การเดินทางไปหาวัตถุดิบหายาก

"ถ้าท่านก้าวเท้าซ้ายนำอีกแค่ก้าวเดียว ข้าจะถือว่าท่านแช่งให้การเดินทางครั้งนี้เจอแต่โคลนตมนะคะ พี่พันธกานต์" รินรดากอดอกแน่น ดวงตากลมโตหรี่มองสามีรูปหล่อที่กำลังทำหน้าเลิกลั่กอยู่ข้างกองสัมภาระ ใบหน้าคมเข้มของอดีตนายทหารผู้ขึ้นชื่อว่าดุดันที่สุดในกองทัพเวลานี้ กลับมีเหงื่อกาฬผุดพรายยิ่งกว่าตอนเผชิญหน้ากับกองทัพอสูรเสียอีก พันธกานต์รีบหุบปากที่กำลังจะอ้าค้าง ขยับเท้าขวามาคู่กันอย่างรวดเร็วจนเกือบเสียหลักล้ม "พี่ไม่ได้ตั้งใจจะแช่งนะริน... พี่แค่กังวลเรื่องความปลอดภัยต่างหาก ป่าอาถรรพ์เขตแดนเหนือไม่ได้ต้อนรับคนนอกง่ายๆ ยิ่งเราต้องเข้าไปลึกถึงหุบเขาหมอกเพลิงเพื่อหา ‘แป้งสาลีโบราณ’ มาทำขนมปังสูตรใหม่ให้เธอนะ พี่จะไม่ยอมให้รินเป็นแผลแม้แต่นิดเดียวหรอก" คำแก้ตัวที่เจือด้วยความห่วงใยจนล้นปรี่ ทำให้มุมปากอิ่มยกยิ้มขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ รินรดาสูดกลิ่นอายความชื้นของผืนป่าลึกที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายเวทมนตร์จางๆ ในมิติลับของเธอนั้น มีวัตถุดิบเจ๋งๆ เพียบก็จริง แต่การได้ออกมา “หาเรื่องเสียเหงื่อ” และ “ฟาร์มวัตถุดิบหายาก” ด้วยกันสองต่อสองในโลกแฟนตาซีแห่งนี้ มันคือคอนเทนต์สโลว์ไลฟ์ที่คนรักการทำมาหากินอย่างเธอปฏิเสธไม่ลงจริงๆ การเดินทางเข้าสู่เขตป่าดิบชื้นดำเนินไปอย่างเงียบเชียบ ทว่าตื่นเต้นเร้าใจ พันธกานต์ทำหน้าที่เป็นทั้งหน่วยหน้าและโล่กำบัง ร่างหนาในชุดเดินป่าทะมัดทะแมงแหวกพงหญ้าและกิ่งไม้หนาทึบอย่างคล่องแคล่ว ทุกย่างก้าวของเขาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง ผิดกับรินรดที่เดินตามหลังมาพร้อมกับสมุดบันทึกเวทมนตร์และคทาขุดรากไม้เล่มโปรด เธอมองซ้ายมองขวาอย่างเพลิดเพลิน ราวกับกำลังเดินช้อปปิ้งอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ที่มีธรรมชาติเป็นใจ "ริน ระวัง!" เสียงทุ้มต่ำตวาดลั่นพร้อมกับร่างสูงที่พุ่งเข้ามาคว้าเอวบางไว้แล้วหมุนตัวหลบกิ่งไม้มีพิษที่พุ่งแวบผ่านหน้าไปอย่างฉิวเฉียด กลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นเหงื่อจางๆ ผสมกับกลิ่นไม้สนป่าโชยเข้าจมูกของรินรดin ชั่ววินาทีนั้นหัวใจของเธอกลับเต้นผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะตกใจกลัวพิษจากกิ่งไม้ แต่เป็นเพราะอ้อมแขนแกร่งที่โอบรัดแน่นราwith คีมเหล็กต่างหาก "ปล่อยก่อนค่ะ คนเห็นจะอายนะ... ถึงแม้รอบตัวจะไม่มีใครนอกจากนกฮูกสามตาตัวนั้นก็เถอะ" รินรดากระซิบเสียงเบา พยายามดันแผงอกกว้างออก แต่มือซนๆ ของสามีตัวดีกลับรั้งเอวเธอให้แนบชิดยิ่งขึ้นไปอีก "ในป่าลึกแบบนี้ ใครเขาจะมามองกันล่ะ... อีกอย่าง สามีปกป้องภรรยา มันผิดกฎข้อไหนของสมาคมเชฟหรือไงครับ" พันธกานต์ก้มหน้าลงมา กระซิบชิดใบหูจนเธอรู้สึกวูบวาบไปหมด "ผิดกฎข้อที่ว่าห้ามฉวยโอกาสตอนภรรยาเผลอค่ะ!" รินรดายิ้มหมั่นไส้ หยิกหมับเข้าที่ต้นแขนแกร่งเบาๆ เป็นการลงโทษ ก่อนจะหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นสามีทำหน้ามדเจ็บปวดเกินจริง ช่วงบ่ายแก่ๆ ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี หมอกหนาทึบเริ่มเคลื่อนตัวลงมาปกคลุมผืนป่า อุณหภูมิลดฮวบลงอย่างรวดเร็วจนต้องหยิบเสื้อคลุมขนสัตว์ออกมาใส่ พันธกานต์จัดการกางเต็นท์กันน้ำขนาดกะทัดรัดอย่างรวดเร็วและคล่องแคล่ว ทักษะการเอาตัวรอดในป่าของอดีตนายทหารไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย เขาก่อกองไฟกองใหญ่อย่างระมัดระวังเพื่อไล่สัตว์ป่าและให้ความอบอุ่น เสียงไม้แห้งลั่นเปรี๊ยะๆ ในกองไฟท่ามกลางความมืดมิดของผืนป่า ให้ความรู้สึกทั้งวังเวงและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน รินรดากำลังงละมุนอยู่กับการเตรียมมื้อค่ำ เธอหยิบหม้อดินเผาออกมาจากมิติลับ พร้อมกับเนื้อกวางป่าหมักเครื่องเทศและหัวผักกาดดองสูตรพิเศษ กลิ่นหอมของเครื่องเทศเริ่มฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ตัดกับความหนาวเหน็บยามค่ำคืนได้อย่างลงตัว "อื้อหือ... หอมจนหวนคิดถึงตอนที่เราเปิดร้านวันแรกเลยนะเนี่ย" พันธกานต์นั่งชันเข่าอยู่ข้างๆ มองดูภรรยาคนเก่งคนอาหารด้วยสายตาเป็นประกาย คลั่งรักยิ่งกว่าน้ำตาลก้อนโต "ถ้าหิวก็เงียบแล้วรอทานค่ะ วันนี้ฉันจะทำซุปสตูว์เนื้อกวางตุ๋นไวน์ผลไม้ป่า รับรองว่าทานแล้วร่างกายจะอบอุ่นจนลืมความหนาวไปเลย" รินรดายิ้มพึงพอใจเมื่อคนซดซุปคำแรก สีหน้าของสามีแสดงความฟินออกมาอย่างปิดไม่มิด หลังมื้ออาหารอันแสนอบอุ่นผ่านพ้นไป ความเงียบสงบของราตรีก็เข้าปกคลุม ปัญหาใหญ่เริ่มปรากฏขึ้นเมื่อถึงเวลาต้องเข้านอน เต็นท์ที่พันธกานต์อ้างว่า "ขนาดกะทัดรัดเพื่อความคล่องตัวในการเดินทาง" นั้น แท้จริงแล้วมันพอดีตัวสำหรับนอนคนเดียวเสียด้วยซ้ำ! "นี่พี่ตั้งใจใช่ไหมคะเนี่ย เต็นท์ตั้งกว้างขวางทำไมถึงเลือกหลังนี้มา!" รินรดายืนกอดอกมองเต็นท์ขนาดจิ๋วสลับกับหน้าสามีที่ทำตีมึน "โธ่ริน... เต็นท์หลังใหญ่แบกไม่ไหว น้ำหนักมันจะทำให้เราเสียเวลาเดินทางนะ อีกอย่าง... ในป่าลึกแบบนี้ อากาศข้างนอกหนาวมาก นอนเบียดกันข้างใน... อุ่นกว่าตั้งเยอะ ปลอดภัยจากสัตว์ป่าด้วยนะ" พันธกานต์รีบมุดตัวเข้าไปในเต็นท์ก่อน