เกมธุรกิจบนเตียง

กลิ่นอายของชาเอิร์ลเกรย์ราคาแพงระเหยขึ้นผสมกับความตึงเครียดที่แทบจะเชือดเฉือนผิวเนื้อในห้องรับรองวีไอพีของโรงแรมหรูใจกลางมหานคร รินรดาไม่ได้มาที่นี่ในฐานะอดีตภรรยาผู้เคยนั่งรอคอยสามีอย่างไร้ค่าบนโต๊ะอาหารที่เย็นชืดเมื่อหลายปีก่อน แต่เธอก้าวเข้ามาในฐานะประธานกรรมการบริหารของกองทุนต่างชาติคู่แข่งคนสำคัญ ผู้ถือครองสัดส่วนหุ้นสามينที่พร้อมจะเขย่าบัลลังก์อาณาจักรธุรกิจของธามันให้สั่นคลอนได้ในพริบตา ปลายนิ้วเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีดำวางเอกสารสัญญาลงบนโต๊ะกระจกใสอย่างเชื่องช้า เสียงกระดาษกระทบผิวโต๊ะดังสะท้อนก้องในความเงียบงันราวกับเสียงระฆังเตือนภัย ธามันนั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม นัยน์ตาคมกริบสีนิลคู่นั้นไม่ได้มองเอกสารแม้แต่น้อย เขากำลังจ้องมองเธอ—จ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่เคยฉายแววออดอ้อนและเปี่ยมด้วยหยาดน้ำตา แต่บัดนี้กลับว่างเปล่า เย็นชา และทรงพลังจนน่าหลงใหล "คุณเดินเกมได้เร็วและเลือดเย็นมาก... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น รอยยิ้มหยันแต้มอยู่ที่มุมปากหยักลึก แต่มันเป็นรอยยิ้มที่เคลือบด้วยความปรารถนาอันบิดเบี้ยวที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนักธุรกิจผู้เยือกเย็น "ไม่คิดเลยว่าเด็กผู้หญิงที่เคยร้องไห้ขอความรักจากผม วันนี้จะกลายมาเป็นผู้ถือมีดจ่อคอหอยผมเสียเอง" รินรดาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เปี่ยมด้วยความเย้ยหยัน เธอเอนหลังพิงพนักโซฟาอย่างผ่อนคลาย ขาเรียวภายใต้กระโปรงทรงสอบผ่าข้างขยับไขว่ห้างอย่างจงใจเปิดเผยเรือนร่างระหงที่เย้ายวนทุกอณู "โลกมันเปลี่ยนไปค่ะคุณธามัน คนเราถ้ามัวแต่จมอยู่กับอดีตที่โง่เขลา ก็คงไม่รู้ว่าบนโลกใบนี้ยังมีอำนาจและความสะใจรอให้เราไปครอบครอง... เอกสารฉบับนั้น เซ็นซะ แล้วอาณาจักรของคุณจะยังคงอยู่ต่อได้อีกสักระยะ" ธามันลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทตัดเย็บชั้นดีก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอย่างรวดเร็ว กลิ่นกายอายบุรุษผสมน้ำหอมราคาแพงพุ่งเข้าโอบล้อมรินรดาจนลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะ แต่หญิงสาวไม่มีทีท่าว่าจะถอยหนี เธอยังคงเชิดหน้าสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจในอกจะเต้นกระหน่ำด้วยแรงปะทะของถ่านไฟเก่าที่ยังไม่เคยมอดมลาย "ถ้าผมไม่เซ็นล่ะ?" ธามันโน้มตัวลงกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดซอกคอขาวผ่อง "คุณจะทำยังไงริน... จะใช้กฎหมาย หรือจะใช้ร่างกายของคุณมาต่อรองเหมือนเก่า?" คำพูดดูถูกนั้นไม่ได้ทำให้รินรดาสั่นคลอน เธอกลับยกมือขึ้นแตะปกเสื้อสูทของเขา ไล้นิ้วผ่านปมเนกไทอย่างยั่วยวน จงใจท้าทายเปลวเพลิงโทสะที่กำลังลุกโชนในแววตาของอดีตสามี "ถ้าคิดว่าฉันยังเป็นผู้หญิงคนเดิมที่คุณจะเหยียบย่ำได้ตามอำเภอใจ ก็ลองดูสิคะ... แต่บอกไว้ก่อนนะว่า เกมนี้คนที่เจ็บปวดที่สุดอาจไม่ใช่ฉัน" อดAกลั้นความโหยหาที่กัดกินหัวใจมานานนับปีไม่ไหว ธามันคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้แล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรง แรงปะทะทำให้รินรดาล้มลงไป5นั่งบนตักแกร่งของเขาโดยสัญชาตญาณ แขนแกร่งตวัดโอบเอวคอดกิ่วไว้แน่นราวกับคีมเหล็กไม่ยอมให้เธอหลบหนี "ปล่อยฉันนะ!" เธอร้องประท้วง พร้อมกับใช้มือทุบไหล่หนา แต่มันกลับยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวชายหนุ่ม ธามันไม่ฟังเสียงห้ามปรามริมฝีปากหยักกดจูบลงมาที่ซอกคอหอมกรุ่นอย่างหิวกระหาย สัมผัสที่คุ้นเคยแต่ร้อนรุ่มกว่าเดิมทำให้รขนลุกซู่ รสจูบเปลี่ยนจากความดุดันเป็นการบดขยี้ริมฝีปากอิ่มอย่างเอาแต่ใจ มือหนาสอดเข้าไปใต้เสื้อสูทตัวนอกสัมผัสผิวเนียนนุ่มที่ร้อนผ่าวตามอารมณ์ รินรดาพยายามฝืนความรู้สึกวาบหวามที่ตีตื้นขึ้นมาในอก ความโกรธแค้นในอดีตกรีดร้องเตือนสติว่านี่คือศัตรู ไม่ใช่สามี แต่สรีระที่ตอบสนองต่อสัมผัสของเขากลับทรยศสมอง มือเรียวที่เคยผลักไสค่อยๆ เปลี่ยนเป็นจิกทึ้งกลุ่มผมของเขาแน่นเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ห้องลับหลังโต๊ะทำงานกลายเป็นเวทีแห่งการห้ำหั่นทางอารมณ์ ทั้งดุเดือด เร่าร้อน และเต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่ถูกกักเก็บมาเนิ่นนาน เสื้อผ้าหลุดรุ่ยทีละชิ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยานไร้การยับยั้ง ร่างกายสองร่างหลอมรวมเข้าหากันด้วยจังหวะที่ดุดันและลึกซึ้ง ธามันกักขังเธอไว้ใต้วงแขนและสัดส่วนกำยำ บดเบียดความแนบชิดจนแทบหลอมละลายเป็นเนื้อเดียวกัน เสียงหอบหายใจกระเส่าดังประสานไปกับเสียงครางต่ำด้วยความสุขสมอันรุนแรง รินรดิกจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความวาบหวามที่ถาโถมเข้ามาซ้ำแล้วซ้ำเล่า รangกายของเขาร้อนระอุราวกับเตาไฟ และทุกสัมผัสคือการลงทัณฑ์ที่เธอเป็นคนเรียกร้องมันเอง แม้ร่างกายจะพ่ายแพ้ต่อความซาบซ่าน แต่ดวงตาของรินรดากลับยังคงแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยประกายแห่งชัยชนะ ท่ามกลางห้วงอารมณ์ที่พร่าเลือนและลมหายใจที่หอบกระชั้นชิด ธามันก้มลงกระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงพร่าสั่น "ไม่ว่าคุณจะใช้เกมธุรกิจอะไรมาทำลายผม จำไว้รินรดา... ร่างกายและหัวใจของคุณ เป็นของผมคนเดียวมาตลอด และจะไม่มีวันเป็นของใครอื่น" รินรดาแค่นยิ้มทั้งที่หยาดเหงื่อพราวเต็มกรอบหน้าสวย เธอยกมือขึ้นประคองใบหน้าคมคายนั้นไว้ ก่อนจะกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ตื่นเสียทีเถอะค่ะคุณธามัน... คนที่กำลังจะสูญเสียทุกอย่าง ไม่ใช่ฉัน" ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องลับก็ดังขึ้นรัวเร็ว พร้อมกับเสียงของเลขาคนสนิทที่เอ่ยแทรกเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... มีเอกสารด่วนจากสำนักงานเขต ส่งตรงถึงโต๊ะทำงานของคุณ เป็น... เป็นใบสูติบัตรและผลตรวจ DNA ของเด็กผู้ชายคนหนึ่ง ที่ระบุชื่อนามสกุลชัดเจนว่าเป็นทายาทโดยสายเลือดของคุณ... แต่ในนั้นระบุชื่อมารดาว่าเป็นคุณรินรดา!" ธามันชะงักกึก ร่างกายที่กำลังแนบชิดอยู่บนร่างของเธอนิ่งค้างไปทันที นัยน์ตาคมเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ เขาก้มลงมองใบหน้าของอดีตภรรยาที่เวลานี้แย้มยิ้มเยือกเย็นราวกับปีศาจสาวผู้กุมชัยชนะเบ็ดเสร็จในกำมือ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์อันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