กำแพงที่พังทลาย

รอยเปื้อนสีชาดบนริมฝีปากอิ่มถูกปลายนิ้วเรียวยาวของธามันเกลี่ยออกอย่างเบามือ ทว่าสัมผัสนั้นกลับหนักหน่วงราوกับตรึงรินรดาไว้กับพนักเก้าอี้หนังสีเข้มในห้องทำงานส่วนตัวของเขา ความเงียบงันที่โรยตัวคั่นกลางระหว่างคนทั้งคู่ไม่ได้น่าอึดอัดเหมือนเช่นเคย หากแต่มันเต็มไปด้วยแรงกระเพื่อมไหวของอากาศรอบกายที่ร้อนผ่าวขึ้นทีละน้อย จนหญิงสาวต้องเบือนหน้าหนีไออุ่นจากปลายนิ้วคู่นั้นด้วยหัวใจที่เต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ "คุณทำเกินไปแล้วนะคะ... ธามัน" เสียงหวานเอ่ยลอดไรฟัน เรียบสนทนาแต่สั่นพร่าเล็กน้อยอย่างไม่อาจซ่อนเร้น รินรดาพยายามดึงสติอันกระเจิดกระเจิงของตนเองกลับคืนมา เธอย้ำเตือนตัวเองซ้ำๆ ถึงกองเพลิงแห่งความแค้นที่เคยแผดเผาหัวใจในวันที่เขาผลักไสเธออย่างไร้เยื่อใย แต่นาทีนี้ กำแพงน้ำแข็งที่เธออุตส่าห์ก่อร่างสร้างขึ้นมาอย่างแน่นหนากลับสั่นคลอน เพียงเพราะแววตาสำนึกผิดที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาคมกริบคู่นั้น "เกินไปตรงไหน... ริน" ธามันโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนปลายจมูกโด่งแทบจะชนกับพวงแก้มเนียน กลิ่นกายบุรุษเจือจางด้วยกลิ่นไม้หอมและบุหรี่ราคาแพงโชยเข้าจมูกปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในกายให้ตื่นตัว "สิ่งที่ผมทำอยู่ มันยังน้อยเกินไปด้วยซ้ำกับทุกหยดน้ำตาที่คุณเคยเสียให้ผมในอดีต" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากชายผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ทำให้รินรดาชะงัก เปลือกตาสั่นระริกขณะปะทะสายตากับเขา ความเจ็บปวดในอดีตกรีดลึกเข้ามาในความทรงจำราวกับมีดกรีดซ้ำ แต่กระนั้น ความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่ค่อยๆ เลื่อนมาโอบรอบเอวคอดกิ่วของเธอกลับทำให้ม่านน้ำตาคลอหน่วยอย่างน่าประณาม เธออยากผลักไส อยากกรีดร้องใส่หน้าเขาว่ามันสายเกินไป แต่ร่างกายเจ้ากรรมกลับทรยศด้วยการอ่อนระทวยไปตามสัมผัสวาบหวามที่เขาจงใจคุกคาม "ปล่อยนะคะ... เราหย่ากันแล้ว และคุณก็ไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้" รินรดารวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายดันแผงอกกว้างเอาไว้ แต่ธามันกลับยิ่งกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น ราวกับต้องการหลอมรวมร่างของเธอให้จมหายไปกับอกเสื้อสูทของเขา "ผมรู้ว่าเราหย่ากันแล้ว... แต่หัวใจของผมมันไม่เคยยอมรับใบหย่าบ้าๆ นั่นเลยสักวินาทีเดียว ริน" เสียงทุ้มต่ำพร่าพรวดกระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดลาดไหล่เนียนที่โผล่พ้นชุดเดรสเข้ารูป รสจูบที่ทาบทับลงมาไม่ได้เต็มไปด้วยความป่าเถื่อนหรือการบังคับขู่เข็ญเหมือนวันวาน หากแต่มันคือการรุกรานที่เปี่ยมด้วยความโหยหา อ่อนหวาน และเว้าวอนจนคนถูกกระทำแทบละลายคาอ้อมแขน ริมฝีปากหยักลึกบดคลอเคล้ากลีบปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตักตวงความหวานล้ำที่เธอพยายามปิดตายมาเนิ่นนาน รินรดาสะท้านเฮือก เผลอเผยอริมฝีปากออกอย่างไร้การป้องกัน