หมากเกมสุดท้าย

"คุณคิดว่าตัวเองกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เคยเจือความเย่อหยิ่งทว่าบัดนี้กลับสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัวที่ปิดทึบ แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดกระทบโครงหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้าของธามัน ชายหนุ่มผู้เคยควบคุมทุกลมหายใจของอาณาจักรธุรกิจ แต่วันนี้กลับไร้ซึ่งอำนาจใดๆ เมื่อต้องยืนเผชิญหน้ากับอดีตภรรยาที่เขาเคยเหยียบย่ำ รินรดาไม่ได้สะดุ้งสะเทือน เธอวางแก้วไวน์ในมือลงบนโต๊ะกระจกใสด้วยจังหวะที่นุ่มนวลและมั่นคง รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากนั้นบาดลึกยิ่งกว่าคมมีด เธอก้าวถอยหลังทีละน้อยจนแผ่นหลังบอบบางแนบชิดกับบานกระจกหน้าต่างบานใหญ่ ขณะที่ธามันก้าวเข้ามาประชิดราวกับเสือร้ายที่จนตรอก "เกมที่ฉันเป็นคนกุมกฎไงคะ คุณธามัน" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังพอที่จะสั่นคลอนหัวใจที่ด้านชาของอีกฝ่ายให้แหลกสลาย "แปลกใจนักหรือคะ ที่เห็นผู้หญิงที่คุณเคยผลักไสไสส่ง... สามารถกลับมายืนในจุดที่ทำให้คุณกระอักเลือดได้แบบนี้" "ผมไม่เคยอยากผลักไสคุณ..." ธามันคำรามในลำคอ ดวงตาคมกริบทอประกายความเจ็บปวดอย่างปิดไม่มิด มือหนาสั่นเทาเอื้อมไปหมายจะคว้าข้อมือเรียวของเธอ แต่รินรดาไวกว่า เธอปัดมันออกอย่างไร้เยื่อใย "แต่คุณทำมันไปแล้วค่ะ และทำมันอย่างเลือดเย็นเสียด้วย" ความอดทนเส้นสุดท้ายของชายหนุ่มขาดผึง ธามันพุ่งเข้าประชิดตัวเธอในเสี้ยววินาที ร่างสูงใหญ่กักขังเธอไว้ระหว่างอ้อมแขนและบานกระจกหน้าต่าง ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน รินรดาเบี่ยงหน้าหนีสัมผัสคุ้นเคยที่เธียรเกลียดชัง แต่วินาทีต่อมา คางมนกลับถูกปลายนิ้วแข็งแกร่งเชยขึ้นบังคับให้สบตา "ปล่อยนะ!" เธอตวาดเสียงกร้าว นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความโกรธ "ไม่ปล่อย... ครั้งนี้ผมไม่มีวันปล่อยคุณไปไหนอีกแล้ว ริน" ธามันกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักลึกโน้มลงมาใกล้จนเกือบชิด ร่างกายของเขาร้อนผ่าวราวกับมีเพลิงสุม แรงปรารถนาที่ถูกกดทับมาแรมปีปะทุขึ้นอย่างไร้การควบคุม สัญชาตญาณดิบเถื่อนของนักล่าตื่นขึ้นพร้อมกับความโหยหาอันบ้าคลั่ง "คนสารเลว!" รินรดากัดฟันกรอด พยายามใช้มือทั้งสองข้างดันแผงอกกว้างออกไป แต่แรงของเธอกลับเทียบไม่ได้เลยกับแรงอารมณ์ที่โหมกระหน่ำของเขา ธามันไม่สนใจคำด่าทอ ความโหยหาและสำนึกผิดที่กัดกินหัวใจมาเนิ่นนานทำให้เขาสูญเสียการควบคุม ริมฝีปากหนาประกบลงบนเรียวปากอิ่มที่กำลังต่อต้านทันที การจูบครั้งนี้ไม่ใช่ความนุ่มนวล แต่เป็นการรุกรานที่เร่าร้อน ดุดัน และเรียกร้อง รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง เมื่อรสจูบที่ทั้งขมขื่นและหวานล้ำเริ่มหลอมละลายเกราะป้องกันอันแข็ง รสชาติของน้ำตาที่ปะปนอยู่บนเรียวปากทำให้ธามันชะงักไปชั่วครู่ ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้น เสียงหัวใจที่เต้นรำไปพร้อมกับความเจ็บปวดสะท้อนก้องในความเงียบ ธามันผละริมฝีปากออกเล็กน้อย ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนที่เปื้อนคราบน้ำตาบางๆ มือหนาเลื่อนลงมาโอบกระชับเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบชิด ไม่มีช่องว่างหลงเหลือให้หายใจ "เกลียดผมให้พอ..." เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมหู ขณะที่มืออีกข้างสอดเข้าไปใต้กลุ่มผมยาวสลวย บังคับให้เธอแหงนเงยรับสัมผัสวาบหวามที่เขาปรารถนาจะมอบให้ "แต่จำไว้... ว่าร่างกายและจิตวิญญาณของคุณ เป็นของผม... ตั้งแต่วันแรกและตลอดไป" ความเร่าร้อนที่แฝงด้วยความเจ็บปวดร้าวรานแปรเปลี่ยนเป็นบทเพลงแห่งเพลิงสวรรค์ที่ทั้งสองต่างโหยหาและต่อต้านในเวลาเดียวกัน ธามันประทับจูบซับน้ำตาบนเปลือกตาบาง ไล่ลงมาที่พวงแก้มร้อนผ่าว ก่อนจะครอบครองเรียวปากอิ่มอีกครั้งด้วยความลึกซึ้งและเร่าร้อนยิ่งกว่าเดิม รินรดาครางแผ่วในลำคอ ความแข็งกร้าวในคราแรกเริ่มอ่อนระทวยลงภายใต้สัมผัสที่ช่ำชองและเปี่ยมด้วยแรงปรารถนาอันรุนแรง มือเรียวที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว ยอมจำนนต่อพันธนาการแห่งไฟรักที่เขาเป็นผู้จุดชนวนขึ้นมาเอง ค่ำคืนในห้องทำงานมืดมิดกลายเป็นสมรภูมิแห่งอารมณ์ ร่างกายทั้งสองแนบชิดประสานเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางลมหายใจที่สอดรับกันอย่างเร่าร้อนและลึกซึ้ง ทุกสัมผัสคือการลงทัณฑ์และความโหยหาที่อัดอั้น ทุกหยาดเหงื่อคือการไถ่บาปและตอกย้ำถึงพันธะที่ไม่มีวันตัดขาด ทว่า... ในวินาทีที่ความสุขสมทางอารมณ์กำลังพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ตามด้วยเสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสามขวบที่ดังลอดเข้ามาจากด้านนอก "คุณแม่ครับ! คุณป้าบอกว่าคุณแม่ทำกระเป๋าตังค์หล่นไว้บนรถครับ!" ธามันชะงักงือกึก ลมหายใจของเขาติดขัด ร่างกายแข็งทื่อรา The กับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อม รินรดาเบิกตากว้าง ความตื่นตระหนกฉายชัดขึ้นในดวงตาคู่สวยเมื่อเธอตระหนักว่าเวลาของความลับใกล้หมดลงแล้ว ประตูกค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับร่างเล็กป้อมของเด็กชายหน้าตาจิ้มลิ้ม ที่มีดวงตากลมโตและสันจมูกโด่งรั้นถอดแบบมาจากธามันราวกับแกะ ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับกระเป๋าหนังสีชมพูในมือเล็กๆ นั้น ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปกับตัวละครนะคะ — เข็มฉายานิศ