ช่วยชีวิตสัตว์ป่ามิติลับ

“ถ้าพี่พันธกานต์ยังเดินช้ากว่าเต่าคลานแบบนี้ เกรงว่าเราคงได้เก็บซากขนมปังเนยสดบูดๆ กลับบ้าน แทนที่จะได้วัตถุดิบทำเงินนะคะ” รินรดาเอ่ยแซهمด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อย ขณะใช้มือข้างหนึ่งปัดเศษใบไม้ที่ติดอยู่ตามชายเสื้อโค้ทเนื้อดีอย่างไม่ใส่ใจ ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองไปรอบพื้นที่ป่าลึกเขตชายแดน ซึ่งอุดมไปด้วยหมอกหนาทึบและกลิ่นอายของสมุนไพรป่าผสมผสานกับกลิ่นดินหลังฝน “ไม่ใช่ว่าพี่เดินช้าหรอกครับ... เอ๊ย ไม่ใช่... พี่แค่มองสำรวจทางให้รอบคอบต่างหาก ยัยตัวแสบ” พันธกานต์รีบแก้คำพูดแทบไม่ทัน เมื่อเห็นภรรยาคนสวยหรี่ตามองด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ อดีตนายทหารหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดลุยป่าเข้มขรึมรีบสาวเท้ายาวๆ เข้ามาประชิดตัว มือหนาเอื้อมไปคว้าตะกร้าไม้สานใบใหญ่จากมือเธอมาถือไว้เสียเอง พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เต็มไปด้วยความตามใจ “ทางข้างหน้าค่อนข้างชัน ให้พี่ถือเองดีกว่าครับ เผื่อมีอะไรกระโดดออกมาหนุนตัก... หมายถึงกระโดดมาขวางทาง เราจะได้ป้องกันทัน” รินรดากลั้วหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นึกขันสามีหนุ่มผู้แข็งแกร่งดั่งหินผา แต่กลับยอมจำนนต่อสายตาและรอยยิ้มของเธอทุกครั้งไป ตั้งแต่ที่เธอย้ายเข้ามาอยู่ในโลกใบนี้พร้อมกับ "มิติลับ" ที่เก็บทั้งเตาอบ เตาปฏิกรณ์เวทมนตร์ และวัตถุดิบชั้นเลิศ ชีวิตแต่งงานกับอดีตนายทหารผู้ขยันเปย์รายนี้ก็ไม่เคยเงียบเหงาเลยสักวัน ยิ่งคิดถึงพวกญาติสามีจอมโลภที่เคยมาอาละวาดหวังฮุบฟาร์มแล้วโดนเธอตบหน้าด้วยยอดขายขนมปังหลักพันเหรียญในตลาดเมืองหลวงเมื่อสัปดาห์ก่อน รินรดากยิ่งรู้สึกว่าอากาศในป่าวันนี้ช่างสดชื่นเสียเหลือเกิน ทว่า... บรรยากาศอันเงียบสงบกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงบางอย่าง *แกร๊ก... ฟรึ่บ!* เสียงพุ่มไม้หนาทึบเบื้องหน้าสั่นไหวรุนแรง รินรดากับพันธกานต์สบตากันโดยสัญชาตญาณ ร่างสูงใหญ่ก้าวขึ้นมาบังหน้าภรรยาโดยอัตโนมัติ มือหนาวางตะกร้าลงกับพื้นอย่างระมัดระวัง ก่อนจะแตะที่ด้ามมีดสั้นคาดเอวอย่างเตรียมพร้อม บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นตึงเครียดขึ้นมาทันที “ระวังตัวด้วยนะริน...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเตือนเบาหู แต่สิ่งที่ก้าวออกมาจากพุ่มไม้นั้น กลับไม่ใช่สัตว์อสูรดุร้ายหรือโจรป่าอย่างที่คาดคิด มันคือสิ่งมีชีวิตตัวจิ๋วขนาดเท่าฝ่ามือ ขนสีเงินยวดยวงเป็นประกายระยิบระยับราวกับเกล็ดหิมะยามต้องแสงอาทิตย์ ดวงตากลมโตสีอำพันคู่สวยจ้องมองมาที่ทั้งสองด้วยความตื่นตระหนก ปีกคู่เล็กใสราวกระจกพยายามกระพืออย่างสะบักสะบอม ทว่าที่ขาหลังข้างซ้ายกลับมีรอยแผลลึกจนเลือดสีฟ้าเรืองแสงไหลซึมออกมาหยดลงบนพื้นหญ้า “นั่นมัน... กระรอกดาราพเนจรนี่!” รินรดาอุทานออกมาด้วยความตกใจปนทึ่ง ดวงตาเป็นประกายวาววับในฐานะเชฟและนักสะสมวัตถุดิบหายาก เจ้าตัวน้อยส่งเสียงร้อง “จิ๊บ... แอว...” เบาๆ คล้ายคนกำลังจะหมดแรง ก่อนจะล้มพับลงไปนอนแนบกับพื้นดินชื้นแฉะ “ริน อย่าเข้าไปใกล้เกินไป มันอาจจะมีพิษหรือสัญชาตญาณดุร้าย...” พันธกานต์เอื้อมมือจะคว้าแขนภรรยาไว้ แต่มีหรือที่คนอย่างรินรดาจะปล่อยให้วัตถุดิบ... เอ๊ย สิ่งมีชีวิตล้ำค่าหลุดมือไปต่อหน้าต่อตา! “พี่พันธกานต์คะ เงียบก่อนค่ะ สัตว์วิเศษในตำนานที่มีบันทึกแค่ในตำราโบราณเชียวนะคะ!” รินรดาสลัดมือออกอย่างรวดเร็ว เธอทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าอย่างระมัดระวัง ไม่แสดงท่าทีคุกคาม พร้อมกับหยิบเศษขนมปังเนยสดสูตรลับเคลือบน้ำผึ้งป่าที่เพิ่งอบเสร็จและเก็บไว้ในช่องเก็บความร้อนของมิติลับออกมาส่งกลิ่นหอมกรุ่นยั่วยวนไปทั่วบริเวณ กลิ่นหอมละมุนของเนยแท้ผสมผสานกับความหวานนุ่มลึกเตะจมูกเจ้ากระรอกดาราจิ๋วเข้าอย่างจัง ดวงตาสีอำพันค่อยๆ ลืมขึ้นมาอีกครั้ง มันสูดดมกลิ่นอากาศฟอดใหญ่ ก่อนจะค่อยๆ กระดืบเข้ามาใกล้ปลายนิ้วเรียวของหญิงสาวอย่างกล้าๆ กลัวๆ “เด็กดี... ไม่ต้องกลัวนะคะ ฉันไม่ทำร้ายหรอกค่ะ” รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เธอใช้ปลายนิ้วแตะชิ้นขนมปังป้อนมันอย่างใจ เจ้ากระรอกดาราเคี้ยวตุบๆ สองสามที ดวงตากลมโตฉายแววพึงพอใจอย่างเห็นได้ชัด บาดแผลที่ขาของมันเริ่มเปล่งแสงเรืองรองจางๆ พลังงานจากขนมปังในมิติลับช่วยฟื้นฟูพละกำลังของมันได้อย่างน่าอัศจรรย์ พันธกานต์ยืนมองภาพนั้นด้วยความทึ่งแกแกมเอ็นดู ภรรยาตัวน้อยของเขานอกจากจะทำขนมอร่อยจนคนแห่ต่อคิวซื้อจนหมดเกลี้ยงในพริบตาแล้ว แม้แต่สัตว์ป่าในตำนานยังต้องยอมสยบให้ความละมุนของเธอเลยหรือนี่ “เอาล่ะค่ะ เจ้าตัวเล็ก ขาเจ็บขนาดนี้ ถ้าปล่อยไว้ในป่าคงไม่รอดเงื้อมมือพวกนายพรานล่าสัตว์วิเศษแน่ๆ ไปอยู่กับเราที่ฟาร์มดีกว่านะคะ ที่นั่นมีขนมปังให้กินไม่อั้นเลยล่ะค่ะ” รินรดาช้อนตัวเจ้ากระรอกน้อยขึ้นมาวางบนฝ่ามืออย่างทะนุถนอม ก่อนจะหันไปสบตากับสามี “เราพากลับบ้านกันเถอะค่ะพี่พันธกานต์” “ตามใจคุณทุกอย่างอยู่แล้วครับ ยัยตัวแสบของผม” พันธกานต์ยิ้มกว้างอย่างตามใจ รีบหยิบตะกร้าขึ้นมาถือ แล้วยื่นมืออีกข้างโอบไหล่ภรรยาเพื่อช่วยพยุงเดินกลับออกจากป่าลึก ทว่า... ในขณะที่ทั้งคู่กำลังก้าวเท้าเดินออกจากแนวเขตหมอกหนา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของม้าหลายตัวก็ดังสะท้านสะเทือนมาจากเส้นทางด้านหลัง พร้อมกับเสียงตะโกนก้องด้วยน้ำเสียงหยาบกระด้างที่คุ้นหูจนน่ารำคาญ “เฮ้ย! ข้าเห็นร่องรอยมันวิ่งมาทางนี้! รีบกระจายกำลังค้นหาเร็วเข้า เจ้ากระรอกดาราตัวนั้นราคาตั้งก้อนโต ใครจับได้ข้าจะให้รางวัลมันอย่างงาม!” รินรดากับพันธกานต์ชะงักฝีเท้าทันที หญิงสาวหันกลับไปมองตามเสียง ใบหน้าหวานฉายแววเย็นชาขึ้นมาฉับพลัน รอยยิ้มการค้าผุดขึ้นที่มุมปากอย่างเยือกเย็น น้ำเสียงแบบนั้น... มันคือเสียงของ "คุณชายรองตระกูลหลี่" ญาติผู้พี่ตัวแสบที่เคยถูกเธอตบหน้ากลางตลาดด้วยเค้กส้มหนีบหน้ามาแล้วหมาดๆ ไม่นึกเลยว่ามันจะกล้าตามราวีถึงเขตชายแดนป่าลึกแห่งนี้! พันธกานต์ก้าวมาบังหน้าภรรยาอีกครั้ง ดวงตาคมดุหรี่ลงอย่างอันตราย มือหนากำด้ามมีดแน่นพร้อมบวกเต็มที่ “ดูท่าทางวันนี้... เราคงไม่ได้แค่สัตว์เลี้ยงตัวใหม่กลับบ้านซะแล้วล่ะค่ะพี่พันธกานต์” รินรดากระซิบเสียงเบา ดวงตาเป็นประกายวาววับด้วยความสนุกสนาน “บางที... การได้ลองเปิดเตาอบล็อตใหม่ต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญ ก็เป็นไอเดียที่ไม่เลวเลยนะคะ” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เบเกอรี่มิติลับ" มาโดยตลอดนะคะ!