รอยร้าวที่ฝังลึก

แฟ้มเอกสารสีชาดบนโต๊ะทำงานกระจกใสสะท้อนเงาความอ้างว้างของห้องชุดเพนต์เฮาส์หรูมูลค่าร้อยล้าน ธามันจ้องมองตัวอักษรบนกระดาษแผ่นนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับคนเสียสติ ทว่าภาพที่ติดตรึงอยู่ในห้วงความคิดกลับไม่ใช่ข้อความทางกฎหมายเรื่องการฟ้องร้องทางธุรกิจ หากแต่เป็นภาพใบหน้าหวานล้ำที่อาบชุ่มด้วยหยดน้ำตาในวันแต่งงานเมื่อสามปีก่อน วันที่เขาปล่อยให้รินรดาเดินขึ้นเวทีตามลำพังด้วยชุดเจ้าสาวราคาแพงลิบลิ่วที่ไร้ซึ่งความใส่ใจจากเจ้าบ่าว "คุณอยากได้พิธีการหน้าฉากเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจไม่ใช่หรือ รินรดา... งั้นก็ทนรับมันให้ไหวก็แล้วกัน" น้ำเสียงเยียบเย็นและแววตาดุจน้ำแข็งในวันวานยังคงกรีดลึกอยู่ในความทรงจำ ทุกคำพูดของเขาในอดีตเปรียบเสมือนคมมีดที่ย้อนกลับมาเชือดเฉือนหัวใจของตนเองในยามนี้ เมื่อผู้หญิงที่เขาเคยผลักไสอย่างไร้เยื่อใย กลับยืนหยัดขึ้นมาใหม่ด้วยความสง่างาม เย้ายวน และพร้อมที่จะเหยียบย่ำอาณาจักรที่เขารักให้พังทลายลงกับพื้น ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูด้านนอกดึงสติของชายหนุ่มให้หลุดจากห้วงภวังค์อันมืดมน ธามันยังไม่ทันเอ่ยอนุญาต ประตูบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกด้วยฝีมือของร่างระหงในชุดเดรสผ้าไหมสีเพชรเข้ารูป รินรดาปรากฏกายขึ้นราวกับภูตผีปีศาจจากอดีตที่ตามมาหลอกหลอน เธอก้าวเข้ามาในห้องทำงานของเขาด้วยจังหวะก้าวที่มั่นคง แววตาสีเข้มคู่นั้นฉายประกายท้าทายและเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบัง "เอกสารที่ฉันให้ทนายส่งมา อ่านทบทวนดูหรือยังคะ คุณธามัน" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้น ทว่ากลับเยียบเย็นเสียจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันที รินรดากวาดสายตามองไปรอบห้องทำงานที่เคยเป็นกรงขังอันน่าอึดอัดของเธอ รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากอิ่มสวย "หรือว่าความทรงจำในวันวานมันยังตามมารังควานจนคุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเซ็นชื่อลงไป" ธามันผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังราคาแพง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปประชิดตัวภรรยาเก่าอย่างรวดเร็วราวกับเสือร้ายที่ถูกยั่วโมโห มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวเล็กไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ ทว่ารินรดากลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย เธอกลับเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว แรงปะทะระหว่างคนทั้งสองรุนแรงเสียจนอากาศรอบตัวแทบจะลุกเป็นไฟ "ริน... เธอไม่มีวันทำลายทุกอย่างที่ฉันสร้างมาได้หรอก" ธามันเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยความโกรธปนความเจ็บปวดที่อัดอั้น "เรื่องในอดีต ฉันชดใช้ให้เธอไม่ไหวหรือไง ทำไมเธอต้องกลับมาเพื่อทำลายเราทั้งคู่ให้พินาศด้วย" "ชดใช้เหรอคะ?" รินรดากลั้วหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความขมขื่นและหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยอยู่ในหน่วยตาคู่สวยแต่มันไม่ยอมร่วงหล่นลงมา "คุณเอาอะไรมาพูดว่าชดใช้ ความเจ็บปวดในวันที่ฉันนั่งร้องไห้คนเดียวบนเตียงกว้างในคืนวันแต่งงาน คุณจำมันได้บ้างไหมคะ ธามัน... คุณทิ้งให้ฉันเป็นตัวตลกในสายตาคนทั้งสังคม แค่เพราะคุณต้องไปปรนเปรอความทะเยอทะยานของตัวเอง!" แรงบีบที่ข้อมือคลายลงโดยอัตโนมัติเมื่อคำพูดนั้นพุ่งตรงเข้าปักกลางใจของธามัน ความทรงจำในวันนั้นย้อนกลับมาตบหน้าเขาฉาดใหญ่ ภาพรินรดานั่งกอดเข่าร้องไห้สะอื้นจนตัวโยนในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ โดยมีเพียงความเงียบงันและความว่างเปล่าเป็นเพื่อนคู่กาย ภาพที่เขาเคยคิดว่ามันไร้ค่า กลับกลายเป็นตราบาปที่กัดกินหัวใจเขามาตลอดสามปี "ริน..." มือหนาที่เคยแข็งกร้าวสั่นเทาเล็กน้อย เขาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อมองสบตาเธอในระดับเดียวกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ถึงความร้าวรานที่ซ่อนอยู่เบื้องลึก "ฉันขอโทษ... ขอร้องล่ะ หยุดการแก้แค้นนี้เถอะนะ" "คำขอโทษของคุณมันราคาถูกเกินกว่าจะซื้อหัวใจที่ตายด้านไปแล้วของฉันคืนมาค่ะ" รินรดาตวัดสายตามองมือที่กุมข้อมือเธออยู่ ก่อนจะสะบัดออกอย่างไม่ใยดี แรงอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่ภายในกลับแปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาอันเร่าร้อนและบิดเบี้ยว ความเกลียดชังและการโหยหาผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก ธามันมองริมฝีปากอิ่มที่เผยอขึ้นหายใจหอบกระชั้น ร่างอรชรที่สั่นเทาด้วยแรงโทสะกลับยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ตื่นขึ้นอย่างไม่อาจควบคุม ในวินาทีที่ความอดทนขาดผึ่ง ธามันไม่รอช้าที่จะทำตามเสียงเรียกร้องของหัวใจที่โหยหา เขาพุ่งเข้าประชิดตัวเธอ รวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับแผงอกกว้าง รินรดาร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ ทว่ายังไม่ทันได้ขัดขืน ริมฝีปากหนาก็ก้มลงทาบทับเรียวปากอิ่มสีระเรื่ออย่างดุดันและเอาแต่ใจ จูบนั้นไม่ใช่ความอ่อนโยน แต่เป็นรสชาติของการลงทัณฑ์ การโหยหา และการครอบครองที่ร1อนรุ่มดั่งไฟสุม รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง กลิ่นอายบุรุษเพศที่เธอคุ้นเคยและพยายามหลบ Aหนีมาตลอดสามปีแผ่ซ่านเข้ามาในโสตประสาท มือเล็กที่เคยทุบตีอกแกร่งเพื่อขัดขืน ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นจิกเกร็งลงบนลาดไหล่หนาเมื่อสัมผัสวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย ธามันขบเม้มริมฝีปากเธอบางเบาก่อนจะเพิ่มน้ำหนักความเร่าร้อนจนรินรดากลืนหายใจไม่ทัน ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดสนิทจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ไออุ่นจากผิวเนื้อร้อนผ่าวผ่านเนื้อผ้าชั้นดี เสียงหอบหายใจของคนทั้งสองดังประสานกันท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงาน ธามันอุ้มร่างบางขึ้นอย่างง่ายดายจนรินรดากรีดร้องด้วยความตกใจ เรียวขาเนียนเกี่ยวรอบเอวสอบของเขาไว้ตามสัญชาตญาณ ขณะที่ริมฝีปากยังคงไม่ผละออกจากกัน ร่างสูงก้าวเดินไปที่โซฟาหนังตัวยาวกลางห้องโดยไม่สนใจว่าเอกสารสำคัญบนโต๊ะจะปลิวว่อนกระจัดกระจายไปทั่วพื้น เมื่อแผ่นหลังนุ่มทิ้งตัวลงบนโซฟา ธามันก็ตามทาบทับลงมาด้วยความเร่าร้อน มือหนาสอดเข้าไปใต้ร่มผ้าลูบไล้ผิวเนียนนุ่มที่ร้อนผ่าวราวกับเปลวเพลิง รินรดาสะท้านเฮือกเมื่อปลายนิ้วแกร่งสัมผัสถูกจุดอ่อนไหว เสียงครางหวานเล็ดลอดออกมาจากลำคอระหงเมื่อความตั้งใจที่จะมาแก้แค้นเริ่มถูกหลอมละลายหายไปกับสัมผัสวาบหวามที่เขาปรนเปรอให้ "คุณมันคนใจร้าย... ธามัน..." เสียงหวานกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูของชายหนุ่ม ขณะที่มือเรียวขยุ้มเส้นผมสีเข้มของเขาจนยุ่งเหยิงด้วยความลุ่มหลง "ใช่... ฉันมันใจร้าย แต่หัวใจของฉันมันพังทลายตั้งแต่วันที่ไม่มีเธอแล้ว รินรดา" ธามันกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากร้อนพรมจูบไปทั่วซอกคอขาวผ่อง ไล่ลงมาตามไหปลาร้าเนียนนุ่มจนเกิดรอยแดงกุหลาบจางๆ สติของทั้งคู่หลุดลอยไปตามแรงอารมณ์ที่พวยพุ่งขึ้นถึงขีดสุด บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความสเน่หาอันเร่าร้อนและลึกซึ้ง ผู้ชายที่เคยเย็นชาและเย่อหยิ่งในอดีตกำลังก้มลงกราบกรานอ้อนวอนความรักจากผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำ ขณะที่หญิงสาวผู้แข็งกร้าวกลับกำลังยอมจำนนต่อรสสัมผัสอันแสนหวานปนขื่นขมนี้อย่างถอนตัวไม่ขึ้น ทว่า ในขณะที่ห้วงอารมณ์รักกำลังโหมกระหน่ำจนถึงจุดสูงสุด เสียงเคาะประตูดังปังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงใสแจ๋วของเด็กหญิงตัวน้อยที่ดังทะลุเข้ามาจากด้านนอก "คุณแม่คะ! น้องธันวาหิวนมแล้วค่ะ เปิดประตูให้หน่อยเร็ว!" ร่างทั้งสองร่างที่กำลังแนบชิดกันอยู่บนโซฟาชะงักกึกทันที รินรดารีบผลักอกแกร่งออกสุดแรงด้วยความตกใจ ขณะที่ธามันเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองที่ประตูห้องสลับกับใบหน้าซีดเผือดของอดีตภรรยา หัวใจของเขาแทบหยุดเต้นเมื่อประมวลภาพเด็กน้อยวัยสองขวบที่หน้าตาถอดแบบพิมพ์เดียวกับเขา ราวกับส่องกระจกเงา ...เด็กผู้ชายคนนั้น คือใครกันแน่? ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์อันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