คืนแห่งการยั่วยวน

นาฬิกาโบราณเรือนใหญ่บนผนังห้องทำงานส่วนตัวตีบอกเวลาเที่ยงคืนตรง ทว่าบรรยากาศภายในห้องสี่เหลี่ยมกรุกระจกใสรอบด้านบนชั้นเพนต์เฮาส์หรู กลับร้อนระอุรากับถูกแผดเผาด้วยกองเพลิงที่ไร้เปลวไฟ รินรดายืนนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้มะฮอกกานีเนื้อดี สองมือเรียวบางประสานกันไว้เบื้องหน้า ท่าทีสงบนิ่งเยือกเย็นของเธอช่างตัดกับประกายตาดุดันระคนเร่าร้อนที่กำลังทอดมองร่างสูงใหญ่ของธามัน ซึ่งก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ราวกับสัตว์ป่ากำลังต้อนเหยื่อให้จนมุมในอาณาเขตของมันเอง "คุณกล้ามากนะรินรดา... ที่เดินเข้ามาหาผมถึงถ้ำเสือในยามวิกาลแบบนี้" เสียงทุ้มต่ำที่เคยเย็นชาและเปี่ยมด้วยความหยิ่งผยอง บัดนี้กลับแหบพร่าและสั่นระริกด้วยแรงปรารถนาที่ถูกปลุกเร้าจนยากจะควบคุม ธามันหยุดยืนห่างจากเธอเพียงคืบ กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับความหอมลึกล้ำของน้ำหอมแบรนด์โปรดโชยเข้าปะทะนางนาสิก จนรินรดาต้องแสร้งเชิดหน้าขึ้นเพื่อซ่อนอาการหวั่นไหวที่เริ่มสั่นคลอนหัวใจที่เคยด้านชาของเธอ "ฉันไม่ได้มาในฐานะเหยื่อค่ะคุณธามัน..." รินรดาแย้มรอยยิ้มเย้ายวน มุมปากข้างหนึ่งยกขึ้นอย่างท้าทาย ดวงตากลมโตฉายแววเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด "แต่ฉันมาเพื่อทวงคืน... ทุกสิ่งที่เคยเป็นของฉัน และทุกความเจ็บปวดที่คุณเคยฝากไว้ไงคะ" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ขาดผึ่ง ธามันไม่รอช้าที่จะพุ่งเข้าประชิด มือหนาคว้าเข้าที่เอวคอดกิ่วของเธออย่างไร้ความปรานี รั้งร่างบางเข้าหาตัวแนบชิดจนไม่เหลือช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน แรงปะทะนั้นทำให้รินรดาหลุดเสียงอุทานเบาๆ ก่อนที่แผ่นหลังบางจะแนบลงกับขอบโต๊ะทำงานเย็นเฉียบ ขณะที่อดีตสามีโน้มใบหน้าลงมาหาด้วยดวงตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟโทสะและเสน่หาที่อัดอั้นมานานแรมปี "อยากทวงคืนนักใช่ไหม... งั้นก็เอาคืนไปให้หมดสิทธิ์ทุกอย่างในตัวผมสิ รินรดา!" ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาอย่างไร้การลังเล เป็นจูบที่เปี่ยมด้วยความโหยหา ดุดัน และเว้าวอนในคราวเดียวกัน รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ชั่วพริบตาแรกเธอพยายามจะเบือนหน้าหนีและทุบตีอกแกร่งเพื่อขัดขืน ทว่าธามันกลับใช้มือข้างหนึ่งตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างเลื้อยสอดเข้าไปใต้ชายเสื้อผ้าเนื้อแพรบาง สัมผัสผิวกายเนียนนุ่มราวน้ำนมที่ร้อนผ่าวราวกับไฟ ส่งผลให้ร่างกายของหญิงสาวสะท้านเฮือก ความรู้สึกคุ้นเคยจากสัมผัสที่เธอเคยโหยหาและเกลียดชังในเวลาเดียวกันกำลังตีรวนขึ้นมาในอก รสจูบที่เริ่มจากความดุดันและเอาแต่ใจ ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและเย้ายวนเมื่อรินรดาเริ่มตอบรับโดยไม่รู้ตัว ความโกรธแค้นในอดีต ความพยาบาทที่สะสมมานาน และแรงดึงดูดอันตรายระหว่างคนทั้งสอง ผสมปนเปกันจนกลายเป็นเพลิงราคะที่แผดเผาทุกสติสัมปชัญญะ หญิงสาวเผยริมฝีปากออกอย่างไร้การป้องกัน เปิดทางให้ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างตะกละตะกลาม เสียงหอบหายใจหนักหน่วงประสานกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ธามันผละริมฝีปากออกเพียงนิดเพื่อให้หญิงสาวได้กอบโกยอากาศ ทว่าดวงตาคมกริบของเขากลับกวาดมองสำรวจเรือนร่างอ้อนแอ้นภายใต้ชุดทำงานที่ยับยู่ยี่ด้วยความกระหายหิว ผิวแก้วเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยฤทธิ์แห่งอารมณ์ รินรดาหอบหายใจสะท้าน หน้าอกอิ่มกระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจเข้าออกอย่างน่ามอง ความเย่อหยิ่งและเย็นชาเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงหญิงสาวผู้ตกอยู่ใต้มนต์สะกดแห่งสัมผัสอันช่ำชองของสามีเก่าผู้เคยใจร้าย "คุณมันบ้า... ธามัน..." รินรดาครางกระเส่า เสียงหวานเจือความสั่นพร่าเมื่อนิ้วมือแข็งแรงของชายหนุ่มเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น ดวงตาของเขาคมปลาบราวกับนักล่าที่กำลังรอเวลาขย้ำเหยื่ออันโอชะ "ใช่... ผมมันบ้า ตั้งแต่วินาทีที่คุณเดินจากผมไปแล้วรินรดา" ธามันกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากอิ่มที่บวมเจ่อจากการจูบ ก่อนจะก้มลงพรมจูบไปทั่วซอกคอขาวผ่อง ทิ้งร่องรอยสีุ่กุหลาบไว้เป็นเครื่องหมายแสดงความเป็นเจ้าของ มือหนาลูบไล้สะโพกผายภายใต้กระโปรงทรงสอบอย่างแนบเนียน ก่อนจะรั้งร่างบางให้ลุกขึ้นนั่งบนขอบโต๊ะทำงาน ปลดปล่อยอิสระให้เรียวขาเรียวยาวได้เกี่ยวพันรอบเอวสอบของเขาไว้โดยอัตโนมัติ บรรยากาศในห้องทำงานมืดสลัว มีเพียงแสงไฟจากตึกสูงระฟ้าภายนอกที่สาดส่องเข้ามาสะท้อนเงาทับซ้อนของคนทั้งสอง เรี่ยวแรงทั้งหมดของรินรดาราวกับถูกสูบหายไป เหลือเพียงความวาบหวามที่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายเมื่อสัมผัสอันลึกซึ้งเริ่มคืบคลานเข้ามาใกล้ขีดสุด เสื้อผ้าอาภรณ์หลุดร่วงกองลงกับพื้นทีละชิ้นอย่างไร้ความหมาย ท่ามกลางเสียงครางต่ำในลำคอของธามันที่แสดงออกถึงความพึงพอใจอย่างถึงที่สุด ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยแรงขับเคลื่อนจากความเจ็บปวดและการครอบครอง ดำเนินไปอย่างเร่าร้อนและดุเดือดราวกับพายุหมุน ร่างกายแนบชิดประสานเป็นหนึ่งเดียว ท่ามกลางเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดและเสียงครางหวานที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานส่วนตัว รินรดาจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของอดีตสามีเพื่อระบายความเสียวซ่านและแรงอารมณ์ที่โถมเข้าใส่ไม่ยั้ง ธามันมอบบทรักที่ทั้งดุดันและเว้าวอน ราวกับต้องการไถ่บาปและกักขังวิญญาณของเธอไว้กับเขาชั่วนิรันดร์ สัมผัสทุกตารางนิ้วเต็มไปด้วยความร้อนรุ่มและหิวกระหาย จนกระทั่งทั้งสองก้าวข้ามผ่านจุดสูงสุดแห่งความสุขสมไปพร้อมๆ กันท่ามกลางหยาดเหงื่อที่ซกกายและเสียงหอบหายใจที่ค่อยๆ สงบลง เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้... รินรดานอนหอบหายใจรดอยู่บนแผ่นอกแกร่งของธามัน มือเรียวบางลูบไล้อยู่บนรอยแผลเป็นจางๆ บนลาดไหล่ของเขาอย่างเหม่อลอย ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเริ่มกลับคืนมาแทนที่ความเร่าร้อนเมื่อครู่ เธอพลาดแล้ว... พลาดที่ปล่อยให้ความอ่อนแอครอบงำจนเผลอไผลไปกับซาตานร้ายตนเดิม "ริน..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ธามันก้มลงจูบหน้าผากมนด้วยความทะนุถนอมผิดคาด "เราเริ่มต้นกันใหม่นะ... ให้โอกาสผมได้แก้ตัว" รินรดาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะดันตัวลุกขึ้นหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่อย่างรวดเร็ว ดวงตากลมโตกลับมาเย็นชาและแข็งกร้าวขึ้นอีกครั้ง ราวกับปาฏิหาริย์แห่งความอ่อนหวานเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตา "เริ่มต้นใหม่เหรอคะ? ฝันไปเถอะค่ะธามัน..." เธอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "สิ่งที่คุณเพิ่งทำลงไปเมื่อครู่ มันก็แค่เกมแก้แค้นของฉัน... และคุณก็เพิ่งติดกับดักของฉันเข้าเต็มเปี่ยมแล้วต่างหากล่ะคะ" ธามันขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ ร่างสูงรีบก้าวลงจากโต๊ะทำงานเพื่อรั้งตัวเธอไว้ ทว่าจังหวะนั้นเอง... เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งรีบ พร้อมกับร่างของเลขานุการหนุ่มที่ผลักประตูเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด ถือแฟ้มเอกสารบางอย่างพุ่งตรงเข้ามาหาผู้เป็นนายทันทีโดยไม่ทันสังเกตบรรยากาศรอบตัว "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... เอกสารลับประมูลโครงการพันล้านที่เราซ่อนไว้ในตู้เซฟห้องทำงานสำรอง ถูกแฮกข้อมูลและถูกส่งต่อไปยังบริษัทคู่แข่งแล้วครับ!" ธามันชะงักกึก หันขวับกลับไปมองหน้าเลขาฯ สลับกับรินรดาที่ยืนยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ รินรดายกกระเป๋าถือขึ้นคล้องแขนอย่างใจเย็น เธอก้าวเดินผ่านหน้าอดีตสามีไปหยุดยืนอยู่ที่ประตู ก่อนจะหันกลับมาส่งยิ้มหวานหยดย้อยที่แฝงไปด้วยพิษร้ายให้เขาเป็นครั้งสุดท้าย "และนั่น... เป็นแค่จุดเริ่มต้นของความพินาศที่คุณสมควรได้รับค่ะ... สามีเก่า" ทว่า ก่อนที่รินรดาจะทันได้ก้าวเท้าพ้นจากห้องทำงาน เลขานุการหนุ่มก็พูดประโยคถัดมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่ทำให้เลือดในกายของธามันจับตัวเป็นน้ำแข็ง "สะ...แถมยังมีเอกสารอีกฉบับแนบมาพร้อมกันด้วยครับ เป็น... ผลตรวจดีเอ็นเอของเด็กชายวัยสี่ขวบ ที่ระบุชัดเจนว่า... เป็นทายาทโดยสายเลือดของคุณครับท่านประธาน!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์อันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