ภายใต้หน้ากากน้ำแข็ง

แก้วไวน์คริสตัลราคาแพงระยับถูกวางกระแทกกระทั้นลงบนพื้นหินอ่อนอย่างไม่นึกเสียดาย ของเหลวสีทับทิมเข้มกระฉอกแตะขอบแก้วราวกับรอยเลือดที่สาดกระเซ็นบนงานเลี้ยงฉลองความพินาศ รินรดาไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ดวงตาคู่คมกริบภายใต้กรอบหน้าเรียบเฉยราวน้ำแข็งสลักจดจ้องไปยังร่างสูงใหญ่ของธามันที่ยืนค้ำหัวเธออยู่ด้วยลมหายใจกระชั้นกระชิด "คุณคิดจะทำอะไรกันแน่ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจและเคยใช้กดขี่เธอมาตลอดหลายปี บัดนี้สั่นเครือด้วยความอัดอั้น ธามันกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นเต็มไปด้วยความสับสนและระaอุด้วยเพลิงโทสะที่ถูกจุดขึ้นโดยหญิงสาวที่เขาเคยคิดว่าไม่มีวันลุกขึ้นมาสู้คน รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบและบาดลึกถึงขั้วหัวใจ เธอลุกขึ้นยืนช้าๆ จัดเสื้อสูทเข้ารูปสีดำสนิทให้เข้าที่อย่างใจเย็น กิริยาอาการนั้นไร้ซึ่งความยำเกรง ราวกับว่ามหาเศรษฐีหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลตรงหน้าเป็นเพียงฝุ่นผงไร้ค่า "ฉันก็แค่กำลังทวงคืนในสิ่งที่ควรจะเป็นค่ะคุณธามัน" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังในทุกพยางค์ "หรือว่าคุณตกใจ ที่เห็นผู้หญิงที่คุณเคยเหยียบย่ำจนจมดิน... วันนี้เธอกลับเหยียบย่างเข้ามาทำลายอาณาจักรที่คุณสร้างด้วยมือตัวเองได้ทีละนิด" ธามันก้าวเข้าประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วราวกับเสือร้ายที่จนมุม มือหนาเอื้อมคว้าต้นแขนเรียวของเธอไว้โดยสัญชาตญาณ แรงบีบนั้นหนักหน่วงจนเกือบจะเกิดรอยช้ำ แต่รินรดากลับไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว เธอแหงนหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างท้าทาย แววตาคู่สวยไม่มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความสะใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็น "อย่ามาเล่นเกมกับผม รินรดา คุณก็รู้ว่าผลลัพธ์มันจะจบลงยังไง" ธามันขบกรามแน่น กลิ่นอายความเป็นชายผสมผสานกับความโกรธเกรี้ยวแผ่ซ่านอยู่รอบตัว ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเย็นชาบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดลึกๆ ที่เขาเองก็ไม่อาจหาคำอธิบาย "เกมเหรอคะ?" รินรดายิ้มเยาะริมฝีปากสีแดงระเรื่อ เธอจงใจใช้ปลายนิ้วเรียวไล่เกลี่ยปกเสื้อเชิ้ตของเขาอย่างเชื่องช้า เย้ายวน และไร้ซึ่งความเกรงกลัว "คุณต่างหากที่เป็นคนเริ่มเกมนี้ก่อนตั้งแต่วันแรกที่เราแต่งงานกัน ธามัน... จำไม่ได้แล้วหรือคะว่าคุณเคยทำอะไรกับฉันไว้บ้าง" สัมผัสนั้นกระตุ้นแรงปรารถนาอันบิดเบี้ยวที่ธามันพยายามกดทับมาตลอดหลายเดือนให้ปะทุขึ้น ร่างกายของเขาร้อนผ่าวขึ้นมาในทันที ความโกรธเกรี้ยวแปรเปลี่ยนเป็นความโหยหาอย่างรุนแรงจนน่ากลัว ในสายตาของเขาเวลานี้ รินรดาช่างงดงาม ร้ายกาจ และเย้ายวนจนแทบคลั่ง เสน่ห์อันตรายที่อาบด้วยยาพิษนี้ดึงดูดให้เขาอยากทำลายและครอบครองเธอให้แหลกคามือไปพร้อมๆ กัน ธามันกระชากร่างบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกของเธอแนบชิดกับแผงอกกว้าง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดรดใบหน้ากันและกัน รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเมื่อความใกล้ชิดนี้ปลุกเร้าความทรงจำเก่าๆ ที่เคยกรีดแทงหัวใจ เธอกลืนก้อนความสั่นไหวลงคออย่างรวดเร็ว แล้วเปลี่ยนมันเป็นอาวุธ "ปล่อยนะคะ" เธอกระซิบเสียงพร่า พร้อมกับออกแรงผลักอกเขาเบาๆ แต่ธามันกลับยิ่งรวบเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่นขึ้น ประหนึ่งว่าหากปล่อยมือ เธอจะสลายหายไปต่อหน้าต่อตา "ไม่ปล่อย... จนกว่าเธอจะบอกความจริง" ธามันก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเว้าวอนอย่างน่าสมเพชตัวเอง "ทำไมริน... ทำไมเธอถึงต้องทำลายฉันขนาดนี้ ฉันเจ็บ... เธอก็รู้ว่าฉันเจ็บ" "เจ็บแค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำกับสิ่งที่ฉันต้องเจอ" รินรดาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ไหวระริกของเขา "คุณเคยปล่อยให้ฉันอยู่กับความหนาวยะเยือกในบ้านหลังใหญ่ ทอดทิ้งฉันไว้กับความว่างเปล่าและความตายของลูก... ทีนี้รู้สึกบ้างหรือยังคะ ว่าการถูกคนที่รักที่สุดทำลายหัวใจมันรู้สึกยังไง" คำพูดนั้นราวกับมีดกรีดลงบนแผลสด ธามันหน้าซีดเผือด ร่างกายสะท้านเฮือก แรงที่เคยบีบรัดคลายลงโดยอัตโนมัติ ความผิดบาปถาโถมเข้าใส่จนเขาแทบยืนไม่อยู่ แต่ในเสี้ยววินาทีที่ความอ่อนแอเข้าครอบงำ ธามันกลับตัดสินใจทำสิ่งที่รินรดาคาดไม่ถึง มือหนาช้อนอุ้มร่างบางขึ้นจนเธอต้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ รินรดาทุบอกเขาอึกใหญ่เมื่อถูกพาเดินดุ่มๆ ไปยังโซฟาตัวยาวกลางห้องทำงาน "ธามัน! ปล่อยฉันนะ คุณบ้าไปแล้วหรือไง!" "ใช่... ผมมันบ้าไปแล้วตั้งแต่ปล่อยให้คุณหลุดมือไป" ธามันคำรามต่ำ ร่างสูงทาบทับลงมา กักขังเธอไว้ใต้ร่างอย่างเบ็ดเสร็จ ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันและเต็มไปด้วยความหิวกระหายทางอารมณ์ "ในเมื่อเราต่างก็ทรมาน งั้นเรามาทำลายกันให้พังไปข้างหนึ่งเลยดีไหมรินรดา" ริมฝีปากหนาประกบจูบลงมาอย่างไร้ความปรานี รินรดาสายหน้าหนีแต่ไม่ทัน แรงบด1เบียดอันร้อนรุ่มและเร่าร้อนทำให้เธอแทบหลอมละลาย รสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโกรธ ความเจ็บปวด และความโหยหาถั่งโถมเข้ามาซัดกระหน่ำจนสติสัมปชัญญะของเธอกระเจิง มือหนาปัดป่ายไปตามสัดส่วนโค้งเว้าปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ทั้งสองฝ่ายพยายามซ่อนเร้น เสื้อผ้าเนื้อดีถูกปลดเปลื้องออกทีละชิ้นท่ามกลางเสียงหอบหายใจที่ประสานกันเป็นจังหวะกระชั้นชิด สัมผัสจากฝ่ามืออุ่นจัดที่ลูบไล้ไปตามผิวเนื้อนุ่มเนียนสร้างความวابحวามจนรินรดาต้องหลับตาลงและแอ่นกายรับโดยสัญชาตญาณ ความโกรธแค้นในสมองถูกหลอมละลายด้วยความปรารถนาอันรุ่มร้อนที่แผดเผา ธามันปรนเปรอเธอด้วยความเร่าร้อนและดิบเถื่อน ราวกับต้องการชดเชยทุกวินาทีที่สูญเสียไป ลมหายใจอุ่นร้อน เสียงครางต่ำในลำคอ และสัมผัสอันแน่นแฟ้นประสานกันท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืน รสชาติของความสัมพันธ์ครั้งนี้ช่างหวานล้ำและเจ็บปวดในคราวเดียวกัน เป็นบาปที่ทั้งคู่ยินยอมพร้อมใจที่จะดิ่งจมลงไปพร้อมกันอย่างไร้ทางหลีกหนี ผ่านพ้นห้วงเวลาแห่งความเร่าร้อนที่แผดเผาจนร่างแทบมอดไหม้ แสงไฟสลัวจากโคมไฟริมหน้าต่างสาดส่องกระทบเรือนร่างเปลือยเปล่าที่นอนแนบชิดกันบนโซฟา รินรดานอนหอบหายใจรดแผงอกกว้างของอดีตสามี ปลายนิ้วเรียวไล่ตามรอยแผลเป็นบนอกเขาอย่างเหม่อลอย ขณะที่ธามันกอดกระชับร่างนุ่มนิ่มไว้แนบอก ใบหน้าหล่อเหลาฝังลงกับกลุ่มผมนุ่มสูดดมความหอมกรุ่นราวกับคนเสพติด ทว่า... ความเงียบสงบนั้นอยู่ได้ไม่นาน เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่จากระเบียงห้องทำงานที่ตั้งอยู่บนชั้นสามสิบสามดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ธามันขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด เขากระชับผ้าห่มคลุมกายให้รินรดา ก่อนจะลุกขึ้นสวมกางเกงสแล็คอย่างลวกๆ แล้วเดินไปแง้มม่านออกเพื่อดูว่าใครบังอาจมารบกวนเวลาส่วนตัวของเขาในยามวิกาลเช่นนี้ ทว่า ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจของมหาเศรษฐีหนุ่มสะดุดกึก ร่างสูงใหญ่ชะงักค้าง ราวกับถูกสาบให้กลายเป็นหิน ที่ระเบียงห้องด้านนอก ท่ามกลางสายฝนปรอยๆ และแสงไฟนีออนของเมืองหลวง ร่างเล็กป้อมของเด็กชายวัยราวสี่ขวบคนหนึ่งกำลังยืนแปะมือกลมป้อมลงบนกระจกใส ดวงตากลมโตและใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพรานั้น... ถอดแบบมาจากตัวเขาในวัยเด็กราวกับพิมพ์เดียวกันไม่มีผิดเพี้ยน! และข้างกายเด็กน้อยคนนั้น คือร่างระหงของหญิงสาวแปลกหน้าที่ธามันไม่เคยคาดคิดว่าจะได้เห็น พร้อมกับแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลในมือเธอที่เขียนกำกับด้วยตัวอักษรตัวหนาว่า... *ผลตรวจดีเอ็นเอ* -------- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์อันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