ความลับที่เริ่มถูกสงสัย

“ถ้าคุณจะจ้องมองต้นสตรอว์เบอร์รีต้นนั้นจนมันจะพรุนไปหมดแบบนี้ สู้คว้าจอบมาขุดดินช่วยฉันไม่ดีกว่าหรือคะ พันธกานต์?” รินรดาเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากตะกร้าหวายที่บรรจุผลไม้สีแดงสดขนาดใหญ่ยักษ์ที่ดูอย่างไรก็ไม่ใช่พืชพันธุ์ท้องถิ่น มือเรียวบางของเธอขยับคัดแยกผลผลิตอย่างคล่องแคล่ว ท่ามกลางบรรยากาศสวนหลังบ้านที่ดูเหมือนจะสงบเงียบเกินไปในสายตาของอดีตนายทหารหนุ่ม พันธกานต์ชะงัก สายตาคมกริบที่เคยผ่านสนามรบมาโชกโชนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาไม่ได้ขยับตัวตามที่ภรรยาบอก แต่กลับก้าวเท้าเดินย่ำเข้าไปใกล้แปลงผักที่รินรดาเพิ่งจะ ‘ปลูก’ เสริมเมื่อคืนวาน รากของมันหยั่งลึกผิดปกติ ทั้งที่ดินบริเวณนี้เพิ่งได้รับการบำรุงเพียงไม่กี่วัน แต่อัตราการเจริญเติบโตของพวกมันกลับก้าวกระโดดจนน่าขนลุก “ผมไม่ได้จะขุดดินครับ” เสียงทุ้มต่ำของเขาแหบพร่าเล็กน้อยขณะหยุดยืนอยู่เบื้องหลังเธอ “ผมแค่กำลังคิดว่า... ดินที่บ้านเรามันมีแร่ธาตุวิเศษขนาดที่ทำให้พืชผลโตไวข้ามคืนได้ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?” รินรดาชะงักไปชั่วครู่ ลมหายใจของเธอสะดุดไปจังหวะหนึ่งอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะแสร้งหัวเราะเบาๆ แล้วหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา ใบหน้าหวานฉ่ำที่เปื้อนฝุ่นดินเล็กน้อยดูไร้เดียงสาเกินกว่าจะปิดบังความลับใดๆ ได้ แต่ดวงตาคู่นั้นกลับวาวโรจน์ด้วยความระแวดระวัง “สงสัยจะเป็นเพราะความรักและความใส่ใจของฉันมั้งคะ หรือไม่ก็เพราะปุ๋ยสูตรลับที่คุณเพิ่งเปย์ให้ฉันเมื่ออาทิตย์ก่อนยังไงล่ะคะ?” เธอโน้มตัวเข้าไปใกล้ แกล้งทำเป็นจัดปกเสื้อที่เลอะคราบดินให้เขา “คุณอย่าบอกนะคะว่า... กำลังสงสัยภรรยาตัวเองอยู่?” พันธกานต์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยนั้น เขาเห็นความฉลาดเฉลียว ความดื้อรั้น และ... ความลับที่เธอกำลังพยายามขีดเส้นกั้นไว้ เขาเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในแววตานั้น และเขาก็รู้ดีว่าหากเขาเค้นถามไปมากกว่านี้ ความสัมพันธ์ที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างสวยงามอาจจะร้าวฉาน เขาคว้ามือของเธอไว้ ก่อนจะกดจุมพิตลงบนหลังมือที่หยาบกร้านจากการทำงานอย่างนุ่มนวล “ถ้าคุณไม่อยากบอก ผมก็จะไม่ถาม” พันธกานต์เอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด “แต่ริน... โลกภายนอกมันไม่ได้ใจดีเหมือนในสวนของเรา หากใครก็ตามที่จ้องจะเอาเปรียบคุณรู้เรื่องนี้เข้า... พวกมันจะไม่หยุดอยู่แค่คำพูดถากถางแน่” รินรดานิ่งงัน หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะด้วยความรู้สึกที่คาดไม่ถึง เธอไม่ได้โง่ เธอรู้ว่าพันธกานต์ฉลาดเกินกว่าจะมองไม่เห็นความผิดปกติ แต่นี่คือครั้งแรกที่เขายืนยันว่าจะ ‘ปกป้อง’ ความลับนั้นแทนที่จะเปิดโปงมัน “ทำไมถึงเลือกที่จะปิดหูปิดตาคะ?” เธอกระซิบถาม “เพราะผมเป็นสามีคุณ” เขาตอบสั้นๆ “หน้าที่ของผมคือจัดการศัตรู ส่วนหน้าที่ของคุณคือทำให้ผมมีขนมปังอร่อยๆ กินทุกเย็น... แค่นั้นก็พอแล้ว ไม่ใช่หรือไง?” เขาเปลี่ยนเรื่องทันทีพร้อมกับหันไปคว้าตะกร้าใบใหญ่ขึ้นมาถือไว้เอง ท่าทางใจดีที่แสดงออกนั้นทำให้รินรดารู้สึกอบอุ่นจนลึกเข้าไปในทรวงอก แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ความระแวดระวังของเธอลดน้อยลงไปเลยแม้แต่น้อย เพราะในขณะที่เขากำลังก้าวเดินไปที่ห้องครัว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกผ่านแนวรั้วต้นไม้เข้ามา “รินรดา! อยู่ไหม! ฉันรู้ว่าเธอกำลังแอบซ่อนของดีไว้อยู่ในบ้าน!” เสียงแหลมสูงของ ‘ป้าสะใภ้ตัวแสบ’ ที่เคยถูกรินรดาตอกกลับจนหน้าหงายไปเมื่อคราวก่อนดังขึ้นอย่างกระหึ่ม ความเงียบเข้าปกคลุมสวนทันที พันธกานต์หันกลับไปมองทางรั้ว แววตาคมดุเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก “ดูท่าทางพวกเหลือบไรจะยังไม่เข็ดสินะคะ” รินรดาปัดมือที่เปื้อนดินออกช้าๆ รอยยิ้มหวานหยดย้อยปรากฏขึ้นบนใบหน้า แต่มันกลับเป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูก “ในเมื่ออยากเห็นของดีนัก ก็ต้องจัดให้เขาสมใจหน่อยใช่ไหมคะ คุณสามี?” พันธกานต์ไม่ได้ตอบ แต่เขาวางตะกร้าลงบนโต๊ะไม้ก่อนจะขยับขยายกายให้ดูผ่อนคลายขึ้น เขาก้าวเดินไปขวางทางรินรดาไว้เล็กน้อยเพื่อเป็นโล่กำบังให้เธอในทางอ้อม ก่อนจะตะโกนกลับไปเสียงดังฟังชัด “ถ้าอยากจะเข้ามา ก็ลองก้าวผ่านรั้วนี้เข้ามาดูสิครับ... ถ้าไม่อยากให้ปืนลูกซองของผมลั่นโดนเท้าเข้าเสียก่อน!” ทว่าในจังหวะที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์ของรินรดาก็ดังแทรกขึ้นมาจากในมิติของเธอ เป็นการแจ้งเตือนจากระบบร้านค้าออนไลน์ในมิติที่เธอกำลังเปิดดำเนินการอยู่... ซึ่งมันไม่ใช่การแจ้งเตือนยอดขายปกติ แต่มันคือสัญญาณเตือนว่ามี ‘คนนอก’ พยายามจะเจาะระบบเชื่อมต่อกับมิติของเธอจากบ้านหลังข้างๆ นี้เอง! รินรดาเบิกตากว้าง เธอคว้าแขนพันธกานต์ไว้แน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อ “พันธกานต์... หยุดก่อน อย่าเพิ่งไปที่รั้ว! มีบางอย่างกำลังเกิดขึ้น... มีคนกำลังพยายามแฮ็กเข้าสู่ ‘มิติ’ ของฉันจากในบ้านของคนข้างบ้านพวกนั้น!” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเป็นสักขีพยานและคอยให้กำลังใจรินรดากับก้าวสำคัญในครั้งนี้ด้วยนะคะ!