รุกฆาตทางธุรกิจ

"ตัวเลขเจ็ดร้อยล้านบาทถ้วน... พร้อมเงื่อนไขการโอนสิทธิ์ขาดเบ็ดเสร็จภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง หวังว่าข้อเสนอของ *ครามกรุ๊ป* คงจะมากพอที่จะปิดปากคณะกรรมการทุกท่านได้นะคะ" สุ้มเสียงนุ่มทว่าเด็ดเดี่ยวราคมคมมีดกรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องประชุมใหญ่ของอาคารธนกุลโฮลดิ้ง รินรดาในชุดสูทเข้ารูปสีไวน์แดงขับผิวให้ผุดผ่องยิ่งขึ้น เธอยืนสง่างามอยู่หน้าจอโปรเจกต์เตอร์ มือเรียวบางภายใต้เล็บสีนู้ดเรียบหรูปิดแฟ้มเอกสารราคาแพงเสียงดังสนั่น เป็นการประกาศศักดาให้ทุกคนประจักษ์ว่าเกมนี้ เธอคือนักล่า หาใช่เหยื่อผู้เคยถูกเหยียบย่ำในอดีตอีกต่อไป ความอื้ออึงเกิดขึ้นเบาๆ ในหมู่ผู้ถือหุ้น แต่คนที่หน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด กลับเป็นประธานกรรมการบริหารหนุ่มผู้ นั่งอยู่หัวโต๊ะ... ธามัน ดวงตาคมกริบของอดีตสามีแดงก่ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนยามที่เขากวาดสายตามองเอกสารข้อเสนอซึ่งถูกวางทับแผนงานมูลค่าหลายพันล้านที่บริษัทของเขาเพิ่งทุ่มเทแรงกายแรงใจปลุกปั้นมานานนับปี รินรดาชิงตัดหน้า... ไม่สิ เธอฮุบเอาโครงการแลนด์มาร์กริมแม่น้ำเจ้าพระยาไปต่อหน้าต่อตาเขาอย่างเลือดเย็น ด้วยการซื้อกิจการซัพพลายเออร์รายย่อยทั้งหมดก่อนที่ธามันจะทันได้เจรจาปิดดีล "รินรดา..." ธามันเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนเก้าอี้กระแทกพื้นดังลั่น สายตาที่เขามองเธอมันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดระคนแค้นเคืองและโหยหาอย่างสุดซึ้ง "คุณทำแบบนี้หมายความว่ายังไง เอาเรื่องงานมาปะปนกับเรื่องส่วนตัวอย่างนั้นหรือ คุณใช้วิธีสกปรกอะไรกว้านซื้อหุ้นพวกนั้น" รินรดายกมุมปากขึ้นยิ้มหยัน เป็นรอยยิ้มที่สวยหยาดเยิ้มทว่าเย็นชาเสียจนธามันรู้สึกราวกับถูกน้ำแข็งลูบไล้ไปตามสันหลัง "เรื่องส่วนตัวอะไรกันคะคุณธามัน ดิฉันในฐานะซีอีโอของครามกรุ๊ป ก็แค่ทำธุรกิจตามกลไกตลาดปกติ ข้อเสนอของดิฉันดีกว่า รวดเร็วกว่า และที่สำคัญ..." เธอก้าวเข้าไปใกล้ชายหนุ่มทีละก้าว ส้นสูงกระทบพื้นห้องประชุมเป็นจังหวะเนิบนาบแต่ทรงพลัง กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมอำพันโชยเข้าแตะนาสิกของเขาปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบที่เคยถูกกดทับไว้ "ดิฉันมีความสามารถพอที่จะไม่ปล่อยให้โปรเจกต์มหาศาลต้องตกไปอยู่ในมือของคนไร้น้ำยา... อย่างคุณค่ะ" คำว่า 'คนไร้น้ำยา' บาดลึกเข้าไปในอกของธามันจนเขาต้องกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความทรงจำเมื่อครั้งที่เขายังเป็นสามีผู้เย่อหยิ่งและมองข้ามหัวภรรยาคนนี้ย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจ เขาเคยคิดว่ารินรดาเป็นเพียงดอกไม้ประดับบ้านที่ไม่มีพิษภัย เป็นผู้หญิงที่ยอมจำนนต่อความเย็นชาของเขาได้ตลอดไป แต่ในวันนี้ ดอกไม้ดอกนั้นกลายเป็นหนามแหลมคมที่พร้อมจะแทงทะลุหัวใจเขาให้แหลกสลายคามือ คณะกรรมการเริ่มทยอยเดินออกจากห้องประชุมตามมารยาท เหลือเพียงคนทั้งสองที่ยืนประจันหน้ากันท่ามกลางความตึงเครียดที่แทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ "คุณโกรธผมมากสินะริน..." เสียงของธามันอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ความเย่อหยิ่งทระนงตนอันเป็นเกราะกำบังถูกพังทลายลงเหลือเพียงชายหนุ่มผู้พ่ายแพ้ เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวหญิงสาว กลิ่นอายความเป็นผู้ชายที่คุ้นเคยโอบล้อมร่างบางไว้ ธามันก้มมองใบหน้างดงามที่เย่อหยิ่งขึ้นกว่าเดิม "คุณทำลายทุกอย่างของผม ก็เพื่อจะสะใจที่ได้เห็นผมล่มจมอย่างนั้นเหรอ ถ้านี่คือการแก้แค้น... คุณก็ทำสำเร็จแล้ว พอใจหรือยัง!" รินรดาไม่ถอยหนี เธอยืดอกขึ้นสบตากับเขาตรงๆ นัยน์ตาสีดำสนิทไร้ซึ่งความหวั่นไหว มีเพียงประกายแห่งความสะใจที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "ยังไม่พอหريكหรอกค่ะคุณธามัน..." เธอกระซิบเสียงแผ่วเบา