พันธกานต์ในฐานะหุ้นส่วนชีวิต

“ถ้าคุณยังมองฉันด้วยสายตาหวานเยิ้มเหมือนขนมปังเนยสดเคลือบน้ำตาลแบบนี้ ฉันเกรงว่าสัญญาร่วมทุนฉบับนี้คงจะต้องเซ็นกันบนเตียงแทนที่จะเป็นบนโต๊ะทำงานนะคะ, ผู้พันพันธกานต์” น้ำเสียงใสกระจ่างที่เจือแววเย้าแหย่ดังขึ้น พร้อมกับปลายนิ้วเรียวสวยที่จิ้มลงบนกลางอกแกร่งของชายหนุ่มผ่านเนื้อผ้าคอตตอนสีเข้มอย่างจงใจ รินรดาปรายตามองเอกสารสัญญาสองฉบับที่วางอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊กขัดมัน ภายในห้องทำงานส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดใหม่จากมิติลับ พันธกานต์หลุดหัวเราะในลำคอ ใบหน้าคมเข้มที่มักจะเรียบตึงและสร้างความยำเกรงให้กับผู้คนในหมู่บ้าน ยามนี้กลับอ่อนโยนจนแทบจะละลาย ดวงตาคมกริบกวาดมองภรรยาคนสวยที่วันนี้สวมผ้ากันเปื้อนสีครีมทับชุดเดรสผ้าลินินเรียบง่าย ทว่ากลับดูโดดเด่นสะดุดตาจนเขาแทบละสายตาไม่ได้เลย “ก็คนมันรักนี่ครับ... เอ๊ย... ฉันหมายถึง คนมันภูมิใจต่างหากล่ะ” พันธกานต์รีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นรินรดาหรี่ตามองด้วยความรู้ทัน เขายกมือขึ้นเกบท้ายทอยตัวเองแก้เขินเล็กน้อย ก่อนจะเลื่อนสัญญากระดาษแผ่นหนาข้ามโต๊ะมาให้เธอ “แต่เรื่องหุ้นส่วนนี่... ฉันจริงจังนะริน ในเมื่อเธอเป็นสมองและหัวใจของ ‘ฟาร์มปั้นฝัน’ ส่วนฉันเป็นแรงงานและกองหลัง... แบบนี้เราควรแบ่งผลกำไรกันอย่างไรดีล่ะ หุ้นส่วนรินรดา?” รินรดาแค่นหัวเราะเบาๆ อย่างนึกขัน เธอหยิบปากกาขนนกจุ่มหมึกสีดำสนิทขึ้นมาหมุนเล่นในมือ ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์แบบนักธุรกิจหญิงมือฉกาจที่เคยผ่านสนามการค้ามาโชกโชนในอีกมิติหนึ่ง “เรื่องกำไรเอาไว้ทีหลังค่ะท่านอดีตนายทหารผู้ขยันเปย์... สิ่งแรกที่เราต้องตกลงกันให้ชัดเจนก่อนคือ ‘กฎเหล็ก’ ของการเป็นพาร์ทเนอร์ทางธุรกิจ” รินรดาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ศอกทั้งสองข้างท้าวลงบนโต๊ะ ดวงตาประสานกับสามีตรงๆ “ข้อแรก ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปะปนกับเรื่องงาน เวลาอยู่ในครัวหรือแปลงเกษตร ฉันคือ ‘เชฟ’ และเธอคือ ‘ลูกมือ’ ห้ามเถียง ห้ามขัดใจ และต้องทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด เข้าใจไหมคะ?” พันธกานต์เลิกคิ้วหนาขึ้นข้างหนึ่ง ยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย “แล้วถ้าลูกมือคนนี้อยากขอ ‘ค่าจ้างพิเศษ’ เป็นรางวัลหลังเลิกงาน... อย่างเช่นกอดอุ่นๆ หรือพุดดิ้งคาราเมลฝีมือเชฟสักถ้วยล่ะ จะผิดกฎไหมครับ?” “อันนั้นต้องพิจารณาจากผลงานค่ะ!” รินรดาตอบกลับทันควันโดยไม่ยอมเสียเปรียบ แม้มนต์เสน่ห์ความคลั่งรักของสามีจะทำเอาหัวใจดวงน้อยๆ เต้นผิดจังหวะไปหลายริกเตอร์แล้วก็ตามที เธอสะบัดปลายปากกาเซ็นชื่อลงในสัญญาส่วนของเธออย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ก่อนจะเลื่อนเอกสารกลับไปให้เขา “ส่วนข้อสอง... ทรัพยากรและวัตถุดิบพิเศษทั้งหมดที่ฉันนำออกมาจาก ‘มิติลับ’ ถือเป็นความลับสูงสุด ห้ามแพร่งพรายให้ใครหน้าไหนในตระกูลเดิมของฉันเด็ดขาด โดยเฉพาะคุณป้าหน้าเลือดกับพี่สาวจอมปลอมคู่นั้น ถ้าพวกหล่อนรู้เข้า ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนหยิบไม่กวาดไล่ตีพวกมันออกนอกเขตไร่ของเราด้วยตัวเอง” บรรยากาศรอบตัวพลันเย็นเยียบลงวูบหนึ่งเมื่อเอ่ยถึงญาติผู้พี่และป้าใจร้ายที่เคยสร้างความเจ็บช้ำน้ำใจให้กับรินรดาในอดีต แม้ปัจจุบันพวกหล่อนจะพยายามเข้ามาเลียแข้งเลียขาเพราะเห็นว่าร้านเบเกอรี่ของเธอเริ่มมีชื่อเสียงและทำเงินมหาศาล แต่รินรดาก็จัดการตบหน้าด้วยความจริงและคำพูดเจ็บแสบไปหลายครั้งจนพวกมันไม่กล้าโผล่หัวมาอีก แต่ถึงกระนั้น พันธกานต์ก็ยังคงกุมมือเรียวที่วางอยู่บนโต๊ะไว้แน่น สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือหนาส่งผ่านความมั่นคงมาให้เธอ “เธอไม่ต้องกังวลเรื่องพวกนั้นเลยริน... ไร่ของเรามีทหารผ่านศึกคอยคุ้มกันอยู่ ทั้งรั้วไม้หนาแน่น ระบบรักษาความปลอดภัย และตัวฉันเอง ใครหน้าไหนกล้าเข้ามาสร้างความรำคาญใจให้เธอ ฉันจะจัดการให้มันไม่ต้องเดินกลับออกไปอย่างสง่างามแน่นอน” รินรดาลอบยิ้มในความคลั่งรักที่เจือความโหดเหี้ยมเล็กน้อยของสามี เธอพลิกมือกลับไปกุมมือเขาตอบ บีบเบาๆ เป็นเชิงขอบคุณ ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านจากปลายนิ้วทำให้เธอตระหนักได้ว่า การตัดสินใจแต่งงานกับนายทหารบ้านไร่คนนี้คือการลงทุนที่คุ้มค่าที่สุดในชีวิตของเธอจริงๆ ไม่เพียงแต่ได้สามีที่หล่อเหลาและตามใจทุกอย่าง แต่เธอยังได้ ‘บ้าน’ ที่แท้จริงกลับคืนมาด้วย “ตกลงตามนี้นะคะ... หุ้นส่วนชีวิตของฉัน” รินรดาเอ่ยเสียงนุ่ม แววตาเต็มไปด้วยประกายแห่งความมุ่งมั่น “ในเมื่อเราเซ็นสัญญาอย่างเป็นทางการแล้ว แผนการเปิดตัว ‘ขนมปังธัญพืชสูตรพิเศษ’ และ ‘แยมผลไม้ป่าจากมิติลับ’ ล็อตแรกในตลาดสัปดาห์หน้าจะต้องถล่มทลายจนคู่แข่งในเมืองต้องกุมขมับแน่นอน ฉันเตรียมสูตรลับไว้หมดแล้ว เหลือแค่เธอนำเมล็ดธัญพืชที่ปลูกเองกับมือไปอบให้ได้ที่ตามอุณหภูมิที่ฉันบอก” พันธกานต์พยักหน้ารับอย่างแข็งขัน เขาก้มลงจรดปากกาเซ็นชื่อลงในสัญญาสั่งตาย—อ่า หมายถึงสัญญาร่วมทุน—เคียงข้างลายเซ็นของภรรยาอย่างเป็นทางการ รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏบนใบหน้าเข้ม “วางใจได้เลยเชฟริน... ผลผลิตล็อตนี้ฉันดูแลรดน้ำพรวนดินด้วยตัวเองทุกต้น รับรองว่ากรอบนอกนุ่มใน หอมหวานถูกใจลูกค้าจนต้องแย่งกันซื้อแน่นอน” “ถ้างั้นก็... ไปลุยกันเลยค่ะ!” ทั้งคู่ลุกขึ้นยืนพร้อมกัน รินรดากำลังจะหมุนตัวเดินกลับไปยังห้องครัวเพื่อเตรียมวัตถุดิบสำหรับอบขนมปังล็อตใหญ่ ทว่าจังหวะนั้นเอง... เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านเบเกอรี่ที่ถูกปิดล็อกไว้ก็ดังขึ้นอย่างรัวเร็วและไร้มารยาท ตามด้วยเสียงทุบปึงปังและเสียงโวยวายแหลมสูงที่คุ้นหูเป็นอย่างดี *“รินรดา! นังหลานอกตัญญู! แกเปิดร้านเดี๋ยวนี้เลยนะ! ฉันรู้ว่าแกอยู่ในนั้น! ทำขนมขายดีจนรวยอู้ฟู่ แต่ปล่อยให้ญาติผู้พ่นอดอยากปากแห้งแบบนี้ แกมันใจดำอำมหิตที่สุด!”* เสียงแหลมปรี๊ดของ ‘คุณป้าเพ็ญศรี’ ดังทะลุกรอบประตูเข้ามา ตามด้วยเสียงทุบประตูซ้ำๆ อย่างเกรี้ยวกราด ทำลายบรรยากาศอันแสนหวานและอบอุ่นในห้องทำงานลงจนย่อยยับ รินรดาชะงักเท้าที่กำลังก้าวเดิน ใบหน้าสวยหวานที่เมื่อครู่ยังแย้มยิ้มอย่างมีความสุข บัดนี้กลับเย็นชาลงจนน่ากลัว ดวงตากลมโตหรี่แคบลงอย่างอันตราย รังสีความเยือกเย็นแผ่ออกมาจากร่างระหงจนอุณหภูมิในห้องราวกับลดฮวบลงหลายองศา เธอหันกลับมาสบตากับพันธกานต์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ชายหนุ่มไม่ได้มีทีท่าตกใจแม้แต่น้อย ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงขึ้นทันที ดวงตาดุจพญาอินทรีย์วาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดที่มีคนกล้ามาขัดจังหวะเวลาสวีทกับภรรยา แถมยังบังอาจมาตะโกนโวยวายหน้าอาณาเขตของเขาอีก พันธกานต์ขยับตัวทำท่าจะเดินไปหยิบปืนลูกซองที่แขวนไว้มุมห้อง ทว่ารินรดากลับยกมือขึ้นแตะแขนเขาไว้เบาๆ ซะก่อน ริมฝีปากอิ่มยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่สะท้อนความเจ้าเล่ห์และพร้อมจะฟาดฟันเต็มพิกัด “ใจเย็นก่อนค่ะคุณสามี...” รินรดาเอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบา ทว่าแฝงด้วยความสะใจลึกๆ “ในเมื่อพวกเขากระตือรือร้นอยากจะเป็น ‘แขกรับเชิญ’ คนแรกของฟาร์มเราขนาดนี้... เราก็ควรจะต้อนรับพวกเขาด้วย ‘เมนูพิเศษ’ ที่เตรียมไว้ต้อนรับพวกขี้แพ้โดยเฉพาะสิคะ” พูดจบ รินรดาก็หมุนตัวเดินนำออกไปทางหน้าร้านด้วยท่าทีมั่นอกมั่นใจ ทิ้งให้พันธกานต์ยืนมองตามด้วยรอยยิ้มมุมปาก—ภรรยาของเขานี่ช่างร้ายกาจเสียจริง และเขาก็พร้อมจะเป็นไม้กันหมา... ไม่สิ เป็นกองหน้ารenforcement คอยถือไม้กวาดกวาดขยะเปียกพวกนั้นออกจากชีวิตเธอให้เกลี้ยงซะวันนี้เลย! ทว่า... ทันทีที่รินรดาปลดกลอนประตูและกระชากเปิดออกเพื่อเผชิญหน้ากับป้าเพ็ญศรีและพี่สาวจอมปลอมที่ยืนหน้าตาบิดเบี้ยวอยู่ด้านนอก สายตาของเธอกลับต้องสะดุดเข้ากับเงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ข้างร้าน บุคคลลึกลับผู้นั้นไม่ได้มาเพื่อโวยวายส่งเสียงน่ารำคาญเหมือนสองแม่ลูกตระกูลจอมปลอม แต่เขากำลังถือซองจดหมายสีแดงสดประทับตราลับรูปกุหลาบดำ—สัญลักษณ์ของตระกูลขุนนางเก่าแก่ที่ล่มสลายและหายสาบสูญไปจากเมืองหลวงเมื่อสิบปีก่อน—ยื่นส่งเข้ามาในมือของเธอ พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ทำให้ลมหายใจของรินรดากระตุกวูบ *“เชฟรินรดา... องค์ชายรัชทายาททรงฝากข้ามาแจ้งว่า ขนมปังสูตรลับมิติลับของท่าน... ได้เวลาส่งมอบให้ราชสำนักทั้งหมดแล้ว มิฉะนั้น... ไร่แห่งนี้คงไม่มีแผ่นดินให้ทำมาหากินอีกต่อไป”* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เบเกอรี่มิติต่างโลก" มาโดยตลอดนะคะ!