แผนขยายสวนและวิชาทำเงิน

"ถ้าท่านพี่คิดว่าที่ดินแปลงนี้เป็นแค่ดินลูกรังไร้ค่าที่ปลูกอะไรก็ตาย ดิฉันเกรงว่าท่านคงต้องเตรียมพื้นที่ในห้องใต้ดินไว้สำหรับเก็บเหรียญทองจนล้นแล้วล่ะค่ะ" รินรดายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเลื้อ. ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยประกายแห่งความมั่นใจ มือเรียวบางภายใต้ถุงมือหนังเนื้อนุ่มปัดเศษดินที่เปื้อนข้างแก้มออกอย่างไม่ใส่ใจนัก เบื้องหน้าของเธอคือผืนดินรกร้างแห้งแล้งสีแดงอิฐที่ขึ้นชื่อว่า "ต้องสาป" ของหมู่บ้านชายขอบแห่งนี้ ไม่มีชาวบ้านคนไหนกล้าลงทุนลงแรงกับมัน แม้แต่ญาติผู้พี่ตัวแสบของสามีที่จงใจผลักไสที่ดินแปลงนี้ให้เธอกับมือด้วยความสะใจ ก็คงกำลังนอนหัวเราะเยาะอยู่ที่บ้านหลังใหญ่ในเวลานี้ ทว่าพวกเขาไม่มีทางรู้เลยว่า... ภายใต้ร่มผ้าและเบื้องหลังเงาสลัวของชายป่ามิติลับในห้วงสำนึกของเธอนั้น มีทั้งปุ๋ยอินทรีย์วิเศษ น้ำแร่บริสุทธิ์จากธารน้ำแข็ง และเมล็ดพันธุ์สมุนไพรหายากที่มูลค่าเทียบเท่ากับทองคำแท่ง! พันธกานต์ก้าวเข้ามาประชิดตัวภรรยาอย่างเงียบเชเชียบ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิร์ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นตึงตามแบบฉบับชายชาติทหาร ดวงตาคมกริบสีนิลมองสำรวจผืนดินแห้งแล้งสลับกับใบหน้าเกลี้ยงเกลาของภรรยา เขาไม่ได้เอ่ยปากทักท้วงหรือแสดงความกังวลใจแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มอบอุ่นและสายตาที่ฉายแววคลั่งรักอย่างปิดไม่มิดทอดมองเธอ "พี่เชื่อใจเจ้าเสมอ ไม่ว่าน้องรินอยากจะเนรมิตอะไรบนผืนดินนี้ ต่อให้เป็นสวนดอกไม้ไฟหรือแปลงทองคำ พี่ก็พร้อมจะกางอาณาเขตคุ้มครองให้เจ้าทุกตารางนิ้ว" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอื้อnเอ่ยด้วยความจริงจัง พร้อมกับที่มือหนาเอื้อมไปหยิบจอบด้ามโตมาจากมือเธออย่างธรรมชาติ "บอกพี่มาเถอะยอดดวงใจ วันนี้เราต้องเริ่มต้นขุดตรงไหนก่อน?" รินรดาสบตากับสามี หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะกับความเปย์ขั้นสุดและสายตาคู่นั้น ผู้ชายอะไร... ปากหวานไม่พie แถมยังมีเรี่ยวแรงดั่งโคถึกและพร้อมสนับสนุนทุกแผนการค้าของเธอแบบไม่มีเงื่อนไข แบบนี้จะไม่ให้เธอรักและทุ่มเทกับการสร้างฐานะได้อย่างไรกัน "เราไม่จำเป็นต้องใช้แรงงานคนขุดให้หลังขดหลังแข็งหรอกค่ะท่านพี่..." รินรดากระยิ้มยิ้ม เธอขยับเข้าไปใกล้สามี กระซิบเบาๆ ด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ "ปิดตาลงสักครู่สิคะ แล้วพี่จะรู้ว่าคำว่า 'ปาฏิหาริย์' มันหน้าตาเป็นอย่างไร" พันธกานต์เลิกคิ้วสูงด้วยความแปลกใจ แต่เขาก็ยอมทำตามคำสั่งของภรรยาแต่โดยดีโดยหลับตาลงอย่างว่าง่าย ในวินาทีนั้นเอง รินรดาก็รวบรวมสมาธิเพ่งจิตไปยังมิติลับในห้วงสมอง กล่องไม้โบราณสลักลวดลายวิจิตรเปิดออก ปล่อยละอองแสงสีทองประกายมุกพวยพุ่งผ่านปลายนิ้วเรียวลงสู่พื้นดินแห้งแล้งเบื้องล่าง *ฟรึ่บ!* เสียงลมหายใจของผืนดินราวกับมีชีวิตขึ้นมา กลิ่นอายหอมหวานคล้ายแป้งขนมปังอบใหม่ผสมกับความสดชื่นของสมุนไพรป่าโชยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ดินสีแดงอิฐที่เคยแห้งแตกเป็นระแหง ค่อยๆ เปลี่ยนสภาพกลายเป็นดินร่วนซุยสีดำสนิทอุดมไปด้วยแร่ธาตุ รากหญ้าแห้งตายถูกย่อยสลายกลายเป็นปุ๋ยชั้นดีในชั่วพริบตา และที่น่าอัศจรรย์ยิ่งกว่าคือ เมล็ดพันธุ์ "โสมหิมะทองคำ" และ "รากมายาจันทรา" ที่เธอแอบซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อ ถูกโรยลงไปเพียงชั่วพริบตา ก็แตกหน่อสีเขียวมรกตชูช่อรับแสงแดดยามสายทันที! พันธกานต์ลืมตาขึ้นตามคำบอก ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำเอาอดีตนายทหารผู้ผ่านศึกมาโชกโชนถึงกับนิ่งงันไปชั่วขณะ เขากวาดสายตามองผืนดินที่เปลี่ยนสภาพจากนรกขุมโลกันต์ให้กลายเป็นแปลงเกษตรสวรรค์ในเวลาไม่ถึงลมหายใจเข้าออก ความมหัศจรรย์นี้หากแพรพพรายออกไปคงสร้างความตื่นตระหนกให้แก่ผู้คนทั้งอาณาจักร แต่สำหรับเขา... สิ่งเดียวที่เขาสนใจไม่ใช่ความลับเหนือธรรมชาติของภรรยา หากแต่เป็นรอยยิ้มภาคภูมิใจบนใบหน้าของเธอต่างหาก "นี่มัน..." พันธกานต์พึมพำด้วยความทึ่ง ก่อนจะหันมามองภรรยาด้วยแววตาเป็นประกาย "ภรรยาของพี่ช่างเป็นยอดพธูที่สวรรค์ส่งมาโปรดจริงๆ" "ชมเกินไปแล้วค่ะท่านพี่ นี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น สมุนไพรเหล่านี้อีกเจ็ดวันก็จะโตเต็มที่และเก็บเกี่ยวได้ ราคาในตลาดมืดของเมืองหลวงตอนนี้พุ่งสูงถึงกิโลกรัมละสามร้อยเหรียญทองเชียวนะคะ" รินรดายิ้มกริ่ม คำนวณตัวเลขกำไรในหัวอย่างรวดเร็ว ตระกูลฝั่งสามีที่เคยเหยียดหยามเธอนักหนาว่า เป็นแค่สะใภ้ไร้ค่าขนมปังติดดิน คงต้องเตรียมตัวกระอักเลือดเมื่อเห็นร้านสมุนไพรของเธอกวาดรายได้จนผูกขาดตลาดทั้งหมด ระหว่างที่สองสามีภรรยากำลังวางแผนการตลาดและการแปรรูปสมุนไพรเป็นเบเกอรี่สูตรลับเฉพาะเพื่อเพิ่มมูลค่าอยู่นั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นที่ทางเข้าสวน พร้อมกับเสียงโวยวายอันคุ้นเคยที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของรินรดาลดลงครึ่งหนึ่ง "เฮ้ย! สองผัวเมียไร้น้ำยา กล้าดียังไงมาไถดินในเขตที่ดินอัปมงคลนี้วะ! ออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ อีสะใภ้ตัวซวย!" เสียงแหลมปรี๊ดของ "คุณน้าสะใภ้ใจร้าย" ผู้เคยพยายามยึดครองสูตรขนมปังมิติลับของเธอ ดังแหวกลมเข้ามา