนาห้าคน พวกมันสวมเสื้อกั๊กหนังเก่าๆ และมีรอยสักรูปงูพิษพาดผ่านต้นคอ—กลุ่มอันธพาลประจำเขตการค้าตะวันตกที่มักรีดไถพ่อค้าแม่ขายหน้าใหม่เสมอ รินรดายืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้ ใบหน้าเรียบเนียนไม่ได้ฉายแววความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความรำคาญ มือเรียวบางยังคงเช็ดทำความสะอาดถาดอบขนมปังด้วยผ้าลินินสีขาวอย่างใจเย็น ราวกับพวกมันเป็นเพียงฝุ่นละอองที่ปลิวมาเกาะ ไม่ใช่โจรป่าหน้าเลือดที่มายืนคุกคามกลางร้านของเธอ "สองเท่า? ตาพวกแกนี่คงฝ้าฟางจนมองไม่เห็นป้ายประกาศของสภาเมือง หรือสมองมีปัญหาจนจำไม่ได้ว่ากฎหมายเขตนี้กำหนดไว้เท่าไหร่กันแน่คะ" น้ำเสียงหวานใสแต่เฉียบคมราคารดน้ำแข็งพุ่งตรงไปยังหัวหน้ากลุ่มอันธพาล รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ มุมปากยกยิ้มเยาะหยันอย่างไม่เกรงกลัว "เงินหยดเดียวจากฉัน... พวกแกก็ไม่มีสิทธิ์ได้แตะ!" "นังนี่! ปากดีนักนะ!" ชายร่างยักษ์หัวหน้าแก๊งเค้นหัวเราะเสียงต่ำ มันก้าวเท้าเข้าประชิดเคาน์เตอร์ มือหนาคว้าคอเสื้อของกระถางดอกไม้ประดับบนโต๊ะจนร่วงลงแตกกระจาย "คิดว่ามีสามีเป็นแค่อดีตทหารไร้น้ำยาที่เอาแต่ขุดดินปลูกผักแล้วจะไม่มีใครกล้าทำอะไรใช่ไหม? วันนี้ถ้าไม่จ่าย... ฉันจะพังร้านนี้ให้ราบเป็นหน้ากลอง!" บรรยากาศในร้านตึงเครียดจนแทบหยุดหายใจ รินรดากำผ้าในมือแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อเตรียมเรียกใช้สมุนไพรยาสลบในมิติลับ แต่ทว่า... ก่อนที่เธอจะได้ทันขยับตัว อุณหภูมิภายในร้านกลับลดฮวบลงอย่างฉับพลันราวกับฤดูหนาวมาเยือน *ตึง!* เสียงประตูไม้สักหนาหนักถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาลจนบานพับแทบหลุด ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิตสีเข้มพับแขนขึ้นจนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นขนัดและรอยแผลเป็นจางๆ จากสนามรบก้าวเข้ามา ความกดดันอันหนักอึ้งแผ่ซ่านออกจากตัวของพันธกานต์ทันที ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีวาวโรจน์ กวาดมองกลุ่มอันธพาลด้วยแววตานิ่งสนิท แต่กลับน่ากลัวเสียยิ่งกว่าสัตว์ป่าหิวกระหาย ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากของอดีตนายทหารไร้พ่ายผู้นี้ มีเพียงก้าวเดินที่หนักแน่นและมั่นคงที่ตรงดิ่งเข้าไปหาร่างยักษ์หัวหน้าแก๊ง "อะ... อะไรวะ แกเป็นใคร—" ยังไม่ทันที่มันจะได้พูดจบประโยค พันธกานต์ก็พุ่งเข้าประชิดด้วยความเร็วที่แทบมองไม่เห็น มือหนาคว้าเข้าที่คอเสื้อของมันอย่างไร้ความปราณี แรงเหวี่ยงมหาศาลทำให้ร่างหนาร่วมร้อยกิโลกรัมลอยละลิ่วก่อนจะฟาดลงกับพื้นร้านเสียงดังสนั่นหวั่นไหว โต๊ะไม้และเก้าอี้หักกระจัดกระจาย เศษไม้กระจายเกลื่อนกลาด *โครม! อั่ก!* ลูกน้องอีกสี่คนที่เหลือหน้าถอดสี ชักมีดสั้นออกมาหมายจะรุมแทงจากด้านหลัง รินรดากลั้นหายใจหัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทว่าพันธกานต์กลับเคลื่อนไหวราวกับเงาพายัพ ศอกหนากระแทกเข้าใส่ซี่โครงของคนแรกอย่างแม่นยำจนมันทรุดฮวบลงไปนอนกุมท้องร้องครวญคราง ก่อนที่เขาจะหมุนตัวเตะกวาดตัดขาชายอีกคนล้มฟาดพื้นในพริบตาเดียว การต่อสู้จบลงเร็วยิ่งกว่าการชงกาแฟดริปเสียอีก ความเงียบสงบเข้าปกคลุมร้านเบเกอรี่อีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจของพวกอันธพาลที่นอนกองแทบเท้า พันธกานต์ปัดฝุ่นตามแขนเสื้อเล็กน้อย ใบหน้าคมเข้มยังคงไร้อารมณ์ เขาก้มลงมองหัวหน้าแก๊งที่พยายามตะเกียกตะกายหนีด้วยสายตาเหยียดหยาม "ร้านนี้... ภรรยาฉันเป็นคนสร้างมันขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อ" เสียงทุบต่ำกังวานก้องไปทั่วร้าน