แผนซ้อนแผนของนางเอกตัวร้าย

"ถ้าพวกท่านอยากได้สูตร 'ขนมปังนมสดฮอกไกโด' ของตระกูลเรานัก ก็เชิญหยิบเอาไปตามสบายเลยค่ะ... แต่อย่าหาว่าดิฉันไม่เตือนนะคะว่า ของดีราคาถูกและหอมหวานเกินเบอร์ มักจะมีพิษสงที่ต่อให้เอาชีวิตเข้าแลกก็ล้างไม่ออก" รินรดายืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ไม้สนหอม แววตาคู่คมกริบกวาดมองร่างของป้าสะใภ้จอมโลภและลูกพี่ลูกน้องหน้าเงินที่แอบย่องเข้ามาในห้องครัวลับยามวิกาล รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากถูกจุดขึ้นอย่างงดงาม ท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงจันทร์ลอดผ่านหน้าต่างบานเกล็ดสาดส่องลงบนถาดขนมปังผิวสีทองอร่ามที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ ย้อนกลับไปเมื่อช่วงบ่าย พายุแห่งความอิจฉาริษยาของเครือญาติสายเลือดจอมปลอมได้โหมกระหน่ำขึ้นอีกครั้ง หลังจากที่ร้าน "เบเกอรี่มิติต่างโลก" ของเธอกวาดรายได้ถล่มทลายในตลาดเมืองหลวงจนสินค้าหมดเกลี้ยงในเวลาไม่ถึงชั่วโมง บรรดาญาติที่เคยเหยียดหยามและตัดขาดความสัมพันธ์ ต่างก็พากันตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ หวังจะฮุบสูตรลับและเครื่องมือทำมาหากินไปดื้อๆ แต่มีหรือที่คนอย่างรินรดา อดีตเชฟมือฉมังผู้ผ่านสมรภูมิธุรกิจมาโชกโชน จะยอมตกเป็นเหยื่อให้คนพวกนี้เคี้ยวเล่น! "แก...อีนังเด็กเหลือขอ กล้าดียังไงมาพูดจาแดกดันพวกฉัน!" นางสายพิณ ป้าสะใภ้ผู้มีใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโลภพุ่งเข้ามาหมายจะคว้าคอเสื้อของเธอ แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วหยาบกร้านจะได้สัมผัส ร่างสูงใหญ่ในชุดนอนผ้าฝ้ายของพันธกานต์ก็ก้าวเข้ามาขวางกั้นไว้ราวกับภูเขาผา อดีตนายทหารหนุ่มปรายตามองผู้บุกรุกด้วยแววตาดุราวดั่งพญาอินทรีที่พร้อมขย้ำเหยื่อ มือหนาข้างหนึ่งกดด้ามมีดพกที่เหน็บไว้ที่เอวเบาๆ โดยไม่ต้องเปล่งเสียงขู่คำรามใดๆ บรรยากาศรอบตัวก็กดดันจนสองแม่ลูกถึงกับเข่าอ่อนยวบ "ถ้าไม่อยากให้มือคู่นี้ของผมต้องเปื้อนเลือดสุนัขป่า ไสหัวออกไปจากเขตบ้านของภรรยาผมซะ" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเย็นเยียบ พันธกานต์โอบไหล่บางของภรรยาเข้ามาแนบชิด สัมผัสอบอุ่นแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้า ช่วยชะล้างความน่ารำคาญใจให้มลายหายไปในพริบตา รินรดาเหลือบมองสามีหนุ่มผู้ขยันเปย์และพร้อมปกป้องเธอทุกสถานการณ์ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบด้วยความอบอุ่น ชายหนุ่มคนนี้ไม่เคยถามซักไซ้ไล่เลียงให้มากความ เมื่อเห็นภรรยาถูกรังแก เขาก็พร้อมจะกางปีกปกป้องทันที สมกับที่เป็นสามีแห่งชาติในดวงใจจริงๆ ค่ะ! "โอ๊ะๆ ใจเย็นก่อนสิคะคุณสามี