เส้นขนานที่เริ่มบรรจบ

“คุณคิดว่าตัวเองกำลังเล่นเกมอยู่หรือไงคะ รินรดา” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความกรุ่นโกรธดังขึ้น ท่า่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัวที่ปิดตาย แรงปะทะจากร่างสูงใหญ่ของธามันที่ก้าวเข้ามาประชิด ทำให้บรรยากาศรอบตัวรินรดาราวกับถูกบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายบุรุษเพศที่คุ้นเคยและเคยทำให้เธอเจ็บเจียนตาย บัดนี้กลับหวนคืนมาพร้อมความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่เขาเองก็ไม่อาจซ่อนเร้นไว้ใต้ใบหน้าอันเย็นชา รินรดาไม่ถอยหลังหนี เธอเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตสามีด้วยแววตานิ่งสนิท ทว่าประกายความท้าทายในดวงตากลมโตคู่นั้นกลับสزความมืดในนัยน์ตาคมกริบของเขาให้ลุกโชนขึ้นอย่างรวดเร็ว “เกมเหรอคะ?” หญิงสาวแค่นยิ้มหยันที่มุมปาก เรียวปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำขยับเย้ยหยัน “คนที่เริ่มเล่นเกมนี้ก่อนไม่ใช่ฉันค่ะคุณธามัน... แต่เป็นคุณต่างหาก ตั้งแต่วันที่คุณโยกย้ายทรัพย์สินและเขี่ยฉันออกจากชีวิตอย่างไม่แยแส จำไม่ได้แล้วหรือคะ?” คำพูดเชือดเฉือนนั้นพุ่งตรงเข้าปักกลางใจของธามันอย่างแม่นยำ สัญชาตญาณความเป็นนักล่าของเขาผุดพรายขึ้นมาแทนที่ความรู้สึกผิดที่เคยกัดกินหัวใจ มือหนาเอื้อมคว้าข้อแขนเรียวของเธอไว้แน่นโดยอัตโนมัติ ออกแรงดึงรั้งร่างบางให้เข้ามาแนบชิดจนแผ่นอกกว้างแนบกับทรวดทรงอิ่มเอม แรงปะทะนี้ไม่ได้น่ากลัวสำหรับรินรดา แต่มันกลับทำให้หัวใจที่ด้านชาของเธอกระตุกวูบอย่างน่ารังเกียจ “ปล่อยนะคะ!” เธอตวาดเสียงต่ำ พร้อมกับพยายามบิดข้อมือให้หลุดพ้นจากการเกาะกุม “ปล่อยให้คุณเดินหนีผมไปหาผู้ชายคนอื่นอย่างนั้นเหรอ ไม่มีทาง” ธามันคำรามชิดริมหู ลลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดต้นคอระหงทำให้ขนลุกชันไปทั่วร่าง แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเข้มจัดยามกวาดมองลำคอระหงและเนินอกที่กระเพื่อมไหวตามแรงหายใจ “ริน... คุณรู้ไหมว่าผมทรมานแค่ไหนตั้งแต่คุณเดินออกไปจากชีวิตผม” “ความทรมานของคุณ มันยังไม่ถึงเสี้ยวหนึ่งของความเจ็บปวดที่ฉันเคยได้รับด้วยซ้ำค่ะ” รินรดาตอบกลับเสียงสั่นพร่า ดวงตาคู่สวยรื้นหยดน้ำใสแต่เธอกลั้นมันไว้ได้อย่างเด็ดเดี่ยว เธอยกมืออีกข้างขึ้นวางบนแผ่นอกแกร่ง ออกแรงผลักไสเขาออกห่าง “อย่ามาทำเป็นพูดคำว่ารักหรือโหยหาในตอนนี้เลยค่ะ มันน่าสมเพช” คำว่า ‘น่าสมเพช’ เปรียบเสมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ขาดผึ่ง ธามันหมดความอดทนที่จะต่อล้อต่อเถียงด้วยวาจา ดวงตาของเขาฉายแววกร้าวร้าวระคนปรารถนาอันรุนแรง มือหนาเลื่อนขึ้นโอบประคองท้ายทอยของเธอไว้มั่น ไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวได้ทันตั้งตัว ริมฝีปากหยักลึกประกบทาบทับลงมาบดขยี้เรียวปากอิ่มของเธอทันทีอย่างเอาแต่ใจ “อื้อ...” เสียงประท้วงในลำคอดังขึ้นแผ่วเบา รินรดาระดมกำปั้นทุบตีลงบนอกแกร่งเพื่อขัดขืน แต่การต่อต้านของเธอกลับเปรียบเสมือนการเชื้อเชิญให้เขาแสดงความเร่าร้อนออกมามากขึ้นเท่านั้น เรียวปากของธามันทั้งบดขยี้และดูดดื่ม คลุกเคล้าความโหยหาและความโกรธขึงเข้าไว้ด้วยกันอย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่ทั้งดุดันและวาบหวามทำให้สติสัมปชัญญะของหญิงสาวเริ่มพร่าเลือน ลมหายใจอุ่นร้อนผสานเข้าหากันจนแยกไม่ออกว่าใครเป็นผู้เริ่ม ความโกรธแค้นที่เคยมีตั้งกำแพงไว้เริ่มพังทลายลงทีละน้อย เมื่อสัมผัสจากมือคู่ใหญ่ที่คุ้นเคยเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบอบบางอย่างชำนาญ สอดแทรกความวาบหวามผ่านเนื้อผ้าเนื้อดีจนผิวGายร้อนผ่าวไปหมด รินรดาสัมผัสได้ถึงหัวใจของเขาที่เต้นรัวระคนเร่งเร้าไม่ต่างจากเธอ ร่างกายที่เคยปฏิเสธ กลับพ่ายแพ้ต่อสัมผัสอันช่ำชองและแรงปรารถนาที่โหมกระหน่ำเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว ธามันผริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอบริหารลมหายใจที่ขาดห่วน