เยียบเย็นจนกระดูกสันหลังของผู้ฟังต้องสั่นสะท้อน "ถ้าพวกแกกล้าเหยียบเข้ามาเหยียบที่นี่อีกแม้แต่ก้าวเดียว... คราวหน้าจะไม่ใช่แค่กระดูกหักแน่ จำใส่สมองพวกแกไว้!" กลุ่มอันธพาลลهاลลานพยักหน้ารับอย่างหวาดกลัว พวกมันพยุงกันลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีหายลับไปจากตรอกอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งไว้เพียงความเสียหายเล็กน้อยภายในร้าน รินรดายืนมองภาพเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งประทับใจ ทั้งหมั่นไส้ในความคลั่งรักแบบเงียบๆ ของสามี เธอวางผ้าลงแล้วเดินอ้อมเคาน์เตอร์เข้าไปหาเขา สองมือเรียวเอื้อมไปจัดปกเสื้อเชิ้ตที่ยับย่นให้เข้าที่อย่างเบามือ ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองชายหนุ่มพลึงยิ้มบาง "มือไม้หนักหน่วงขึ้นนะคะคุณสามี... แบบนี้ฉันต้องจ้างบอดี้การ์ดเพิ่มไหมเนี่ย?" เธอเย้าแหย่ด้วยน้ำเสียงติดตลกเพื่อคลายบรรยากาศตึงเครียด พันธกานต์ถอนหายใจยาว แววตาดุๆ เมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนอย่างรวดเร็วเมื่อสบตากับภรรยา มือหนากุมมือเรียวของเธอขึ้นมาลูบเบาๆ สำรวจว่ามีรอยขีดข่วนตรงไหนหรือไม่ "ผมไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณเด็ดขาด... ร้านนี้เป็นของคุณ สมบัติทุกชิ้นในนี้ และตัวคุณ... ก็เป็นของผมคนเดียว" คำพูดราบเรียบทว่าจริงจังทำเอาพวงแก้มเนียนของรินรดาขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ เธอยังไม่ทันได้เอ่ยปากแซวกลับ จู่ๆ เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของแขกไม่ได้รับเชิญที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเยินยอจอมปลอม "โอ้โห... บรรยากาศคึกคักเสียจริงนะหลานรัก ไม่นึกเลยว่าร้านขนมปังเล็กๆ จะมีเรื่องสนุกๆ ให้ดูด้วย" ร่างท้วมของป้าสะใภ้ใหญ่แห่งตระกูลเดิมก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเคลือบยาพิษ ในมือถือตะกร้าสานเก่าๆ เธอกวาดสายตามองความเสียหายรอบร้านก่อนจะหัวเราะหึๆ ในลำคอ "ท่าทางกิจการแกจะไปได้สวยนี่รินรดา... ถึงขนาดมีพวกอันธพาลมาเยี่ยมเยียนไม่ขาดสาย ว่าแต่... ขนมปังสูตรพิเศษที่ขายดิบขายดีจนขึ้นชื่อน่ะ แบ่งให้ทางตระกูลเราสักครึ่งหนึ่งเอาไปวางขายที่ตลาดใหญ่คงจะไม่ว่าอะไรใช่ไหมล่ะ?" รินรดาหุบยิ้มทันที แววตาคมกริบฉายประกายความเยียบเย็นขึ้นมาอีกครั้ง เธอประสานมือเข้าหากันพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยดแต่เชือดเฉือนในที "โอ้... ป้าใหญ่มาเยือนถึงที่ทั้งที ยินดีต้อนรับค่ะ... แต่เสียดายจัง พอดีว่าขนมปังล็อตนี้ทั้งหมด ถูกจองไว้โดยคนสำคัญคนหนึ่งหมดแล้วล่ะค่ะ" ป้าสะใภ้หน้าตึงขึ้นทันที "คนสำคัญที่ไหน จะสำคัญกว่าญาติผู้ใหญ่ในสายเลือดได้อย่างไร! อย่ามาตลตะแลงนะรินรดา แกต้องส่งมอบสูตรและขนมปังมาให้ฉันเดี๋ยวนี้—" "เสียใจด้วยนะคะป้าใหญ่..." รินรดายิ้มหวานหยดย้อย ขยับตัวเข้าไปยืนเคียงข้างพันธกานต์ที่แผ่ออร่าความกดดันออกมาขู่ขวัญอีกรอบ "เพราะคนสำคัญที่ว่า... เพิ่งจะเหยียบหน้าคนที่จะมาแย่งของฉันเมื่อกี้สดๆ ร้อนๆ เลยค่ะ" ทว่า... ในวินาทีที่ป้าสะใภ้กำลังจะอ้าปากโต้เถียงด้วยความโกรธเกรี้ยว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นจากหน้าร้าน พร้อมกับเงาร่างของชายชราในชุดคลุมผ้าไหมปักดิ้นทองหรูหรา ผู้ซึ่งไม่ควรจะมาปรากฏตัวอยู่ในหมู่บ้านชนบทแห่งนี้... กำลังก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูกระจกใส พร้อมกับรอยยิ้มลึกลับที่ทำให้รินรดาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนรินรดากับพันธกานต์มาจนถึงตอนนี้นะคะ!