ใครกันที่เจ็บปวดกว่า

“คุณธามันคะ... กรุณาถอนสายตาที่เต็มไปด้วยความละโมบและสำนึกผิดจอมปลอมนั่นออกจากตัวฉันสักทีค่ะ มันน่าสมเพชเสียจนฉันไม่รู้จะเอาความรู้สึกไหนมามองคุณดี” เสียงหวานใสที่เคยสั่นเครือด้วยหยาดน้ำตาเมื่อหลายปีก่อน บัดนี้กลับเรียบนิ่งและบาดลึกราวกับคมมีดที่กรีดลงบนกลางใจของธามัน รินรดายืนตัวตรงตระหง่าน แววตาคู่สวยที่เคยมีแต่ความอ่อนโยนและยอมจำนน บัดนี้แข็งกร้าวและเต็มไปด้วยเพลิงแค้นที่ถูกสุมด้วยเชื้อเพลิงแห่งการทรยศในอดีต เหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่ยังคงแขวนค้างอยู่กลางอากาศ ลมหายใจของธามันติดขัดอยู่ในลำคอ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อร่างเล็กในชุดนักเรียนอนุบาลของเด็กชายตัวน้อยวิ่งพรวดพราดเข้ามาซบที่ชายกระโปรงของรินรดา พร้อมกับเสียงใสแจ๋วที่เอ่ยเรียกมารดาอย่างออดอ้อน แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแทบหยุดเต้น ไม่ใช่เพียงแค่การปรากฏตัวของเด็กชาย... ทว่ามันคือโครงหน้า ดวงตาคม และริมฝีปากหยักลึกที่ถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับส่องกระจกเงา! “เด็กคนนี้...” ธามันเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าเข้ามาหาอดีตภรรยาโดยสัญชาตญาณ ความสงสัยที่เคยเป็นเพียงหมอกควันบางเบา บัดนี้กลับก่อตัวเป็นพายุลูกใหญ่ที่โหมกระหน่ำจนเขายากจะตั้งสติ “ริน... นี่มันหมายความว่ายังไง ทำไมเด็กคนนี้ถึง...” “หยุดเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงแบบนั้นเสียทีค่ะ!” รินรดาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง พร้อมกับใช้มือเรียวบางโอบกอดปกป้องร่างเล็กของลูกชายไว้แนบอก ท่าทีปกป้องนั้นช่างทิ่มแทงหัวใจของธามันจนเจ็บปวดร้าวราน “คุณกำลังสงสัยอะไรอยู่หรือคะ? สงสัยว่าเด็กคนนี้คือเลือดเนื้อเชื้อไขของคุณอย่างนั้นหรือไง?” “ฉันไม่ได้หมายความว่า...” “แต่ฉันกำลังหมายความว่าอย่างนั้นค่ะ!” รินรดาย้อนกลับทันควัน ดวงตาคู่สวยแดงก่ำด้วยความอัดอั้นตันใจที่สะสมมาเนิ่นนาน เธอยอมรับความจริงในที่สุด แม้จะรู้ว่ามันอาจนำพาความวุ่นวายมาสู่ชีวิตที่สงบสุขของเธอกับลูกก็ตาม “ใช่ค่ะ! เขาคือลูกของคุณ ลูกชายที่คุณเคยปฏิเสธ เย็นชาใส่ และผลไสส่งให้ฉันไปให้พ้นหน้าในวันที่ฉันเอ่ยปากบอกว่าเรากำลังจะมีโซ่ทองคล้องใจด้วยกัน!” ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางกบาล ธามันเซถอยหลังไปสองก้าว ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดลงจนไร้สีเลือด ความทรงจำในคืนวันอันโหดร้ายเมื่อสามปีก่อนย้อนกลับมาทิ่มแทงซ้ำเติม วันที่รินรดาร้องไห้อ้อนวอนขอให้เขาหันมามองครอบครัว วันที่เธอยื่นซองเอกสารผลตรวจครรภ์ให้เขาดูด้วยความหวัง แต่สิ่งที่เขามอบกลับไปคือความเพิกเฉย คำพูดดูถูกเหยียดหยาม และการไล่เธอให้ออกไปจากชีวิตเพราะคิดว่านั่นคือแผนการจับเขาของหญิงสาว “วันนั้น...” ธามันพยายามเปล่งเสียงที่แหบพร่า หัวใจของเขาราวกับถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น ความสำนึกผิดที่กัดกินวิญญาณมาตลอดหลายปีพรั่งพรูขึ้นมาจนจุกอก “วันนั้นเธอบอกว่า... เธอบอกว่ามันไม่ใช่ลูกของฉัน เธอเป็นคนพูดเองริน ว่าเด็กคนนั้นอาจจะเป็น...” “ใช่! ฉันเป็นคนพูดเองค่ะ!” รินรดาตะโกนสวนกลับ หยาดน้ำตาที่กลั้นไว้รินไหลอาบแก้มด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว “เพราะในวินาทีนั้น ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันเขาแสดงออกชัดเจนเหลือเกินว่าเขาเกลียดชังฉันและไม่อยากมีสายสัมพันธ์ใดๆ กับฉันทั้งสิ้น! คุณอยากให้ฉันพูดว่าอะไรคะ? อยากให้ฉันก้มกราบอ้อนวอนให้คุณมารับผิดชอบเด็กที่เกิดจากผู้ชายใจร้ายอย่างคุณอย่างนั้นหรือ? ฉันมีศักดิ์ศรีพอกค่ะคุณธามัน ถึงฉันจะรักคุณมากแค่ไหนในตอนนั้น แต่ความรักมันก็หมดลงในวันที่คุณเหยียบย่ำมันจนไม่เหลือชิ้นดี!” ห้องทำงานหรูหราตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าอึดอัด มีเพียงเสียงหอบหายใจด้วยความโกรธและเสียใจของคนทั้งคู่ ลมหายใจของธามันติดขัด เขาก้าวเข้าไปใกล้เธออีกครั้งด้วยความรู้สึกที่บรรยายเป็นคำพูดไม่ได้ ทั้งความผิดบาป ความโหยหา และความรู้สึกผิดที่หนักหน่วงจนแทบแหลกสลาย “ริน... ฉันขอโทษ...” เขากระซิบเสียงสั่น มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะต้องเรียวแขนของเธอ แต่รินรดากลับปัดออกอย่างไร้เยื่อใย “เก็บคำขอโทษของคุณไว้ใช้ตอนที่ลงนรกเถอะค่ะ!” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น บาดลึกจนธามันสะท้านไปทั้งร่าง “สามปีที่ผ่านมา คุณสุขสบายบนกองเงินกองทองและความสำเร็จบนคราบน้ำตาของฉันกับลูก รู้ไหมคะว่าเราผ่านอะไรมาบ้างในวันที่ฉันต้องอุ้มท้องหนีไปต่างประเทศโดยไม่มีอะไรเลยนอกจากตัวกับหัวใจที่แตกสลาย คุณไม่เคยรู้... และคุณก็ไม่สมควรจะรู้ด้วยซ้ำ!” “แต่เขาเป็นลูกของฉันนะริน!” ธามันหลุดเสียงตวาดออกมาด้วยความอัดอั้น ความเจ็บปวดจากคำตัดพ้อของเธอทำให้เขาควบคุมตัวเองไม่ได้ “ฉันเป็นพ่อของเด็กคนนี้!” “เพิ่งมารู้สึกตัวเอาตอนนี้มันไม่สายไปหน่อยหรือคะ คุณพ่อผู้แสนดี?” รินรดายิ้มเยาะหยัน หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มแต่รอยยิ้มกลับเต็มไปด้วยความสะใจขั้นสุด “ในวันที่ลูกเรียกหาพ่อ ในวันที่ฉันต้องเผชิญกับความเจ็บปวดจากการคลอดลูกโดยไม่มีใครอยู่เคียงข้าง คุณอยู่ที่ไหนคะ? คุณกำลังกอดรัดอยู่กับผู้หญิงคนอื่นไม่ใช่หรือไง!” คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของธามันจนแหลละเอียด เขารู้ดีว่าเขาไม่มีสิทธิ์แก้ตัว ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยคำแก้ต่างใดๆ เพราะทุกสิ่งที่เธอพูดคือความจริง... ความจริงอันโหดร้ายที่เขาเป็นคนสร้างมันขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง ธามันทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเธอ ความอีโก้และความเย่อหยิ่งทระนงตนที่เคยมีมลายหายสิ้น เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่ยอมจำนนต่อบาปกรรมในอดีต เขากุมมือเล็กของรินรดาไว้แน่น แม้เธอจะพยายามดึงออกแต่เขาก็ไม่ยอมปล่อย หยาดน้ำตาของผู้ชายที่แข็งกระด้างมาตลอดชีวิตไหลรินลงมาเงียบๆ “ฉันรู้ว่าฉันเลว...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างสั่นเครือ แววตาคู่คมมองเธอนิ่งเต็มไปด้วยความเวทนาและโหยหา “ฉันรู้ว่าสิ่งที่ฉันทำมันไม่อาจให้อภัยได้ แต่ริน... ได้โปรด ให้โอกาสฉันได้ไถ่บาป ได้ไหม ให้ฉันได้ทำหน้าที่พ่อ ได้ดูแลเธอกับลูก... ให้ฉันได้ชดใช้ในสิ่งที่ฉันทำผิดพลาดไป” รินรดาก้มมองอดีตสามีที่กำลังคุกเข่าแทบเท้า เธอนิ่งเงียบไปชั่วขณะ หัวใจที่ด้านชาไหววับด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งเกลียดชัง ทั้งเจ็บปวด และ... ลึกๆ แล้วยังมีเงาของความรักหลงเหลืออยู่บ้าง แต่มันถูกเคลือบไว้ด้วยเกราะหนาแห่งความแค้นที่ไม่มีวันละลาย เธอก้มลงมองหน้าลูกชายตัวน้อยที่ยืนกอดขาเธออยู่ แล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับธามันด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยวและไร้ความปรานี “การไถ่บาปของคุณมันราคาถูกเกินไปค่ะคุณธามัน...” รินรดากล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะดึงมือออกจากการเกาะกุมของเขาอย่างไร้เยื่อใย “และจำใส่ใจเอาไว้ให้ดีนะคะว่า... ต่อให้คุณจะคุกเข่าขอร้องจนตายไปต่อหน้าฉัน ฉันก็ไม่มีวันยอมให้คุณแย่งลูกไปจากอกฉันเด็ดขาด!” พูดจบเธอก็อุ้มร่างเล็กของลูกชายขึ้นแนบอก หันหลังให้กับอดีตสามีที่ยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ทิ้งให้ธามันจมดิ่งอยู่กับความมืดมนและความเจ็บปวดที่เขาเป็นผู้เลือกมันเอง ทว่า... ในวินาทีที่รินรดากำลังจะก้าวเท้าพ้นประตูห้องทำงานนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งเบาๆ ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยเลขาคนสนิท พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลในมือที่ถูกยื่นเข้ามา “คุณธามันครับ... ผลตรวจ DNA ด่วนที่สุดที่คุณสั่งให้ผมไปดำเนินการ... ออกมาแล้วครับ” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปกับตัวละครในทุกๆ บทตอนนะคะ — เข็มฉายานิศ