ชิดริมฝีปากหยักลึกของเขาจนลมหายใจร้อนผ่าวปะทะกัน "สิ่งที่คุณทำกับฉันในอดีต มันเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดที่คุณได้รับในวันนี้ และจำไว้... นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น" ธามันสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ร่างกายของเขาร้อนรุ่มด้วยเพลิงโทสะผสมผสานกับแรงปรารถนาอันบ้าคลั่งที่ถูกปลุกเร้าจากระยะประชิดนี้ ความโหยหาที่มีตลอดหลายปีที่หย่าร้างกันระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วของเธอ รวบร่างบางเข้ามาแนบชิดจนแผ่นอกแกร่งแนบสนิทกับปทุมถันอวบอิ่มภายใต้เนื้อผ้าของชุดสูท "ปล่อยนะคะ!" รินรดาอุทานด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ เขาก็ลากเธอเดินดุ่มๆ ออกจากห้องประชุม ไปยังห้องรับรองส่วนตัวของผู้บริหารที่อยู่ติดกัน ก๊อก! ประตูห้องถูกผลักปิดและล็อกกลอนลงอย่างรวดเร็วด้วยฝีมือของธามัน ร่างของรินรดาถูกดันให้แนบชิดกับบานประตูไม้เนื้อหนา ความเย็นเยียบของไม้ตัดกับความร้อนระอุจากร่างกายของชายหนุ่มที่ทาบทับลงมาจนเธอแทบหายใจไม่ทั่วท้อง "คุณบ้าไปแล้วหรือไงธามัน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" เธอพยายามขัดขืน ดันอกแกร่งเอาไว้ แต่วินาทีนี้ธามันเปรียบเสมือนเสือร้ายที่อดโซมานาน เขาไม่สนใจเสียงทท้วงใดๆ ทั้งสิ้น "ใช่... ผมมันบ้า บ้าเพราะคิดถึงคุณ จนแทบจะคลั่งตายอยู่แล้วริน!" ธามันก้มลงประกบเรียวปากหยักเข้ากับริมฝีปากอิ่มสีไวน์แดงของเธอทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ รสจูบดิบเถื่อน เต็มไปด้วยความหิวกระหาย ความโหยหา และแรงอารมณ์ที่อัดอั้นมาเนิ่นนาน ทำให้รินรดาถึงกับผะผ่าวไปทั้งร่าง มือหนาข้างหนึ่งรวบต้นคอระหงบังคับให้เธอเงยหน้ารับสัมผัสที่ลึกซึ้งและดุดันยิ่งขึ้น ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้าไปกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ขณะที่มืออีกข้างเริ่มลูบไล้ไปตามแนวสะโพกกลมกลึง บีบเคล้นหนักหน่วงผ่านเนื้อผ้าจนรินรดาต้องครางประท้วงในลำคอ สัมผัสที่คุ้นเคยและเร่าร้อนนี้กำลังทำลายกำแพงความเยือกเย็นที่เธอเพียรสร้างขึ้นมาแรมปี กลิ่นกายสะอาดผสมผสานกับความเร่าร้อนของผู้ชายตรงหน้า ทำให้หัวใจที่ด้านชาของเธอกลับเต้นรัวระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ รินรดาพยายามทุบตีไหล่กว้างเพื่อประท้วง แต่ยิ่งเธอขัดขืน ธามันก็ยิ่งทวีความรุนแรงและลึกซึ้ง ลมหายใจหอบกระชั้นประสานกันเป็นเสียงเดียวในความเงียบ ริมฝีปากร้อนผ่าวถอนออกอย่างอ้อยอิ่ง ไล่ต่ำลงมาซุกไซร้ที่ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนื้อเนียนนุ่มจนเกิดรอยสีกุหลาบจางๆ รินรดารู้สึกสะท้านเฮือก ขาเรียวแทบจะพับอ่อนแรงลงไปกองกับพื้น ดีที่วงแขนแข็งแกร่งของอดีตสามีโอบรัดเอวเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นโครมครามแข่งกัน "ธามัน... หยุดนะ..." เสียงเธอกระท่อนกระแท่น ขาดห้วงยามที่เรียวปากอุ่นของเขาปัดป่ายไปตามลาดไหล่เปลือยเปล่าที่โผล่พ้นสูท "ไม่หยุด... ผมไม่ปล่อยคุณไปอีกแล้วรินรดา" เขาคำรามชิดใบหู เสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความปรารถนาอันเปี่ยมล้น มือหนาสอดเข้าไปใต้เสื้อสูท ลูบไล้แผ่นหลังเนียนนุ่ม ปลุกเร้าอารมณ์วาบหวามที่ทั้งรักทั้งแค้นให้โหมกระหน่ำขึ้นในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ นี้ ท่ามกลางบรรยากาศที่ร้อนระอุและเต็มไปด้วยเกมแห่งความสัมพันธ์อันซับซ้อน ธามันไม่รู้เลยว่า... มีสิ่งของชิ้นสำคัญบางอย่างร่วงหล่นออกจากกระเป๋าเสื้อโค้ทของเขาลงบนพรมปูพื้นอย่างเงียบเชียบ มันคือซองเอกสารสีน้ำตาลประทับตราลับสุดยอดจากโรงพยาบาลชื่อดัง และที่หน้าซองนั้น... ปรากฏชื่อของเด็กชายวัยสี่ขวบคนหนึ่ง พร้อมรูปถ่ายใบเล็กที่หลุดออกมาเผชิญหน้ากับแสงไฟ *ด.ช. ธาราธร... บุตรชายของนายธามัน และนางสาวรินรดา* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์อันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