ทว่าหน้าผากของเขากลับยังแนบชิดติดกับหน้าผากของเธอ ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าหวานที่แดงก่ำและริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการจูบด้วยความลุ่มหลง “ปากบอกว่าเกลียดผม... แต่ร่างกายของคุณไม่เคยโกหกเลยสักครั้ง ริน” เสียงกระซิบพร่าเลือนเต็มไปด้วยความเย้ายวนและชัยชนะ รินรดาหอบหายใจหนักหน่วง เธอกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกสติกลับคืนมา แม้ร่างกายจะอ่อนยวบยาบและปรารถนาในตัวเขาเพียงใด แต่ศักดิ์ศรีและความเจ็บปวดในอดีตก็กรีดร้องเตือนสติเธอไม่ให้ยอมจำนนโดยง่าย “ถึงร่างกายมันจะจำ... แต่หัวใจของฉัน มันตายด้านไปตั้งแต่คืนที่คุณเหยียบย่ำมันแล้วค่ะ” เธอเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความดื้อรั้น ทว่าดวงตาที่ฉ่ำน้ำกลับทรยศคำพูดของตัวเองสิ้นเชิง ธามันยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจในอำนาจที่เขามีเหนือเธอ มือหนาเลื่อนลงต่ำรวบเอวคืบของเธอให้เข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้นจนไม่มีช่องว่างระหว่างกัน ก่อนที่เขาจะอุ้มร่างบางขึ้นด้วยพละกำลังจนรินรดาต้องรีบใช้แขนคล้องคอเขาไว้ตามสัญชาตญาณ “งั้นก็พิสูจน์ให้ผมเห็นสิครับ ว่าหัวใจของคุณมันด้านชาจริง... หรือมันกำลังร้องเรียกหาผมกันแน่” เขาก้าวฉับๆ ไปยังโซฟาตัวยาวกลางห้องทำงาน โดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธแม้แต่คำเดียว ร่างบางถูกวางลงบนเบาะนุ่มอย่างทะนุถนอม ทว่าร่างสูงใหญ่ก็ตามทาบทับลงมาตรึงเธอไว้ใต้ร่างทันที ราวกับกรงขังที่เธอไม่มีวันหลุดพ้น ความเงียบงันภายในห้องถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจหอบกระชั้นและเสียงหัวใจที่เต้นรัวระรัว มือหนาเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่ชวนให้หลงใหล รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสกำแพงในใจเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาจะโน้มลงมาซุกไซร้ที่ซอกคอขาวผ่อง ปลุกเร้าสัมผัสวาบหวามที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิวจนเธอต้องหลับตาพริ้มและเผลอครางแผ่วเบาออกมาอย่างลืมตัว ในขณะที่บทเพลงแห่งความเสน่หาและแรงปรารถนากำลังบรรเลงขึ้นอย่างเร่าร้อน ท่ามกลางเกมแห่งการแก้แค้นที่เริ่มเบี่ยงเบนทิศทาง... ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทกลับถูกผลักเปิดออกกะทันหันด้วยฝีมือของเลขาหน้าห้อง “คุณธามันคะ... มีเอกสารด่วนจาก...อุ๊ย! ขอประทานอภัยค่ะ!” เลขาหนุ่มเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นเจ้านายหนุ่มกำลังคร่อมทับร่างของผู้หญิงคนสำคัญ ธามันชะงักเงยหน้าขึ้นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขากำลังจะเอ่ยปากไล่ตะเพิดออกไป แต่สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นซองเอกสารลับสุดยอดที่เลขาถือติดมือเข้ามา ซึ่งมันจ่าหน้าซองถึงชื่อของเขาเอง... และตราประทับจากโรงพยาบาลชื่อดังที่เขาสั่งให้ตรวจสอบประวัติย้อนหลังของรินรดาเมื่อสัปดาห์ก่อน ธามันผละออกจากร่างบางทันทีด้วยความกระวนกระวายใจ แปลกประหลาดที่สัญชาตญาณบางอย่างบอกเขาว่าเอกสารในซองนั้นอาจเปลี่ยนชีวิตเขาไปตลอดกาล รินรดารีบจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยด้วยหัวใจที่เต้นระทึกไม่แพ้กัน เมื่อเห็นซองเอกสารสีน้ำตาลในมือของเลขา “วางไว้แล้วออกไป!” ธามันสั่งเสียงเข้มด้วยความร้อนรน เมื่อเลขาปิดประตูลงสนิท ธามันก็คว้าซองเอกสารนั้นขึ้นมาฉีกเปิดออกอย่างไม่รอช้า สายตากวาดมองตัวหนังสือและภาพถ่ายภายในเอกสารแผ่นนั้นอย่างรวดเร็ว... ก่อนที่ลมหายใจของเขาจะสะดุดกึก ร่างสูงแข็งทื่อราวกกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางหัวใจ เมื่อตัวเลขและผลตรวจดีเอ็นเอของเด็กชายวัยสี่ขวบคนหนึ่งปรากฏเด่นหรี่อยู่ตรงหน้า พร้อมกับบันทึกประวัติการคลอดที่ระบุชื่อมารดาไว้อย่างชัดเจน... ‘รินรดา’ *** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความดราม่าครั้งนี้นะคะ ***