วิศวกรซึนกับดีไซเนอร์ตัวจี๊ด

เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ย่ำผ่านพื้นคอนกรีตดิบๆ ในไซต์งานก่อสร้างคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศอึมครึมระหว่างรินรดาและพรีมคลี่คลายลงเลยแม้แต่น้อย หมวกนิรภัยสีขาวและสีเหลืองที่สวมอยู่บนศีรษะของทั้งคู่คือสัญลักษณ์ของความเป็นมืออาชีพ แต่ประกายไฟที่แล่นแปลบอยู่ในดวงตาทุกครั้งที่หันมาปะทะกัน กลับร้อนแรงเสียยิ่งกว่าแดดช่วงเที่ยง "ถ้าโครงสร้างเสาฝั่งทิศตะวันออกรับน้ำหนักไม่ได้ตามที่ฉันดีไซน์ไว้แต่แรก รับรองว่าผนังกระจกโค้งที่คุณภูมิใจนักหนานั่นจะร้าวลงมาเป็นชิ้นจิ๊กซอว์ภายในสามเดือนค่ะคุณวิศวกร" รินรดาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เธอปัดฝุ่นปูนขาวที่เปื้อนอยู่ตรงปลายแขนเสื้อเบลเซอร์แบรนด์ดังอย่างนึกรำคาญใจ รองเท้าส้นสูงถูกเปลี่ยนเป็นรองเท้าเซฟตี้หัวเหล็กชั่วคราว แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ความเปรี้ยวและรสนิยมจัดจ้านของเธอเจือจางลงเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าเรียวเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย พรีมหยุดเดิน เจ้าของร่างสูงโปร่งภายใต้ชุดช็อปวิศวกรรมสีเข้มหันกลับมามองดีไซน์เนอร์สาวตัวจี๊ดด้วยสายตานิ่งเรียบ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นนิดๆ แบบที่เห็นแล้วชวนหมั่นไส้มากกว่าจะประทับใจ "ถ้าคุณรินรดาเอาเวลาวิจารณ์งานโครงสร้างของฉัน ไปตรวจเช็กสเปกวัสดุหน้างานให้มันตรงกับความเป็นจริง ป่านนี้เราคงไม่ต้องมาเดินย่ำฝุ่นก้นหลุมกันแบบนี้หรอกนะคะ" พรีมตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มทุบประสาท "หลักการย่อมมาก่อนจินตนาการเสมอ... สถาปนิกเก่งแต่ลายเส้น มักจะตกม้าตายเรื่องความจริงบนดินแบบนี้ทุกราย" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตวับวาวด้วยความถือดี เธอก้าวเข้าไปประชิดร่างสูงกว่าเล็กน้อยจนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดๆ เจือกลิ่นอายฝุ่นปูนจางๆ จากตัวเขา "ปากเก่งจังนะคะคุณพรีม ระวังเถอะค่ะ... สิ่งที่คุณคิดว่าคำนวณมาเป๊ะทุกมิลลิเมตร อาจจะพังทลายลงมาเพราะอีโก้ของตัวเองเข้าสักวัน" พรีมไม่ถอยหนี เขากลับโน้มตัวลงมาเล็กน้อยเพื่อให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกับเธอ ดวงตาคมกริบภายใต้ปีกหมวกนิรภัยมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ นัยน์ตาคู่นั้นไม่ได้มีความโกรธเคืองอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับมีความหมายบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกจนรินรดาต้องเป็นฝ่ายเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ต่อให้มันจะพัง... ฉันก็รับผิดชอบไหวค่ะ" พรีมกระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าที่ดังพอให้ได้ยินกันแค่สองคน "แต่ถ้าหัวใจคุณต่างหากที่จะพังเพราะแพ้ความใส่ใจของฉัน... อันนั้นฉันไม่รับประกันนะคะ" รินรดาถึงกับชะงัก สมองที่เคยประมวลผลเรื่องแบบแปลนและดีไซน์สะดุดกริก หัวใจเจ้ากรรมเต้นกระหน่ำผิดจังหวะจนเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความตกใจ ยัยตัวจี๊ดอย่างเธอไม่เคยจนมุมให้กับคารมของใครหน้าไหน