รอยสัมผัสที่ไม่อาจลืม

กระดาษแผ่นบางในมือสั่นระริกราวกับมีชีวิต ธามันไม่อาจละสายตาจากตัวอักษรและชุดตัวเลขที่ประจักษ์แก่สายตา ทว่าความเย็นเยียบของกระดาษแผ่นนั้นกลับเทียบไม่ได้เลยกับความหนתหนาวเหน็บที่แผ่ซ่านลามเลียไปทั่วทั้งทรวงอก ภาพเด็กชายวัยสี่ขวบที่มีร่องรอยเค้าโครงหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับเขาในวัยเด็กราวนำพิมพ์เดียวกัน... รินรดาปกปิดเรื่องนี้จากเขาได้อย่างไร ตลอดเวลาสี่ปีที่เธอหายลับไปจากชีวิต เธอกลืนกินความเจ็บปวด เลี้ยงดูสายเลือดของพวกเขาด้วยลำแข้งของตนเอง โดยที่เขาไม่เคยรู้ระแคะระคายเลยแม้แต่น้อย "คุณธามันคะ... แขกจากบริษัทพันธมิตรมาถึงห้องรับรองแล้วค่ะ" เลขานุการสาวเคาะประตูกระจกเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเกรงอกเกรงใจ ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก เขายัดเอกสารแผ่นนั้นลงในลิ้นชักล็อกกุญแจอย่างเร่งรีบ ดวงตาคมกริบฉายแวววับโรจน์ด้วยเพลิงอารมณ์ที่ยากจะจำแนกว่ามันคือความโกรธ ความตกใจ หรือความโหยหาที่ถูกกระชากให้ตื่นขึ้นจากหลุมศพแห่งความผิดบาป หลายชั่วโมงต่อมา ณ คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองที่รินรดาใช้พักพิง เสียงกดกริ่งหน้าห้องดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน หญิงสาวที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จและสวมชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมเนื้อนุ่มเดินมาเปิดประตูด้วยความประหลาดใจ ทว่าทันทีที่บานประตูถูกผลักออก ร่างสูงใหญ่ของธามันก็ก้าวล่วงเข้ามาด้านในอย่างถือวิสาสะ แรงปะทะจากตัวเขาทำให้เธอยกมือขึ้นยันแผงอกแกร่งไว้โดยอัตโนมัติ "คุณเข้ามาได้อย่างไร! ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้..." รินรดาเอ่ยเสียงกร้าว พยายามดึงสติและซ่อนความหวั่นไหวเมื่อกลิ่นกายคุ้นเคยปะทะนาสิก ธามันไม่ตอบคำถามนั้น ดวงตาคมปลาบดุดันคู่นั้นกวาดมองเธอตั้งแต่เรือนผมเปียกชื้น ปลายไหปลาร้าเนียนนุ่ม ไปจนถึงเรียวขาขาวผ่องที่โผล่พ้นชายผ้าคลุม ก่อนที่เขาจะใช้มือหนาดันบานประตูปิดลงพร้อมกับล็อกกลอนอย่างแน่นหนา "เอกสารใบนั้น... ผลตรวจดีเอ็นเอของลูกเรา รินรดา คุณตั้งใจจะปิดบังผมไปถึงไหน" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดออกมาจากลำคอแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่อัดอั้น รินรดาชะงักกึก สีหน้าซีดเผือดลงชั่วขณะก่อนจะเชิดขึ้นด้วยความหยิ่งทะนง เธอยิ้มเยาะที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัว "ลูกเราอย่างนั้นหรือคะคุณธามัน? วันที่คุณไล่ฉันออกจากบ้านอย่างไร้เยื่อใย วันที่คุณบอกว่าเด็กคนนี้คือภาระ... คุณเคยคิดว่าเขาเป็นลูกด้วยหรือ" ถ้อยคำเชือดเฉือนนั้นพุ่งตรงเข้าเสียบแทงใจดำของธามันจนเขาเจ็บแปลบ ชายหนุ่มก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออย่างไร้ช่องว่าง ร่างบางถอยร่นจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเยียบ ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกชัน "ผมมันเลว... ผมยอมรับ" ธามันกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นสั่นเครوอย่างน่าใจหาย "แต่การที่คุณซ่อนลูกจากผม มันเป็นการลงทัณฑ์ที่โหดร้ายเกินไป... ริน" "ความโหดร้ายที่คุณได้รับ มันยังไม่ถึงเสี้ยวหนึ่งของความตายทั้งเป็นที่ฉันเคยเจอด้วยซ้ำค่ะ!" เธอกล่าวตอกกลับพร้อมกับเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างท้าทาย ไม่มีร่องรอยของความอ่อนแอหลงเหลืออยู่ในดวงตากลมโตคู่นั้น มีเพียงประกายไฟแห่งความแค้นที่ผสมผสานกับความร้าวราน ทว่า ความเด็ดเดี่ยวของเธอกลับยิ่งจุดชนวนความปรารถนาที่มอดไหม้ให้ลุกโชนขึ้นในกายของธามัน ความโหยหาที่สะกดกลั้นมานานหลายปีระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม ฝ่ามือหนาเอื้อมไปโอบกระชับเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวอย่างแรงจนรินรดาอุทานออกมาด้วยความตกใจ "ปล่อยนะ..." เธอยังไม่ทันได้เอ่ยคำประท้วงใดต่อ ริมฝีปากหนาก็ทาบทับลงมาปิดกั้นถ้อยคำตัดพ้อทั้งหมด รสจูบในคราแรกดุดัน รุกเร้า และเต็มไปด้วยความโหยหาที่ขาดหตอน ราวกับคนกระหายน้ำที่โผเข้าหาสายธารอันชุ่มฉ่ำ รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง พยายามเบือนหน้าหนีและทุบกำปั้นลงบนอกแผงกว้างเพื่อขัดขืน แต่แรงอันน้อยนิดของเธอกลับไม่ต่างอะไรกับการหยอกเย้าในสายตาของเขา ธามันสอดมือหนาเข้าไปประคองท้ายทอยบังคับให้เธอรับสัมผัสที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่ทั้งดุดันและอ่อนหวานในคราเดียวกันทำเอาสติสัมปชัญญะของหญิงสาวพร่าเลือน ความโกรธเกรี้ยวที่สะสมมานานนับปีเริ่มสั่นคลอนภายใต้สัมผัสที่คุ้นเคยและเร่าร้อนนี้ เสียงลมหายใจหอบกระชั้นประสานไปกับเสียงครางประท้วงในลำคอ เมื่อมือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของสรีระภายใต้ชุดคลุมอาบผ้าไหม เนื้อผ้าบางเบาถูกปัดป่ายจนร่นขึ้นสูงเผยให้เห็นเรียวขาเนียนนุ่ม สัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วของเขาที่แตะต้องผิวเนื้อทำให้รินรดาสะท้านสะเทือนจนต้องจิกเล็บลงบนไหล่กว้างของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่าน "ธามัน... อื้อ..." เสียงครางหวานเล็ดลอดออกมาเมื่อริมฝีปากหนาผละลงมาซุกไซร้ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนนุ่มจนเกิดรอยแดงจางๆ ท่ามกลางความมึนงงและยอมจำนนต่ออารมณ์ที่โหมกระหน่ำ เขายกตัวเธอขึ้นจนเรียวขาเรียวเกี่ยวรัดรอบเอวสอบของเขาไว้โดยอัตโนมัติ รินรดาต้องใช้แขนโอบกอดรอบลำคอแกร่งของเขาไว้เพื่อไม่ให้ร่วงหล่น แรงปรารถนาร่วมกันผลักดันให้ทั้งคู่เคลื่อนตัวไปยังเตียงนอนกว้างอย่างรวดเร็วโดยที่ริมฝีปากยังคงไม่ผละออกจากกัน เมื่อแผ่นหลังของเธอล้มลงสัมผัสกับความนุ่มของที่นอน ธามันก็ตามทาบทับลงมา ร่างกายกำยำบด1เบียดแนบชิดทุกสัดส่วน ความร้อนรุ่มจากเรือนร่างของทั้งสองหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว ชุดคลุมอาบน้ำถูกปลดเปลื้องออกอย่างไร้ความหมาย เผยให้เห็นเรือนร่างเย้ายวนที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความคิดถึงที่เขาโหยหามาเนิ่นนาน การร่วมรักดำเนินไปท่ามกลางเสียงหอบหายใจที่ประสานกันอย่างเร่าร้อนและลึกซึ้ง ทุกสัมผัสคือการไถ่บาป ทุกหยาดเหงื่อคือการสารภาพผิด และทุกจังหวะการเคลื่อนไหวคือความโหยหาที่ถูกปลดปล่อยอย่างไร้ขีดจำกัด รินรดาแอ่นกายรับสัมผัสวาบหวามนั้นด้วยความปั่นป่วนในท้องน้อย ความสุขสมระลอกแล้วระลอกเล่าซัดสาดเข้ามาจนเธอต้องจิกปลายนิ้วลงบนแผ่นหลังของเขาเพื่อระบายความวาบหวามจนแทบขาดใจ ในห้วงเวลาที่สติพร่าเลือนที่สุด ร่างบางหอบหายใจตัวโยน ซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของชายหนุ่ม ปล่อยให้หยาดน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ไหลรินเงียบๆ ลงบนผิวเนื้อของเขา... เธอเกลียดตัวเองที่ยังคงพ่ายแพ้ให้กับสัมผัสของผู้ชายคนนี้ ทว่า ในขณะที่ลมหายใจของทั้งคู่เริ่มกลับมาเป็นปกติ และธามันกำลังจะก้มลงจุมพิตหน้าผากมนด้วยความทะนุถนอมเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี... เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเร่งรีบ ตามมาด้วยเสียงใสแจ๋วของเด็กชายตัวน้อยที่ตะโกนเรียกเข้ามาในห้อง "ม๊ะป๊า... หม่าม้าฮะ! เปิดประตูให้ผมหน่อย ผมกลับมาจากโรงเรียนแล้วนะฮะ!" ธามันชะงักกึก ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด ขณะที่รินรดารemซريกสติกลับคืนมาทันที สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อตระหนักว่าลูกชายกลับมาเร็วกว่ากำหนด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความเข้มข้นนี้ร่วมกันนะคะ