คุกกี้ช็อกโกแลตสื่อรัก

เสียงเหรียญทองคำกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งในถุงหนังอู้อี้ คือดนตรีบำบัดความเหนื่อยล้าที่ดีที่สุดในศตวรรษนี้ค่ะ! รินรดากวาดสายตามองกระสอบแป้งสาลีเกรดพรีเมียมและโหลแก้วบรรจุเนสดิบจากมิติลับ ที่เพิ่งถูกลำเลียงมาไว้หลังร้าน ข้าวของพวกนี้ไม่ใช่แค่สินค้าธรรมดา แต่มันคือหลักฐานยืนยันว่ากลยุทธ์การตลาด "ขนมปังเนสดาวกระจาย" ของเธอบدลชัยชนะอย่างงดงามในตลาดเมืองชายแดนวันนี ร่างบางในผ้ากันเปื้อนสีครีมสะบัดมือไล่แป้งส่วนเกินออกเบาๆ ก่อนจะหันไปมองเจ้าของไร่ร่างสูงใหญ่ที่ยืนพิงกรอบประตู สายตาคมดุคู่นั้นไม่ได้มองกองเงินตรงหน้าเลยสักนิด เขากลับเอาแต่มองสำรวจร่องรอยความเหนื่อยล้าบนดวงหน้าของเธอด้วยแววตาห่วงใยที่ปิดไม่มิด "ถ้าเหนื่อยนัก ทำไมไม่ให้ผมช่วยนวดแป้งแต่แรกคะริน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับร่างหนาที่ก้าวเข้ามาประชิดโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียง พันธกานต์ยื่นแก้วชาสมุนไพรอุ่นๆ ที่เขาแอบไปต้มไว้ให้เธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้มาจรดริมฝีปาก รินรดารับมาดื่มอึกใหญ่ ความอุ่นซ่านแล่นพล่านไปทั่วอก เธอช้อนตามองสามีหนุ่มอดีตทหารผู้ขึ้นชื่อว่าดุร้ายน่าเกรงขามในสายตาชาวบ้าน แต่กลับยอมก้มหัวและสยบให้ภรรยาตัวเล็กๆ อย่างเธอแต่เพียงผู้เดียว "ถ้าให้คุณช่วย นวดแป้งออกมาคงกลายเป็นกระสุนปืนใหญ่พอดีค่ะ มือใหญ่อย่างกับค้อนเหล็กแบบนั้น ขืนให้มาจับโดว์ขนมปัง มีหวังแป้งแหลกคามือพอดี" พันธกานต์หัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความเอ็นดู เขาไม่เถียงสักคำเพราะมันคือเรื่องจริง ฝ่ามือหนาหยาบกร้านจากการจับดาบและถือปืนในอดีต ตอนนี้กลับผัน มาถือจอบ ถือเสียม และคอยยกกระสอบวัตถุดิบหนักๆ ให้ภรรยาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย "แต่เรื่องใช้แรงผมยอมแพ้... เรื่องเปย์ผมไม่เคยยอมใครนะริน" เขาพูดหน้าตาเฉย พร้อมกับควักตั๋วแลกเงินสดจากกระเป๋าเสื้อมาวางแปะลงบนโต๊ะไม้ "นี่คือกำไรจากการขายพืชผลล็อตล่าสุด บวกกับเบี้ยเลี้ยงตกเบิกที่เพิ่งอนุมัติ... เอาไปซื้อเตาอบเวทมนตร์ที่คุณอยากได้ซะ" รินรดากะพริบตาปริบๆ มองตั๋วแลกเงินมูลค่ามหาศาลตรงหน้า สลับกับใบหน้าคมเข้มที่เต็มไปด้วยความจริงจังของสามี นายทหารคนนี้ชักจะมือเติบเกินไปแล้วนะคะ! ถึงเธอจะชอบเงินและการค้าขาย แต่การเปย์แบบไม่บันยะบันยังนี่มัน... ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะเสียจริง "คุณนี่นะ... เงินทองหามาได้ยากเย็น จะเอามาละลายกับเตาอบเวทมนตร์ราคาแพงลิบลิ่วทำไมกันคะเก็บไว้สร้างเรือนหอ... อ๊ะ" รินรดาชะงักคำพูดเมื่อถูกวงแขนแข็งแรงรวบเอวคอดเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายแดดและบุรุษเพศจางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนเธอต้องกั้นหายใจวูบหนึ่ง "เรือนหอเราก็สร้างอยู่ทุกวัน ส่วนเงินนี่... ผมหามาเพื่อให้คุณใช้ผลาญเล่นตามใจชอบ ถ้าภรรยาไม่ยอมใช้ให้หมด ผมจะเอาเงินพวกนี้ไปถมที่ทำแปลงปลูกสตรอว์เบอร์รี่ให้หมดทั้งไร่จริงๆ ด้วย" พันธกานต์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำและไออุ่นที่เป่ารดต้นคอทำเอาขนลุกซู่ รินรดารู้สึกได้ถึงความร้อนที่แล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ ให้ตายสิ ผู้ชายคนนี้นับวันยิ่งสกิลล์หยอกล้อแพรวพราวขึ้นเรื่อยๆ จากอดีตนายทหารหน้าตาย กลายเป็นหมาป่าเจ้าเล่ห์ที่ขยันหยอดคำหวานเสียแล้ว! แต่เดี๋ยวก่อน... ในเมื่อเขาชอบเปย์นัก เธอก็มีวิธี "เอาคืน" ในแบบฉบับเชฟเบเกอรี่มือหนึ่งเช่นกันค่ะ! รินรดาแกล้งทำเป็นถอนหายใจยาวเหยียด ผลักแผงอกกว้างให้ออกห่างเบาๆ ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย "ในเมื่อคุณใจถึงขนาดนี้ งั้นวันนี้ฉันจะทำของขวัญพิเศษให้... นั่งรอตรงนี้ ห้ามแอบดูเด็ดขาดนะคะ!" พูดจบ รินรดาก็หมุนตัวเดินหายเข้าไปในห้องครัวส่วนตัว พร้อมกับสะบัดมือเรียกวัตถุดิบชั้น ยอดออกจากมิติลับ ช็อกโกแลตแท้เข้มข้นจากดินแดนทางใต้ เนยสดแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์ และแป้งสาลีเนื้อเนียนละเอียดถูกนำมาผสมผสานด้วยเทคนิคระดับมาสเตอร์เชฟ กลิ่นหอมหวานปนขมปลายๆ ของโกโก้คั่วค่อยๆ ฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัว ปลุกเร้าความอยากอาหารจนต่อมรับรสแทบคลั่ง ผ่านไปเกือบชั่วโมง เสียงเคาะประตูห้องครัวเบาๆ ก็ดังขึ้น พันธกานต์ที่นั่งรอด้วยความกระวนกระวายใจลุกขึ้นยืนทันที เขาก้าวเข้ามาด้วยความสงสัย แต่สิ่งที่รออยู่บนโต๊ะไม้กลางห้องกลับไม่ใช่ขนมปังชิ้นใหญ่ แต่เป็นจานกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตา ที่วาง "คุกกี้ช็อกโกแลตชังก์" ชิ้นโตส่งกลิ่นหอมกรุ่นยั่วเย้า บนหน้าคุกกี้สีน้ำตาลเข้ม โรยด้วยเกลือทะเลเม็ดหยาบและช็อกโกแลตชิปเยิ้มๆ ที่ยังคงละลายไม่เซ็ตตัวดี บ่งบอกว่ามันเพิ่งถูกยกออกจากเตาร้อนๆ "นี่อะไร?" พันธกานต์เลิกคิ้วมองอย่างสนอกสนใจ "ของขวัญพิเศษ... ตอบแทนที่คุณขยันเปย์ฉันยังไงล่ะคะ" รินรดายิ้มหวานหยาดเยิ้ม หยิบคุกกี้อุ่นๆ ชิ้นนั้นขึ้นมาด้วยปลายนิ้ว ก่อนจะก้าวเข้าไปหาชายหนุ่มที่สูงกว่าเกือบสองช่วงตัว "อ้าปากค่ะ... ฉันจะป้อนเอง" ดวงตาคมกริบของอดีตนายทหารฉายแววลังเลชั่วครู่ ไม่ใช่เพราะกลัวพิษภัยอะไร แต่เป็นเพราะรอยยิ้มของภรรยาที่ดูเจ้าเล่ห์ชอบกล รินรดายืนประชิดจนแทบชิดติดอก