ความคาดหวังที่พังทลาย

“ถ้าคุณคินมั่นใจในตัวเลขบนกระดาษแผ่นนั้นมากนัก ทำไมไม่ลองเดินไปดูหน้างานจริงด้วยตาสelf ของตัวเองตอนนี้เลยล่ะคะ” เสียงของธันวาคมราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง—คมกริบ เยียบเย็น และบาดลึกถึงขั้วหัวใจ ไซต์งานก่อสร้างโปรเจกต์คอมมูนิตี้มอลล์ใจกลางเมืองในยามบ่ายแก่ๆ ไม่ได้อบอุ่นระรื่นรมย์เหมือนอย่างเคย บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดเสียจนฝุ่นปูนที่ลอยละล่องในอากาศยังแทบจะหยุดนิ่ง แรงสั่นสะเทือนจากวิกฤตครั้งนี้ไม่ได้มาจากเครื่องจักรหนัก แต่มาจากรอยร้าวขนาดยักษ์ที่พาดผ่านเสาหลักโซน A อย่างน่ากลัว ธันวากอดอกแน่น เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเปรอะเปื้อนฝุ่นละอองจากอิฐบล็อก ใบหน้าเรียบเนียนตึงเครียดจนกรามขึ้นสันนูน ดวงตาสีเข้มฉายแววผิดหวังและโกรธขึงระคนกัน ขณะจ้องมองร่างสูงโปร่งของวิศวกรหนุ่มรุ่นพี่ที่ยืนค้ำหัวอยู่ตรงหน้า คินซึ่งปกติมักจะมีรอยยิ้มกวนประสาทและแววตาทะ้นทะลุติดตัวเสมอ ในยามนี้กลับหน้าซีดเผือด นัยน์ตาคู่คมไหวระริกอย่างปิดไม่มิดเมื่อมองตามนิ้วเรียวที่ชี้ไปยังแนวรอยร้าวบนเสาคอนกรีตเสริมเหล็ก “มันเป็นไปไม่ได้…” คินพึมพำเสียงแหบพร่า สลัดมาดเซอร์อันเป็นเอกลักษณ์ทิ้งไปจนหมดสิ้น เขาก้าวฉับๆ เข้าไปประชิดเสาต้นนั้น ฝ่ามือหนาสากระคายจากการจับเครื่องมือช่างสัมผัสลงบนผิวคอนกรีตที่แตกลายงาอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง “ค่าการรับน้ำหนักที่ผมคำนวณไว้ มันมีMargin ความปลอดภัยเผื่อไว้ตั้งสามสิบเปอร์เซ็นต์ แรงอัดแค่นี้ไม่มีทางทำให้โครงสร้างวิกฤตได้…” “แต่มันเกิดขึ้นแล้วค่ะคุณคิน!” ธันวาโพล่งขึ้นแทรกด้วยน้ำเสียงที่สั่นระริกด้วยความอัดอั้น “สถาปนิกไม่ได้วาดฝันบนกระดาษแล้วจบนะคะ! ชีวิตคนงานนับร้อยชีวิต ความรับผิดชอบของบริษัทเรา และความฝันทั้งหมดที่พวกเราช่วยกันปั้นมันขึ้นมา… มันกำลังจะพังทลายลงไปพร้อมกับความประมาทของคุณ!” คำว่า ‘ประมาท’ ทำเอาคินชะงักกึก ราวกับถูกตบเข้าที่ใบหน้าอย่างแรง วิศวกรหนุ่มหันขวับกลับมามองคนตัวเล็กกว่า แววตาไหวระริกเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดื้อรั้น “ธันวา… คุณคิดว่าผมทำชุ่ยอย่างนั้นเหรอ? คุณรู้จักผมมานานแค่ไหนแล้ว คุณถึงคิดว่าผมจะเอาชื่อเสียงและชีวิตคนมาเสี่ยงกับความมักง่ายแบบนี้!” “ฉันรู้จัก ‘วิศวกรคิน’ ที่เก่งกาจและมั่นใจในตัวเองสูงค่ะ แต่ฉันเพิ่งมารู้จัก ‘คุณคิน’ คนที่ปฏิเสธความจริงตรงหน้าในวันนี้!” ธันวาเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตารื้นด้วยหยาดน้ำใสแต่ไม่ยอมปล่อยให้มันไหลลงมาประจานความอ่อนแอ “คุณบอกว่ากำลังสอนวิธีรื้อถอนกำแพงในใจให้ฉันไม่ใช่เหรอคะ? งั้นบอกฉันหน่อยสิคะ ว่าตอนนี้ฉันควรจะ ‘รื้อ’ ความเชื่อใจที่มีต่อคุณทิ้งด้วยไหม!” ประโยคเชือดเฉือนนั้นทำเอาคินสะอึก ถอยหลังไปหนึ่งก้าวราวกับถูกอาวุธปลายแหลมแทงเข้าที่กลางใจ บรรยากาศรอบตัวเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงลมพัดผ่านโครงสร้างเหล็กกล้าที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดราวกับเยาะเย้ยความเปราะบางของมนุษย์ พายที่ยืนหลบมุมอยู่ไม่ไกลนักทำท่าจะก้าวเข้ามาไกล่เกลี่ย แต่เมื่อสบเข้ากับสายตาของทั้งสองคนที่กำลังเผชิญหน้ากันราวกับมีสนามแม่เหล็กแรงสูงผลักไส อินทีเรียร์หนุ่มจึงทำได้เพียงกลืนน้ำลายแล้วถอยฉากออกไปเงียบๆ คินสูดหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจายให้กลับเข้าที่ เขาก้าวเข้าไปหาธันวาอีกครั้งด้วยท่าทีที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่คมฉายความเวทนาและจริงจังจนน่าใจหาย “ฟังผมนะธันวา… ตัวเลขบนกระดาษไม่เคยโกหก แต่คนที่อยู่เบื้องหลังความผิดพลาดนี้… อาจจะไม่ใช่ผม” ธันวาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ “คุณหมายความว่ายังไง?” “ผมตรวจดูสเปกเหล็กเสริมคอนกรีตและส่วนผสมของปูนซีเมนต์ล็อตนี้แล้ว…” คินลดเสียงลงกระซิบราวกับกลัวใครจะได้ยิน ดวงตาสีเข้มกวาดมองไปรอบไซท์งานที่เงียบเชียบ “มันไม่ใช่เกรดเดียวกับที่เราเซ็นอนุมัติในสัญญา… มีการสับเปลี่ยนวัสดุก่อนเทปูนเสาต้นนี้ ธันวา มีคนจงใจ ‘ sabotage’ โปรเจกต์ของเรา” สิ้นคำพูดนั้น ความโกรธขึงในแววตาของธันวาก็ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงพรเพริด สมองอันปราดเปรียวของสถาปนิกหนุ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว โครงสร้างที่ออกแบบอย่างสมบูรณ์แบบ คำนวณอย่างรัดกุมไม่มีทางพังทลายได้ด้วยตัวเอง เว้นเสียแต่ว่า… รากฐานภายในถูกกัดกร่อนจากคนใกล้ตัว “ใคร… ใครเป็นคนทำ?” เสียงของธันวาแผ่วเบาลง สติสัมปชัญญะเริ่มตระหนักถึงภัยมืดที่กำลังคืบคลานเข้ามา “ผมยังไม่แน่ใจ แต่เราต้องรีบ—” *แอ๊ด… เสียงบานประตูเหล็กชั่วคราวของสำนักงานสนามถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ขัดจังหวะบทสนทนาอันตึงเครียดลงกระทันหัน* ทั้งคินและธันวาหันขวับไปมองพร้อมกัน ร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่สลักอยู่บนใบหน้าอันคุ้นเคย—บุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวในสถานที่และเวลาวิกฤตเช่นนี้ “คุยอะไรกันอยู่เหรอครับ ดูเครียดกันจัง… หรือว่ากำลังสงสัยว่าทำไมเสาต้นนั้นถึงรับน้ำหนักไม่ไหวล่ะครับ, คุณสถาปนิก?” หัวใจของธันวาร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อประจักษ์ชัดว่าภัยร้ายไม่ได้มาจากความผิดพลาดทางวิศวกรรม… แต่มันคือเกมการเมืองที่กำลังจะบดขยี้พวกเขาทั้งเป็น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าจะชอบความเข้มข้นนี้นะคะ! — หิมะแรกในโตเกียว