เปิดทางให้ความวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย มือเรียวที่เคยผลักไส ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก เสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งคู่ดังแข่งกับจังหวะหัวใจที่เต้นโครมคราม ธามันอุ้มร่างบางขึ้นนั่งบนขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่โดยไม่ละริมฝีปากออกจากการจูบอันเร่าร้อน ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปตามเรียวขาเนียนภายใต้เนื้อผ้าชั้นดี ปลุกเร้าทุกอณูผิวให้ลุกฮือเป็นไฟปรารถนา ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ที่ยินยอมพร้อมใจ ทว่าเต็มไปด้วยรอยร้าวแห่งอดีต กำลังถูกถักทอขึ้นใหม่อีกครั้งท่ามกลางความเงียบงันและความโหยหาที่อัดอั้นมานานแรมปี "อื้อ... ธามัน..." เสียงหวานครางประท้วงเบาๆ เมื่อเรียวลิ้นร้อนลากไล้ลงมาตามซอกคอหอมกรุ่น ทิ้งร่องรอยสีจางไว้เป็นเครื่องหมายแสดงความเป็นเจ้าของ มือหนาปลดกระดุมเสื้อเดรสตัวสวยออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดราวกระเบื้องเคลือบที่สะท้อนกับแสงไฟสลัว ธามันซุกใบหน้าลงกับเนินอกอิ่ม ปล่อยให้ความหomหวานและสัมผัสอันชำนาญการนำพาอารมณ์ดิ่งลึกสู่ห้วงแห่งความเร่าร้อน รินรดาแอ่นกายรับสัมผัสวาบหวามนั้นด้วยความรัญจวนที่ไม่อาจต้าน ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในหัวสมองเริ่มพร่าเลือน เหลือเพียงความโหยหาในอ้อมกอดนี้ที่เธอเคยโหยหามาตลอดชีวิตการแต่งงานที่ไร้รัก ในยามนี้ แม้จะเป็นเพียงการไถ่บาปหรือแผนการร้าย เธอก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า หัวใจดวงที่เคยด้านชาของเธอก กำลังพ่ายแพ้ให้กับความพยายามอย่างบ้าคลั่งของอดีตสามีคนนี้ทีละน้อย ทว่า ท่ามกลางห้วงอารมณ์เสน่หาที่กำลังพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ด้านนอกห้องทำงานก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางความเงียบ "คุณธามันคะ... มีเอกสารด่วนจากสำนักงานกฎหมาย... อุ๊ย! ขอประทานโทษค่ะ!" เสียงเลขานุการสาวที่ผลักประตูเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้ธามันชะงักและผละตัวออกจากร่างบางอย่างรวดเร็ว พร้อมกับดึงเสื้อผ้าของรินรดาให้เข้าที่ด้วยความหงุดหงิดระคนตกใจ รินรดารemซบหน้าลงกับอกเขาเพื่อซ่อนใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความอับอายและตื่นตระหนก ทว่า วินาทีที่เลขานุการสาวก้มหน้าเอ่ยขอโทษและวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ ดวงตาของรินรดาที่ช้อนขึ้นมองผ่านไหล่กว้างของธามัน กลับต้องเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนลมหายใจสะดุด เมื่อสายตาปะทะเข้ากับภาพถ่ายใบเล็กที่หล่นร่วงออกมาจากแฟ้มเอกสาร—ภาพถ่ายของเด็กชายวัยราวๆ สี่ขวบ ที่มีดวงตากลมโตและเค้าโครงหน้าถอดแบบมาจากธามันราวกับแกะ... และด้านหลังภาพนั้น มีลายมือเขียนด้วยหมึกสีดำตัวบรรจงระบุวันที่เอาไว้อย่างชัดเจนว่าตรงกับช่วงเวลาที่เธอกำลังตั้งครรภ์ลับๆ ก่อนจะหนีหายไปจากชีวิตเขา! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปกับตัวละครนะคะ — เข็มฉายานิศ