ชัยชนะบนความฉลาด

"ถ้าคิดว่าขโมยเศษแป้งจากถังหมักของข้าไป แล้วจะทำขนมปังรสชาตินفسเหมือนกันได้... สมองของพวกท่านคงต้องนำไปต้มรวมกับมันสำปะหลังบูดหลังร้านแล้วกระมังคะ!" เสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังขึ้นกลางตลาดเมืองชายแดนไม่ได้ทำให้รินรดารู้สึกร้อนรนแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม หญิงสาวยังคงยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ไม้โอ๊กขัดเงา แววตาคู่คมกวาดมองกลุ่มญาติจอมปลอมจากตระกูลเดิมที่กำลังหน้าซีดเผือดราวกับไก่ต้มน้ำปลา เหตุการณ์เมื่อครึ่งชั่วยามก่อนยังคงติดตาผู้คนในละแวกนั้น คุณนายสายпин ป้าสะใภ้ผู้เคยประกาศกร้าวว่าตระกูลของนางคือผู้ถือครองสูตรลับเบเกอรี่โบราณ ได้แอบส่งคนสนิทไปขโมย "แป้งเชื้อหมักธรรมชาติ" จากห้องเก็บวัตถุดิบในมิติของรินรดาไปจนหมดเกลี้ยง ด้วยความโลภที่บังตา นางคิดว่าเพียงแค่มีหัวเชื้อวิเศษนี้ ก็สามารถเปิดร้านแข่งและแย่งลูกค้าขนมปังโฮลวีตผสมธัญพืชสูตรพิเศษของรินรดาไปได้ในชั่วข้ามคืน แต่ความโลภมักบังตาคนโง่เสมอ... ในมิติลับของรินรดา หัวเชื้อทุกชนิดถูกควบคุมอุณหภูมิและความชื้นด้วยพลังงานเวทมนตร์ระดับสูง หากไม่ใช่ผู้ถือครองที่แท้จริงนำไปใช้ แป้งเชื้อเหล่านั้นก็จะทำปฏิกิริยากับอากาศภายนอก กลายเป็นก้อนแป้งเหนียวหนืดส่งกลิ่นเหม็นเปรี้ยวราวกับซากเน่าทันทีที่โดนความร้อนจากเตาอบธรรมดา "นี่มัน... นี่มันเกิดอะไรขึ้นทำไมขนมปังถึงเหม็นขนาดนี้!" ป้าสายพิณกรีดร้องเสียงหลง ขณะที่หยิบก้อนสีดำคล้ำส่งกลิ่นโชยห่วยออกจากเตาอบเหล็กหล่อกลางตลาด ฝูงชนที่มุงดูต่างพากันเอามือปิดจมูกและถอยกรูดด้วยความสะยะแขยง "นั่นสินะคะคุณป้า การทำเบเกอรี่มันต้องใช้ 'ฝีมือ' และ 'ความเข้าใจ' ไม่ใช่การเที่ยวขโมยของชาวบ้านแล้วภาวนาให้ปาฏิหาริย์เกิดขึ้น" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือน นางก้าวเดินออกมาจากร้านเล็กๆ ของตน ชายกระโปรงผ้าลินินสีครีมสะบัดพลิ้วอย่างสง่างาม "อีกอย่าง... วัตถุดิบในถังนั้น ข้าตั้งใจหมักไว้ทำปุ๋ยใส่แปลงผักสวนครัวต่างหาก ไม่นึกเลยว่าท่านจะเอามันไปรังสรรค์เป็น 'เมนูไฮโซ' ให้ชาวเมืองได้ดมกลิ่นประหลาดกันถ้วนหน้า ช่างเสียสละเสียจริงค่ะ" เสียงหัวเราะครึกครื้นดังขึ้นจากฝูงชน ชาวเมืองต่างพากันซุบซิบนินทาความโลภและโง่เขลาของตระกูลสายพิณ ป้าสะใภ้หน้าชาดิกจนเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ นางพจะอ้าปากเถียงแต่ก็ไร้ข้อแก้ตัวใดๆ เพราะหลักฐานคาตาคือก้อนขนมปังไหม้เกรียมที่ส่งกลิ่นเหม็นตุๆ คลุ้งไปทั่วบริเวณ ในวินาทีนั้นเอง ร่างสูงใหญ่ของพันธกานต์ก็ก้าวเข้ามาเคียงข้าง มือหนาของอดีตนายทหารผู้ดุดันเอื้อมมาโอบไหล่บางของภรรยาไว้อย่างปกป้อง สายตาดุคมกริบกวาดมองกลุ่มคนที่มารังควานราวกับเสือจ้องจะขย้ำเหยื่อ แม้เขาจะไม่ได้เอวาจาใดๆ ออกมาสักคำ แต่รัศมีกดดันอันทรงพลังก็ทำให้พวกขี้โกงถึงกับเข่าอ่อน "เมียข้าเหนื่อยกับการทำมาหากินสุจริตมามากพอแล้ว" พันธกานต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ก้องกังวาน บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบลงทันตา "ใครที่ยังคิดจะเล่นตุกติกกับร้านนี้อีก... คงต้องลองถามดาบในฝักของข้าดูเสียก่อน ว่ามันคมพอจะตัดมือคนมักง่ายได้สักกี่ข้าง" คำขู่ที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังนั้นทำให้บอดี้การ์ดและบริวารของป้าสายพิณรีบถอยกรูด พากันหิ้วปีกคุณนายผู้เสียหน้าจนเป็นลมล้มพับหนีหายไปจากตลาดอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งไว้เพียงเสียงปรบมือชื่นชมของชาวเมืองที่สะใจกับการตหน้าชาครั้งใหญ่ รินรดาอมยิ้มบางๆ นางหันไปสบตากับสามีหนุ่มผู้ขยันเปย์และพร้อมปกป้องนางเสมอ ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจท่ามกลางกลิ่นหอมกรุ่นของขนมปังชินนามอนโรลที่นางเพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ และวางเรียงรายอยู่ในตู้กระจกใส กลิ่นหอมหวานของเนยแท้และอบเชยฟุ้งกระจายกลบกลิ่นเหม็นเปรี้ยวของความพ่ายแพ้จนหมดสิ้น ลูกค้าแถวหน้าเริ่มกรูเข้ามาต่อคิวซื้อสินค้าล็อตแรกที่เหลืออยู่จนเกลี้ยงแผงในเวลาไม่ถึงพริบตา ความสำเร็จครั้งนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่ชัยชนะทางธุรกิจ แต่มันคือการประกาศให้ทุกคนรู้ว่า สองสามีภรรยาคู่นี้ไม่มีทางยอมให้ใครมารังแกได้อีกต่อไป ทว่า... ในขณะที่รินรดากำลังหยิบเหรียญทองเข้ากระเป๋าด้วยความอารมณ์ดี สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยของชายสวมผ้าคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่ง กำลังยืนมองมาที่นางจากมุมมืดของตรอกซอกซอยฝั่งตรงข้าม บนโต๊ะไม้เก่าแก่ข้างกายบุรุษผู้นั้น มีกล่องไม้แกะสลักลวดลายโบราณวางอยู่ พร้อมกับ... ก้อนแป้งหัวเชื้ออีกชนิดหนึ่งที่เรืองแสงสีฟ้าอ่อนออกมาจากรอยแยกระหว่างฝากล่อง! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนรินรดากับพันธกานต์มาจนถึงตอนนี้นะคะ!