ตลาดนัดเช้าที่แสนวุ่นวาย

“หยุดเดี๋ยวนี้! ใครอนุญาตให้พวกแกเอาของมาวางขายตรงนี้ห๊ะ! ตรงนี้มันที่ประจำของร้านน้าสะใภ้ไม่ใช่หรือไง!” เสียงแหลมสูงของ ‘นางช้อย’ ญาติผู้พี่ที่ขึ้นชื่อเรื่องความหน้าด้านดังแผดขึ้นท่ามกลางความวุ่นวายของตลาดนัดเช้า เธอไม่ได้มาคนเดียว แต่ยังพ่วงลูกสมุนที่เป็นลูกพี่ลูกน้องคนอื่นๆ มาด้วย สายตาโลภจัดจ้องมองไปยังถาดขนมปังสีทองอร่ามที่เรียงรายอยู่บนโต๊ะไม้หน้าร้านชั่วคราวของรินรดาด้วยความอิจฉาริษยา รินรดาไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากถาดขนมปังเนยสด เธอใช้คีมคีบขนมปังวางลงบนกระดาษไขอย่างบรรจง ก่อนจะส่งยิ้มบางๆ ให้ลูกค้าคนแรกที่ยืนรออยู่ด้วยแววตาเป็นประกาย “คุณน้าคะ ตรงนี้เป็นพื้นที่เช่าสาธารณะที่รินจ่ายเงินจองผ่านผู้ดูแลตลาดมาอย่างถูกต้องตามกฎระเบียบแล้ว ถ้าคุณน้ามีปัญหา รบกวนไปคุยกับทางผู้ดูแลตลาดนะคะ อย่ามาสร้างความรำคาญให้ลูกค้าของรินเลยค่ะ มันดู... ไม่น่ารักเท่าไหร่นะคะ” “แก! อีหลานอกตัญญู!” นางช้อยพุ่งเข้ามาหมายจะคว่ำถาดขนมปัง แต่ทว่า... หมับ! มือหนาใหญ่ราวกับคีมเหล็กคว้าข้อมือของนางช้อยเอาไว้กลางอากาศเสียก่อน แรงบีบที่ไม่ได้มากมายนักแต่หนักแน่นจนอีกฝ่ายต้องหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด พันธกานต์ยืนตระหง่านอยู่ด้านหลังรินรดา ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของอดีตนายทหารจ้องมองนิ่งจนนางช้อยถึงกับตัวสั่นงันงก “ถ้าคุณไม่อยากให้เรื่องนี้จบลงที่โรงพักหรือจบที่การที่ผมต้องให้คุณชดใช้ค่าเสียหายที่ทำให้ภรรยาผมเสียชื่อเสียง ผมแนะนำให้ถอยไปเดี๋ยวนี้ครับ” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังกดดันจนคนรอบข้างเริ่มซุบซิบ “ผะ...ผัวแกมันขู่ฉัน!” นางช้อยตะโกนลั่นหวังเรียกคะแนนสงสาร แต่ดูเหมือนคนในตลาดจะไม่ได้สนใจเธอเลยแม้แต่น้อย เพราะกลิ่นหอมของ ‘ครัวซองต์เนยสด’ และ ‘ซินนามอนโรล’ ที่รินรดาเพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ จากเตาอบพลังเวทในมิติลับได้ฟุ้งกระจายไปทั่วรัศมีสิบเมตรแล้ว ลูกค้าที่ยืนต่อแถวอยู่เริ่มอดใจไม่ไหว “แม่ค้าคะ! ไม่ต้องไปสนใจคนบ้าหรอกค่ะ ฉันขอบริออชหกชิ้น เอาแบบอบใหม่ๆ เลยนะ!” “ทางนี้เอาเค้กผลไม้สามกล่องค่ะ!” เสียงสั่งของแทรกขึ้นมาไม่ขาดสาย รินรดาหันมามองนางช้อยด้วยสายตาเย็นชา “เห็นไหมคะคุณน้า ลูกค้าเขามีมารยาทมากกว่าคุณเยอะ ถ้ายังไม่หยุดสร้างความวุ่นวาย รินจะถือว่าคุณจงใจขัดขวางการค้าของริน และนั่น... จะทำให้รินต้องใช้สิทธิ์ตามกฎหมายคุ้มครองการค้านะคะ เชิญค่ะ” นางช้อยหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย ก่อนจะสะบัดก้นเดินหนีไปพร้อมกับเสียงก่นด่าไล่หลัง