ให้พวกเขาสนุกกับของขวัญชิ้นพิเศษที่ฉันเตรียมไว้ให้เสียก่อนเถอะค่ะ" รินรดาฉีกยิ้มหวานหยด ยื่นมือไปตบถาดขนมปังปลอมที่ทำจากแป้งหมักพิเศษในมิติลับเบาๆ ขนมปังล็อตนี้ถูกเคลือบไว้ด้วย "แป้งรากอัคคีพิษ" ชนิดเจือจาง เป็นวัตถุดิบชั้นเลิศจากมิติต่างโลกที่เธอจงใจเก็บไว้ต้อนรับพวกหน้าด้านโดยเฉพาะ ใครก็ตามที่กล้ากินมันเข้าไป ต่อให้ไม่ถึงตาย ก็จะต้องทรامารด้วยอาการคันคะเยอไปทั่วร่าง ผิวหนังพุพองเป็นตุ่มใส และส่งกลิ่นเหม็นเน่าราวกับซากสัตว์เน่าเปื่อยต่อเนื่องกันสามเดือนเต็ม! ไม่มีหมอหน้าไหนในอาณาจักรนี้รักษาหาย ยกเว้นแต่จะใช้ "น้ำตาสัตว์วิเศษ" ที่มีอยู่ในมิติลับของเธอเท่านั้น นางสายพิณและลูกสาวมองหน้ากันด้วยความลังเล ความโลภบังตาจนทำให้พวกหล่อนลืมสัญชาตญาณการเอาตัวรอด เมื่อเห็นว่าไม่มีใครขัดขวาง ทั้งคู่จึงรีบคว้าห่อขนมปังบนโต๊ะยัดใส่ย่ามสะพายอย่างลนลาน ก่อนจะวิ่งหนีหายไปในความมืดรากับโจรย่องเบา รินรดากลั้วหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ มองตามหลังคนโลภที่กำลังเดินเข้าสู่หลุมพรางที่ขุดไว้ด้วยความเต็มใจ "คุณแน่ใจนะว่าพวกมันจะไม่เป็นอะไรถึงตาย?" พันธกานต์ก้มลงกระซิบถามข้างใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดต้นคอจนหญิงสาวรู้สึกจั๊กจี้เล็กน้อย "ตายยากตายเย็นยิ่งกว่าแมลงสาบค่ะ พวกนั้นไม่ตายง่ายๆ หรอก... แต่อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า รับรองว่าบ้านนั้นคงได้จัดงานมหรสพครั้งใหญ่ด้วยเสียงโหยหวนแน่ๆ" รินรดาหันไปยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่สามี ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบกาแฟดริปหอมกรุ่นที่เพิ่งชงเสร็จมาจิบแก้กระหาย บรรยากาศในห้องครัวกลับคืนสู่ความสงบและอบอุ่นอีกครั้ง กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดผสมผสานกับความเงียบสงบยามราตรี ช่างเป็นช่วงเวลาสโลว์ไลฟ์ที่เธอโหยหา... ทว่า ความสงบสุขนั้นดำรงอยู่ได้ไม่นานนัก *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงทุบประตูด้านหน้าบ้านดังขึ้นอย่างรุนแรงและร้อนรน ราวกับมีคนกำลังหนีตายจากฝูงอสูรกาย รินรดากับพันธกานต์สบตากันนิ่ง รอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงสาวเลือนหายไปในทันที พันธกานต์ขมวดคิ้วมุ่น ดึงตัวภรรยามาไว้ด้านหลังอย่างระแวดระวัง ก่อนจะเดินสาวเท้ายาวๆ ไปยังประตูหน้าบ้าน มือหนาปลดกลอนและกระชากเปิดออกอย่างรวดเร็ว แสงไฟจากคบเพลิงสาดส่องกระทบใบหน้าซีดเผือดและเนื้อตัวที่เต็มไปด้วยคราบเขม่าดำของ "ผู้มาเยือน" ยามวิกาล—บุคคลที่รินรดาคาดไม่ถึงที่สุด และเป็นคนที่เธอไม่อยากพบหน้ามากที่สุดในเวลานี้! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนรินรดากับพันธกานต์มาจนถึงตอนนี้นะคะ!