แล้วตบพื้นข้างๆ เป็นเชิงกวักมือเรียก รินรดากลอกตาขึ้นฟ้าอย่างอ่อนอกอ่อนใจ แต่สุดท้ายก็ปฏิเสธความหนาวเหน็บภายนอกไม่ไหว เธอจึงต้องมุดตามเข้าไปในเต็นท์แคบๆ นั้น พื้นที่ด้านในจำกัดมากจนไหล่ของทั้งคู่แนบชิดติดกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้กันจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นโ룃กตัก ความใกล้ชิดสนิทสนมในพื้นที่จำกัด ทำให้บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่ไม่ได้มาจากกองไฟด้านนอก พันธกานต์พลิกตัวตะแคงเข้าหาภรรยา แขนแกร่งข้างหนึ่งทำหน้าที่ต่างหมอนรองศีรษะให้เธอ ส่วนมืออีกข้างโอบกอดเอวบางไว้หลวมๆ ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบเนียนนิ่งในแสงสลัวจากะเกียงเวทมนตร์ "หนาวไหมริน..." เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบถามชิดริมฝีปาก "ไม่หนาวแล้วค่ะ... แต่เริ่มอึดอัดเพราะสายตาเจ้าเล่ห์ของคนแถวนี้มากกว่า" รินรดายิ้มเยาะอย่างรู้ทัน แต่กลับไม่ได้ขยับหนี พันธกานต์หัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาประทับจูบแผ่วเบาที่หน้าผากมน ไล่ลงมาที่ปลายจมูกรั้น และหยุดอยู่ที่ริมฝีปากอิ่ม สัมผัสอ่อนโยนแต่เต็มไปด้วยความโหยหาและลึกซึ้ง ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังจะหลุดลอยไปกับกลิ่นหอมของแป้งอบอุ่นและไอร้อนจากตัวเขา ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นจนหยดย้อยนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักอึ้งดังก้องสะเทือนพื้นดินก็แวบเข้ามาจากด้านนอกเต็นท์! *โฮกกกกก!* เสียงคำรามกึกก้องของสัตว์อสูรระดับสูงดังสนั่นหวั่นไหว แรงสั่นสะเทือนทำให้กิ่งไม้ร่วงหล่นกราว พันธกานต์ผุดลุกขึ้นนั่งสัญชาตญาณนายทหารตื่นตัวทันที มือคว้าดาบยาวที่วางอยู่ข้างหมอนอย่างรวดเร็ว รินรดาลุกขึ้นตามมาติดๆ ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ เธอไม่ได้หวาดกลัว แต่กลับนึกถึงวัตถุดิบระดับตำนานที่จะได้มาฟรีๆ เสียมากกว่า เมื่อพันธกานต์รูดซิปเต็นท์เปิดออกเพื่อรับมือกับผู้บุกรุก สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าในความมืด กลับไม่ใช่สัตว์อสูรหน้าตาอัปลักษณ์อย่างที่คิด... แต่เป็นเงาร่างของชายสวมชุดคลุมสีดำสนิทที่กำลังยืนถือตะกร้าขนมปังขึ้นรา ยื่นมาตรงหน้าพวกเขาพร้อมกับรอยยิ้มปริศนา! "สวัสดี... สะใภ้ตระกูลริน เจ้ากำลังตามหาแป้งสาลีโบราณอยู่ใช่ไหมล่ะ?" *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เบเกอรี่มิติต่างโลก" มาโดยตลอดนะคะ!