โดยมีสายตาของชาวบ้านที่มองมาด้วยความสมเพช ความวุ่นวายสงบลงเพียงชั่วครู่ รินรดากลายเป็นจุดสนใจของตลาดนัดทันที กลิ่นหอมเย้ายวนใจของเนยนำเข้าจากมิติลับผสมผสานกับแป้งคุณภาพเยี่ยมที่เธอหมักไว้เป็นอย่างดี ทำให้คนที่ไม่เคยคิดจะกินขนมปังเช้ายังต้องหยุดเท้าเพื่อต่อแถว พันธกานต์ทำหน้าที่เป็น ‘บอดี้การ์ดส่วนตัว’ คอยช่วยจัดคิวและยกกล่องขนมส่งให้ลูกค้าอย่างคล่องแคล่ว รอยยิ้มภาคภูมิใจฉายชัดบนใบหน้าคมเข้มเมื่อเห็นภรรยาของเขาเป็นที่ต้องการของตลาด “ริน... เหนื่อยไหม?” เขาถามพลางยื่นขวดน้ำที่ห่อผ้าเย็นมาให้ในจังหวะที่คนเริ่มซาลงชั่วคราว รินรดาซับเหงื่อที่ซึมตามไรผมแล้วยิ้มกว้าง “ไม่เหนื่อยเลยค่ะคุณพี่ มันสนุกมากเลยที่ได้เห็นคนมีความสุขกับของที่เรารังสรรค์” ยอดขายพุ่งทะยานจนถาดขนมปังเริ่มว่างเปล่า แต่ในขณะที่ทุกอย่างกำลังไปได้สวย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนในเครื่องแบบท้องถิ่นกลุ่มหนึ่งก็เดินตรงเข้ามาหาที่ร้าน ชายร่างกำยำในชุดเครื่องแบบผู้ดูแลตลาดขมวดคิ้วแน่น เขามองถาดขนมปังที่เหลือเพียงไม่กี่ชิ้น ก่อนจะหยิบจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมา “คุณรินรดาใช่ไหมครับ? มีคำสั่งด่วนแจ้งมาว่า ทางเราได้รับเรื่องร้องเรียนว่าคุณนำเข้าวัตถุดิบที่ ‘ไม่ได้มาตรฐานและอาจผิดกฎหมาย’ มาใช้ทำขนมขาย... เราจำเป็นต้องตรวจสอบร้านของคุณเดี๋ยวนี้ครับ” บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิทลงทันที ผู้ดูแลตลาดไม่ได้มาคนเดียว เขายังมาพร้อมกับหญิงสาวคนหนึ่งที่ยืนหลบอยู่ด้านหลัง... นางช้อย! รอยยิ้มผู้ชนะปรากฏบนใบหน้าของนางช้อยทันทีที่เห็นรินรดาชะงักไป รินรดาวางที่คีบลงบนโต๊ะเบาๆ เสียงกระแทกของเหล็กกับไม้ฟังดูเย็นยะเยือกในความรู้สึกของทุกคน เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แววตาคมกริบไม่มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย “ตรวจสอบเหรอคะ?” รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ “ได้เลยค่ะ เชิญตรวจสอบให้เต็มที่ แต่ถ้าผลการตรวจสอบออกมาว่าวัตถุดิบของรินทุกอย่างสะอาดและถูกกฎหมาย... รินจะฟ้องกลับข้อหาแจ้งความเท็จและทำให้เสียชื่อเสียง รวมถึงฟ้องเรียกค่าเสียหายจากการขัดขวางการค้าด้วยนะคะ” เธอหันไปมองนางช้อยที่เริ่มหน้าซีด “คุณแน่ใจแล้วใช่ไหมคะ ว่าจะเล่นเกมนี้กับริน?” รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นหอมของขนมปังที่เหลืออยู่ลอยแตะจมูก แต่มันกลับกลายเป็นกลิ่นอายของสงครามการค้าที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเพียงเท่านั้น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเป็นสักขีพยานและคอยให้กำลังใจรินรดากับก้าวสำคัญในครั้งนี้ด้วยนะคะ!