โดยเฉพาะกับวิศวกรซึนเดเระปากร้ายคนนี้! ก่อนที่สงครามประสาทครั้งใหม่จะได้เริ่มต้นขึ้น เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของพรีมก็แผדเสียงดังขึ้นขัดจังหวะ เขายืดตัวตรง ยักคิ้วให้เธอทีหนึ่งอย่างผู้เหนือกว่า ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู "ครับผู้จัดการ... ว่ายังไงนะ?" สีหน้าของพรีมเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างฉับพลัน รอยยิ้มเย้าแหย่เมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงรอยย่นตรงหว่างคิ้วที่บ่งบอกถึงความเคร่งเครียด รินรดาลอบสังเกตอาการนั้น สัญชาตญาณเตือนเธอทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้น "เกิดอะไรขึ้นคะ?" รินรดาถามด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นโดยอัตโนมัติ ลืมความขัดแย้งเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น พรีมวางสาย สีหน้าของเขาเคร่งขรึมจนน่ากลัว เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ไซต์งานบริเวณชั้นใต้ดินที่พวกเขากำลังยืนอยู่ ก่อนจะหันมาสบตากับเธอด้วยแววตาที่ทำให้รินรดาต้องใจหายวาบ "โครงสร้างเสาหลักโซน C... มีรอยร้าวเกิดขึ้นจากการทรุดตัวของดินด้านนอก น้ำกำลังซึมเข้ามา" พรีมพูดเร็วปรื๋อ "และที่สำคัญ... เมฆ เพื่อนสนิทของคุณที่ลงไปตรวจงานระบบท่อข้างล่างคนเดียวเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ตอนนี้ติดต่อไม่ได้เลย" สิ้นคำพูดนั้น ความเงียบอันน่าสะพรึงกลัวก็เข้าปกคลุมพื้นที่ทันที รินรดารู้สึกเหมือนมีก้อนหมากลอยมาจุกอยู่ที่ลำคอ ภาพเพื่อนสนิทตัวดีลอยเข้ามาในหัว พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยดังแว่วมาจากมุมตึกด้านนอก พรีมคว้าข้อมือเรียวของรินรดาไว้แน่นโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว แรงบีบที่ส่งผ่านความอบอุ่นและความร้อนรนทำให้เธอรู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของการเถียงกันเรื่องงานอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือวิกฤตที่อันตรายถึงชีวิต "ตามฉันมา อย่าปล่อยมือเด็ดขาด!" พรีมออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดที่ไม่มีความลังเลเหลืออยู่เลยสักนิด รินรดากัดริมฝีปากแน่น เธอกระชับหมวกนิรภัยบนหัวแล้ววิ่งตามร่างสูงฝ่าความมืดและฝุ่นควันของไซต์งานที่กำลังปั่นป่วนเข้าไปข้างในอย่างไม่ลังเลเช่นกัน ท่ามกลางเสียงโครงสร้างเหล็กที่ลั่นเอี๊ยดอาร์ดและฝุ่นผงที่ตลบอบอวล พรีมพาเธอวิ่งลัดเลาะไปตามทางเดินแคบๆ ของชั้นใต้ดิน แผ่นหลังกว้างที่อยู่ตรงหน้าเปรียบเสมือนเกราะกำบังเดียวในสถานการณ์วิกฤตนี้ และในเสี้ยววินาทีที่เสียงระเบิดเบาๆ ดังขึ้นจากอุโมงค์ท่อระบายน้ำด้านใน พรีมก็คว้าตัวเธอเข้ามากอดรัดแนบอกเพื่อปกป้องจากเศษปูนที่ร่วงหล่นลงมาอย่างไม่ทันตั้งตัว... ใบหน้าของรินรดาซบลงกับแผ่นอกกว้างที่สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะการหายใจอย่างรวดเร็ว กลิ่นกายสะอาดผสมกับกลิ่นเขม่าฝุ่นจางๆ ลอยเข้าจมูก พร้อมกับเสียงกระซิบข้างใบหูที่ดังแทรกเสียงอึกทึกตรงหน้า "บอกแล้วใช่ไหมคะ... ว่าอยู่ใกล้ฉันน่ะ มันอันตราย..." ขอบคุณผู้อ่านที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี