การตบหน้าครั้งที่หนึ่ง

"เงินสามร้อยเหรียญทองในบัญชีกลางของตลาด... หายไปไหนหมด ถ้าพวกเจ้าไม่เอามาคืนข้าวันนี้ อย่าหวังว่าจะได้เหยียบออกจากเขตการค้านี้แม้แต่ก้าวเดียว!" เสียงตบโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางฝุ่นตลบของตลาดกลางเมือง ทว่าสำหรับรินรดาแล้ว เสียงเห่าหอนของสุนัขข้างถนนยังน่าฟังเสียกว่า ร่างเพรียวบางในชุดผ้าฝ้ายปักลายเรียบง่ายแต่เนื้อดี ยืนกอดอกพิงแผงขายขนมปังอบอุ่นของตนเองอย่างใจเย็น ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองกลุ่มญาติผู้พี่ฝั่งสามีที่กำลังหน้าซีดเผือดสลับกับเขียวคล้ำด้วยความขบขัน ระหว่างซอกนิ้วเรียวยาวมีกระดาษบัญชีตัวเลขเงินสดที่ดึงออกมาจากมิติลับโบกพัดเบาๆ ดั่งสายลมเย็น เมื่อครึ่งเดือนก่อน ญาติกลุ่มนี้ใช้ข้ออ้างเรื่อง "ความน่าเชื่อถือของตระกูล" อาสาเป็นตัวแทนนำขนมปังบริยอชและพายแอปเปิ้ลสูตรพิเศษจากมิติลับของเธอไปส่งให้พ่อค้ารายใหญ่ในเมือง โดยทำสัญญาปากเปล่าว่าจะแบ่งผลกำไรเจ็ดต่อสาม แต่ผ่านไปสองรอบ กลับอ้างหน้าตาเฉยว่าสินค้าขายไม่ออกแถมยังขาดทุนยับเยิน จนกระทั่งพันธกานต์ สามีหนุ่มร่างสูงใหญ่ผู้มีใบหน้าดุและสายตาดั่งเหยี่ยว พาเธอแอบไปตรวจสอบบัญชีลับกับผู้จัดการตลาดกลางเมื่อคืนนี้... ความจริงจึงถูกขุดรากถอนโคนขึ้นมาประจานต่อหน้าสาธารณชน "คุณพี่เจ้าคะ อย่าเพิ่งใจร้อนไปเลยค่ะ" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานใสแต่แฝงไปด้วยความเยียบเย็น รอยยิ้มบนมุมปากของเธองดงามราวกับดอกไม้พิษที่พร้อมจะปลิดชีพแมลงเม่าที่บังAอาจบินเข้าหาไฟ "เงินสามร้อยเหรียญทองนั้นไม่ใช่เศษดินเศษทรายนะคะ ถึงท่านจะทำเป็นความจำเสื่อมจำไม่ได้ แต่ลายเซ็นและตราประทับลายนิ้วมือบนใบส่งสินค้าของหอการค้าเมืองหลวง... ชัดเจนเสียยิ่งกว่าหน้าตาของท่านในยามนี้เสียอีกค่ะ" "นัง... นังสะใภ้ไร้หัวนอนปลายเท้า! แกกล้าดียังไงมาปรักปรำพวกฉัน!" ป้าสะใภ้ผู้มีใบหน้าบวมอืดด้วยความโลภกรีดร้องเสียงแหลม พยายามพุ่งเข้ามาหมายจะตบหน้าเธอเพื่อกลบเกลื่อนความผิด แต่ยังไม่ทันที่ปลายเล็บจะเฉียดชายผ้า พันธกานต์ที่ยืนนิ่งเงียบเป็นเงาตามตัวมาตลอดก็ก้าวออกมายืนบังภรรยาไว้ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อคลุมหนังทหารบดบังแสงแดดจนมิด แววตาคมกริบดั่งคมดาบที่ผ่านสนามรบมาโชกโชนเพียงแค่เหลือบมองไปทางป้าสะใภ้ เจ้าตัวก็ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัวจนตัวสั่นเทา "ภรรยาผม... ผมเป็นคนดูแลและตามใจยิ่งกว่าไข่ในหิน" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้นราวกับเสียงคำรามจากสัตว์ป่าในยามค่ำคืน แต่กลับกดดันคนฟังจนหายใจไม่ออก "ใครหน้าไหนที่กล้าแตะต้องเธอแม้แต่ปลายนิ้ว... ลองก้าวขาเข้ามาสิครับ ผมจะสงเคราะห์ให้มันไม่ต้องเดินกลับบ้านอีกเลย" ความเงียบงันเข้าปกคลุมตลาดชั่วขณะ บรรดาพ่อค้าแม่ขายและชาวบ้านที่มุงดูเหตุการณ์ต่างสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความสะใจ ไม่มีใครกล้าเข้าข้างตระกูลจอมปลอมกลุ่มนี้เลยสักคน เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าตระกูลนี้ชอบรีดไถและเอาเปรียบคนอื่นมานานนับปีแล้ว วันนี้ถือว่าเจอคู่ปรับที่สมน้ำสมเนื้อและเด็ดขาดกว่าหลายร้อยเท่า รินรดาเดินอ้อมตัวสามีออกมาย่อตัวลงนั่งยองๆ ให้ระดับสายตาเสมอกับป้าสะใภ้ที่นั่งตัวสั่นงกอยู่บนพื้น มือเรียวเอื้อมไปหยิบถุงเงินที่ซ่อนไว้ในเสื้อคลุมของอีกฝ่ายออกมาอย่างง่ายดายราวกับปอกกล้วยเข้าปาก "เงินนี่ฉันไม่ได้ขอทานนะคะ มันคือหยาดเหงื่อแรงงานที่ฉันยืนนวดแป้งหน้าเตาร้อนๆ ตั้งแต่ตีสามทุกวัน... เอาล่ะ เลือกเอาค่ะว่าจะคืนเงินทั้งหมดพร้อมดอกเบี้ยร้อยละสิบภายในห้านาทีนี้ หรือจะให้สามีฉันพาไปคุยกับเจ้าเมืองเรื่องคดีฉ้อโกงทรัพย์สินหลวงดีล่ะคะ?" การตัดสินใจอันเฉียบขาดนี้ทำให้ญาติผู้พี่ถึงกับเข่าทรุด ร้องไห้โฮออกมาด้วยความจนมุม เงินจำนวนนั้นพวกเขาเอาไปผ่อนซื้อที่ดินแปลงใหม่หมดแล้ว จะเอาที่ไหนมาคืนในเวลานี้ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุดและผู้คนกำลังรอชมบทสรุปของการลงทัณฑ์อันสะใจ เสียงฝีปากม้าควบทะยานเข้ามาหยุดที่หน้าตลาดอย่างกะทันหัน ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ พร้อมกับร่างของบุรุษปริสนาในชุดคลุมสีดำสนิทผู้สวมหน้ากากเงินครึ่งซีก ก้าวลงมาจากหลังม้าด้วยท่าทางสง่างามและอันตราย สายตาคมกริบลึกลับใต้หน้ากากนั้นไม่ได้มองใครอื่น แต่มุ่งตรงมาที่แผงขนมปังของรินรดา ก่อนที่ริมฝีปากภายใต้หน้ากากจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกลมหายใจในตลาดต้องสะดุดกักค้าง "ขนมปังอบอุ่นกลิ่นวานิลลาที่ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วสามถนนหนทางเมื่อครู่... คือผลงานของแม่นางรินรดาผู้นี้สินะ น่าสนใจจริง ๆ ข้าเดินทางมาไกลจากเมืองหลวงก็เพื่อตามหา 'สูตรลับ' นี้โดยเฉพาะ... และดูเหมือนว่าข้าจะมาทันเวลาชมฉากละครฉากใหญ่พอดีเสียด้วยสิ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับ "เบเกอรี่มิติลับต่างโลก" ในตอนนี้นะคะ