ตามด้วยร่างอวบอ้วนของนางที่เดินนำหน้าชายฉกรรจ์ร่างกำยำอีกสี่คนถือท่อนไม้เข้ามาในเขตสวนอย่างถือวิสาสะ รินรดายืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคู่สวยฉายแววเย็นชา ไร้ซึ่งความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เธอกอดอกมองกลุ่มคนที่ไม่ได้รับเชิญด้วยมุมปากที่กระตุกยิ้มเยาะ "อ้าว นึกว่าใครที่ไหน... สุนัขที่บ้านยังรู้จักเคาะประตูก่อนเข้าบ้าน แต่นี่คงลืมพกสามัญสำนึกมาด้วยสินะคะ ถึงได้กล้าบุกรุกเข้ามาในพื้นที่ส่วนบุคคลแบบนี้" พันธกานต์ก้าวขึ้นมาบังร่างบางของภรรยาไว้ครึ่งหนึ่ง รัศมิ์ความน่ากลัวของอดีตนายทหารแผ่ซ่านจนชายฉกรรจ์ทั้งสี่คนถึงกับชะงักฝีเท้าโดยอัตโนมัติ "ถ้าไม่อยากให้มือเท้าของพวกแกหักกลับบ้านไป ก็ไสหัวออกไปจากที่ดินของภรรยาฉันซะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยคาดโทษอย่างทรงพลัง น้าสะใภ้หน้าซีดเผือดด้วยความกลัว แต่พอนึกถึงผลประโยชน์มหาศาลที่แอบเห็นลางๆ จากนอกรั้ว นางก็แผדเสียงกรี๊ดลั่นสวนด้วยความโลภบังตา "ไม่ต้องมาขู่ฉันนะไอ้ทหารพิการ! ที่ดินแปลงนี้เป็นของตระกูลเรา พวกแกไม่มีสิทธิ์มาครอบครอง... หือ? นั่นมันต้นอะไรวะ สีเขียวเรืองแสงแบบนั้น..." นางชะเง้อคอมองผ่านไหล่ของพันธกานต์เข้าไปในแปลงสมุนไพรทองคำที่เพิ่งงอกเงย ดวงตาของนางเบิกกว้างด้วยความโลภจัดจนแทบทะลักออกมา "เฮ้ย! พวกลงมือ รื้อถอนแปลงสมุนไพรนี้ให้หมด! มันต้องเป็นของฉัน!" ชายฉกรรจ์ทั้งสี่คนเงื้อท่อนไม้เตรียมพุ่งเข้ามา รินรดาผุดรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก เธอไม่ได้ขยับหนีแม้แต่น้อย มือเรียวแอบหยิบขวดโหลแก้วบรรจุ "แป้งโดว์อาคมระเบิดกลิ่นหอม" ออกมาจากมิติลับด้านหลัง "อยากลองของดีสินะคะ..." รินรดาพึมพำเบาๆ ก่อนจะขว้างขวดโหลลงพื้นเบื้องหน้ากลุ่มคนพวกนั้นอย่างแม่นยำ *เพล้ง! ปรืดดด—!* กลิ่นหอมหวานเย้ายวนของซินนามอนและคาราเมลพวยพุ่งระเบิดออกปกคลุมร่างของกลุ่มผู้บุกรุกในพริบตา พร้อมกับละอองแป้งเหนียวหนึบที่ตรึงร่างพวกมันไว้กับพื้นขยับเขยื้อนไม่ได้ ท่ามกลางเสียงกรีดร้องโหยหวนและกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วทั้งหมู่บ้าน ทว่า ในวินาทีที่ความชุลมุนกำลังถึงขีดสุดนั้นเอง... เงาร่างหนึ่งในชุดคลุมสีดำสนิทก็ปรากฏตัวขึ้นเงียบเชียบอยู่บนกำแพงรั้วด้านหลัง พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ทำเอาหัวใจของรินรดากระตุกวูบ "ช่างเป็นฝีมือการปรุงยาและควบคุมมิติที่ยอดเยี่ยมเสียจริง... แม่นางรินรดา ไม่คิดเลยว่าจะได้พบทายาทแท้จริงของ 'สมาคมเบเกอรี่บรรพกาล' ณ ดินแดนกันดารเช่นนี้" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับ "เบเกอรี่มิติลับต่างโลก" ในตอนนี้นะคะ