กับดักของคนโลภ

เสียงตบโต๊ะไม้สนดังสนั่นจนกาน้ำชาเซรามิกบนถาดสั่นสะเทือน น้ำชาสีอำพันกระฉอกเปื้อนผ้าปูโต๊ะลายสก๊อตราคาแพง แต่เจ้าของร้านสาวสวยอย่างรินรดากลับไม่แม้แต่จะชายตามองคราบเปื้อนนั้น ดวงตากลมโตคู่คมกริบราวกับแม่เสือสาวกำลังจ้องมองญาติผู้พี่ฝ่ายมารดาที่บุกเข้ามาอาละวาดถึงหลังร้านด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก "เธอกล้าพูดคำนี้ออกมาได้ยังไง ยัยริน! สูตรขนมปังแผ่นนั้นกับไส้ครีมมะพร้าวอ่อนที่ขายดิบขายดีจนคนต่อคิวกันยาวเหยียดครึ่งกิโลเมตรนั่น มันสมบัติของตระกูลเรานะยะ! เธอกล้าดียังไงมาชุบมือเปิบเป็นของตัวเองคนเดียว!" เสียงแหลมปรี๊ดของ "ป้าสายпи" หรือคุณน้าผู้ไม่เคยสร้างสรรค์อะไรนอกจากสร้างหนี้และคอยสูบเลือดสูบเนื้อคนอื่นดังทะลุผนังกันเสียงเข้ามาจนลูกค้าในโซนคาเฟ่ด้านนอกเริ่มหันมามองด้วยความสนใจ รินรดากวาดสายตามองหญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วมที่แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าฉูดฉาดเกินวัย กับชายวัยกลางคนพุงพลุ้ยสวมแหวนทองคำเส้นเท่าหนอนชาوที่ยืนยันตัวตนว่าเป็น "ผู้มีอิทธิพล" ประจำตำบลที่ป้าสายไปจ้างมาขู่กรรโชก รินรดากอดอก รอยยิ้มบนเรียวปากสีพีชยิ่งทวีความเย้ายวนและเย็นชาในคราวเดียวกัน เธอค่อยๆ วางถาดอบขนมปังอะลูมิเนียมลงบนโต๊ะไม้ด้วยจังหวะที่นุ่มนวลจนแทบไม่มีเสียง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคู่สนทนาตรงๆ "สมบัติของตระกูลเหรอคะ? น่าขันสิ้นดีนะคะคุณน้า ตอนที่ฉันหอบกระเป๋าเงินหมดตัวกลับมาจากเมืองหลวงเพราะถูกสามีเก่าทิ้งพร้อมหนี้สินท่วมหัว พวกท่านเคยเหลียวแลฉันสักนิดไหมคะ? ตอนที่ฉันต้องนั่งอดนอนหน้าเตาอบจนตีสามตีสี่เพื่อลองผิดลองถูกกับแป้งสาลีและยีสต์ราคาแพงในมิติลับของฉัน... ตอนนั้น 'สมบัติของตระกูล' ที่คุณว่า มันหลบหัวหดอยู่ส่วนไหนของรูหนูคะ?" คำพูดที่เชือดเฉือนด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่คมกริบทุกพยางค์ทำเอาป้าสายหน้าชาดล หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดจนเนื้อสั่น "อีเด็กเนรคุณ! แกอย่ามาปากดีนะ! วันนี้ถ้าแกไม่ยอมเขียนสูตรทั้งหมด พร้อมทั้งมอบโฉนดที่ดินผืนนี้ให้ฉันแต่โดยดี แกก็อย่าหวังว่าจะได้เปิดร้านขายขนมปังนี่อีกต่อไปเลย!" ป้าสายสะบัดหน้าไปทางชายพุงพลุ้ยด้านข้างพร้อมส่งสายตาเจ้าเล่ห์ "ท่านกำนันคะ จัดการมันเลยค่ะ ลูกน้องของท่านจัดการพวกหัวแข็งมานักต่อนักแล้วนี่คะ" กำนันยอดชาย ผู้มีอิทธิพลท้องถิ่นที่ใครๆ ต่างเกรงกลัว ยกยิ้มยโสด้วยความมั่นใจ เขาเดินอาดๆ เข้ามาใกล้เคียงรินรดา หมายจะใช้ความใหญ่โตข่มขู่หญิงสาวให้ยอมจำนน แต่ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วหยาบกร้านจะได้แตะโดนชายเสื้อของรินรดา ประตูไม้สักบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยแรงมหาศาล ปัง! แรงลมจากการกระแทกทำให้โคมไฟวินเทจบนเพดานแกว่งไกว อุณหภูมิภายในร้านที่เคยอุ่นสบายจากกลิ่นเนยสดดูเหมือนจะลดฮวบลงทันทีเมื่อร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิร์ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นขนัดและรอยแผลเป็นจางๆ บนผิวสีแทนก้าวเข้ามา พันธกานต์... อดีตนายทหารหนุ่มผู้ผันตัวมาเป็นเกษตรกรและสามีสุดคลั่งรักของรินรดา ดวงตาคมดุราวกับเหยี่ยวทะเลทรายกวาดตามองกลุ่มคนแปลกหน้าทั้งสามด้วยรัศมีกดดันที่ทำเอาผู้มีอิทธิพลถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อมมือไปเช็ดเหงื่อบนขมับ "ใครอนุญาตให้เข้ามาในเขตพื้นที่ส่วนบุคคลของภรรยาผมครับ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบราวกับผิวน้ำนิ่งสงบก่อนเกิดพายุฝนดังขึ้น พันธกานต์เดินตรงเข้ามาคั่นกลางระหว่างรินรดากับกำนันยอดชาย ร่างสูงใหญ่ที่สูงกว่าร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรทำให้กำนันที่ว่าแน่ดูตัวเล็กลงไปถนัดตา เขายกมือขึ้นโอบไหล่บางของภรรยาเข้าหาตัวอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ พร้อมกับปรายตามองเอกสารสัญญาฉบับหนึ่งในมือของป้าสายที่สั่นเทา รินรดาแอบอมยิ้มเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากฝ่ามือหนาที่ลูบเบาๆ บนไหล่เพื่อปลอบประโลม เธอรู้ดีว่าต่อให้ไม่มีสามีมาช่วย เธอก็มีทั้งระบบมิติลับและไม้เด็ดในการจัดการคนพวกนี้อยู่แล้ว แต่การมีสามีหนุ่มรูปหล่อผู้พร้อมเปย์และพร้อมบวกทุกสถานการณ์เพื่อเธอมันช่าง... ใช้งานได้คุ้มค่าจริงๆ ค่ะ! "แกเป็นใครวะ ไอ้หนุ่มนี่มันเรื่องของครอบครัว..." กำนันยอดชายพยายามรวบรวมความกล้าส่งเสียงขู่ฟ่อ แต่ยังไม่ทันพูดจบประโยค พันธกานต์ก็หยิบสมุดบัญชีเล่มหนาที่บันทึกหลักฐานการกู้ยืมเงินและการติดสินบนเจ้าหน้าที่รัฐของกำนันขึ้นมาวางแปะลงบนโต๊ะตรงหน้า พร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก "ผมชื่อพันธกานต์ สามีของรินรดาครับ... และบังเอิญว่าเอกสารพวกนี้เกี่ยวกับ 'ครอบครัว' ของผมพอดี กำนันคิดว่าถ้าหลักฐานการฮุบที่ดินสาธารณะและส่วยค่าน้ำชาพวกนี้ ไปนอนอยู่บนโต๊ะของผู้ว่าราชการจังหวัดในเช้าวันพรุ่งนี้ มันจะทำให้ธุรกิจสีเทาของกำนันสะเทือนไหมครับ?" ใบหน้าของกำนันยอดชายซีดเผือดลงทันที สีหน้าจากความเย่อหยิ่งเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด เขารีบหันไปถลึงตาใส่ป้าสายที่ยืนตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำ เพราะไม่คิดว่าแผนการที่จะมาขโมยสูตรขนมปังธรรมดาๆ จะกลายเป็นการขุดหลุมฝังตัวเองกับผู้มีอิทธิพลตัวจริงที่กุมความลับระดับจังหวัดเอาไว้ รินรดาขยับตัวเล็กน้อย เธอปัดเศษแป้งออกจากผ้ากันเปื้อนสีครีมอย่างใจเย็น ก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าป้าสายและกำนัน รอยยิ้มหวานหยดย้อยที่ส่งไปให้นั้นกลับทำให้คนมองรู้สึกหนสันหลังวาบราวกับยืนอยู่ริมหน้าผา "สูตรขนมปังของฉัน... พวกท่านอยากได้นักใช่ไหมคะ?" รินรดากระซิบเสียงเบา แต่ทุกลมหายใจกลับสร้างแรงกดดันมหาศาล "งั้นเรามาทำข้อตกลงกันดีกว่าค่ะ... แลกกับการที่สามีของฉันจะเก็บเอกสารพวกนั้นไว้เป็นความลับ พวกท่านต้องเซ็นสัญญา 'สละสิทธิ์การเป็นญาติ' และห้ามเหยียบเข้ามาในรัศมีหนึ่งกิโลเมตรจากร้านของฉันอีกตลอดชีวิต... ตกลงไหมคะ?" ป้าสายและกำนันยอดชายมองหน้ากันด้วยความเลิกลลักระหว่างความเป็นความตายของอนาคตและอิสรภาพ ในขณะที่รินรดากำลังจะยื่นปากกาหมึกซึมราคาแพงให้ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเป็นจังหวะ พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษลึกลับในชุดสูทสีดำสนิทที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นหอมของกาแฟบลูภูMountain และรอยยิ้มอันตรายที่รินรดาไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นในดินแดนชนบทแห่งนี้— ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเป็นสักขีพยานและคอยให้กำลังใจรินรดากับก้าวสำคัญในครั้งนี้ด้วยนะคะ!