เธอจ่อคุกกี้ช็อกโกแลตชิ้นโตไว้ตรงริมฝีปากของเขา บังคับกลายๆ ด้วยสายตาคู่นั้น "เร็วสิคะ หรือว่ากลัว?" น้ำเสียงหวานเอื้อIนเย้าแหย่ พันธกานต์เม้มปากแน่น ใบหน้าคมเข้มที่ผ่านสนามรบมาโชกโชน บัดนี้กลับขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหูอย่างเห็นได้ชัด หัวใจที่เคยเต้นรัวยามเผชิญหน้ากับศัตรู ตอนนี้กลับเต้นระรัวยิ่งกว่ากลองศึกยามที่ปลายนิ้วเรียวเล็กเฉียดโดนริมฝีปากของตน ชายหนุ่มจำใจต้องอ้าปากงับคุกกี้ชิ้นนั้น รสชาติหวานละมุนตัดกับความขมเข้มของช็อกโกแลตแท้ และความเค็มปะแล่มของเกลือทะเลกระจายซ่านไปทั่วโพรงปากทันทีที่เคี้ยว ความอร่อยระดับพรีเมียมนี้ทำเอาเขานิ่งค้างไปชั่วขณะ แต่ทว่า... ในวินาทีที่พันธกานต์กำลังจะเคี้ยวคำนั้นให้หมด รินรดากลับโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจรินรดกัน เธอยกมือขึ้นแตะปลายคางเขาเบาๆ แล้วเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงกระseàzพร่า "อร่อยไหมคะ... สามีขา?" ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ร่างหนาแข็งทื่อเป็นหินปูนไปในทันทีเมื่อได้ยินคำเรียกขานนั้น ปกติแล้วภรรยาของเขามักจะเรียกเขาด้วยชื่อห้วนๆ หรือไม่ก็ "คุณ" แต่นี่... คำว่า "สามีขา" ถูกเปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงเย้ายวนใจ แถมยังมาพร้อมกับดวงตากลมโตที่พราวระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้แกล้งเขาจนมุม พันธกานต์รู้สึกเหมือนสมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ เลือดในกายสูบฉีดจนร้อนผ่าวจนแทบระเบิด เขากำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว ความเขินอายระดับร้อยเปอร์เซ็นต์ทำให้เสือร้ายสนามรบกลายเป็นลูกแมวเชื่องๆ ไปในพริบตา รินรดากำลังจะหัวเราะคิกคักด้วยความสะใจที่ได้แกล้งคนตัวโตจนไปต่อไม่ถูก ทว่าจู่ๆ เสียงเคาะประตูด้านหน้าร้านที่ดังขึ้นอย่างรุนแรงและเร่งรีบ ก็ทำลายบรรยากาศหวานอมเปรี้ยวลงในทันที! *ปัง! ปัง! ปัง!* "คุณรินรดา! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" เสียงตะโกนโวยวายด้วยความตื่นตระหนกของ "แม่บ้านตระกูลจ้าว" ญาติผู้พี่จอมะเร็งชีวิตที่เคยมาหาเรื่องเธอคราวก่อนดังแว่วเข้ามา พร้อมกับเสียงทุบประตูที่รัวไม่ยั้ง รินรดาหุบยิ้มทันที แววตาเปลี่ยนจากความขี้เล่นเป็นประกายเย็นชาขึ้นมาวูบหนึ่ง ส่วนพันธกานต์ที่เพิ่งหลุดจากอาการตัวแข็ง คิ้วหนากลับขมวดมุ่นเข้าหากัน รังสีสังหารแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาทันทีที่ถูกขัดจังหวะเวลาสวีทกับภรรยา ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับ "เบเกอรี่มิติลับต่างโลก" ในตอนนี้นะคะ