ความโกรธแค้นที่หอมหวาน

"คุณคิดว่าตัวเองกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ รินรดา?" เสียงทุ้มต่ำของธามันไม่ได้กร้าวร้าว แต่ทว่ามันกลับบาดลึกเสียยิ่งกว่าคมมีด เขากดร่างบางของอดีตภรรยาลงกับผนังห้องทำงานที่เย็นเยียบ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาโอบล้อมเธอไว้จนแทบขาดใจ รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่ม ดวงตาคู่สวยที่เคยอ่อนแสงลงเพราะความรัก บัดนี้กลับฉายแววท้าทายอย่างไม่เกรงกลัว "เกมที่ฉันเป็นคนวางหมาก ส่วนคุณ... เป็นได้แค่ตัวหมากที่ถูกต้อนให้จนมุมเท่านั้นค่ะ ธามัน" รินรดาแค่นยิ้ม มือเรียวบางผลักอกแกร่งของเขาออก แต่ชายหนุ่มกลับไม่ขยับเขยื้อน ราวกับเขากำลังสนุกที่ได้เห็นท่าทีถือดีของเธอ เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกเฉียดผ่านแก้มเนียน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ข้างใบหู ทำให้รินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ถ้าอย่างนั้น ผมคงต้องสอนให้คุณรู้ว่า ตัวหมากตัวนี้ไม่ชอบถูกต้อน... แต่ชอบที่จะขย้ำเหยื่อให้จมเขี้ยวมากกว่า" ธามันกระซิบเสียงพร่า ก่อนจะโน้มลงมาประกบปากจูบอย่างเร่าร้อนและเอาแต่ใจ มันไม่ใช่จูบแห่งการวิงวอน แต่เป็นการลงทัณฑ์ที่หอมหวานและรุนแรง เขาบดเบียดริมฝีปากลงมาซ้ำๆ ราวกับต้องการเรียกร้องทวงคืนความสัมพันธ์ที่เคยพังทลาย รินรดาพยายามดิ้นรนทุบตีไหล่หนา แต่เขากลับใช้มือข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองของเธอไว้เหนือศีรษะ กดแน่นจนเธอไม่สามารถขัดขืนได้อีก รสจูบของเขาเปลี่ยนจากความเกรี้ยวกราดเป็นความโหยหา ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาสำรวจความหวานในโพรงปากที่เขาเคยเป็นเจ้าของเพียงผู้เดียว เสียงครางแผ่วในลำคอของรินรดาดังขึ้นเมื่อเขากดจูบหนักหน่วงที่ซอกคอขาวเนียน สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านที่เลื่อนลงมาบีบเค้นทรวดทรงอย่างถือสิทธิ์ทำให้ร่างกายของเธอนั่งสั่นสะท้าน เธอเกลียดตัวเองที่ยังคงตอบสนองเขา เกลียดที่ร่างกายยังคงทรยศต่อหัวใจที่เจ็บปวด "หยุด... อื้อ... ธามัน อย่า..." เธอครางประท้วง แต่เสียงนั้นกลับแผ่วเบาจนแทบกลายเป็นคำเชิญชวนในสายตาของเขา "ปากบอกว่าอย่า แต่ร่างกายคุณกลับต้อนรับผมอย่างดีเสมอ... รินรดา คุณก็ยังเหมือนเดิม" เขาช้อนตัวเธอก้าวไปยังโต๊ะทำงานตัวยาว กวาดแฟ้มเอกสารสำคัญลงสู่พื้นจนกระจายเกลื่อน ก่อนจะวางร่างบางลงบนพื้นไม้เนื้อดี รินรดารู้สึกถึงความเย็นของโต๊ะที่ตัดกับความร้อนรุ่มของอุณหภูมิในห้อง ธามันไม่รอช้า เขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกด้วยความชำนาญ มือของเขาสำรวจไปทั่วทุกสัดส่วนที่เขาเคยหลงใหล ความอดทนที่รินรดาพยายามสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเองถูกพังทลายลงด้วยสัมผัสที่จาบจ้วงแต่เต็มไปด้วยความหิวกระหายของเขา ความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นบนโต๊ะทำงานกลางดึกคืนนี้ไม่มีความอ่อนหวาน มีเพียงความโหยหาที่อัดอั้นมานานปี ความรุนแรงที่แฝงไปด้วยความรวดร้าว รินรดาจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของเขาเมื่อเขาสอดประสานกายเข้ามาอย่างหนักหน่วงและเป็นจังหวะที่เร่งเร้า ทุกการเคลื่อนไหวของเขาคือการประกาศศักดาว่าเขาไม่มีวันปล่อยเธอไปง่ายๆ เธอซุกหน้าลงกับไหล่กว้าง ปล่อยให้น้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ไหลรินออกมาเงียบๆ ท่ามกลางเสียงหอบหายใจและเสียงเสียดสีของเนื้อกายที่ดังสะท้อนอยู่ในความเงียบงัน เมื่อพายุอารมณ์สงบลง ธามันยังคงกอดรัดร่างสั่นเทาของเธอไว้แน่น เขากดจูบที่เรือนผมของเธอราวกับจะปลอบประโลม แต่รินรดากลับผลักเขาออกทันทีที่ได้รับอิสระ เธอหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่ด้วยมือที่ยังสั่นเทา พยายามปกปิดความร่องรอยแห่งความพ่ายแพ้ที่เขาทิ้งไว้บนร่างกาย "คุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรคะ?" เธอถามเสียงสั่น "เพื่อให้ฉันเกลียดคุณมากขึ้นเหรอ?" ธามันนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาคมกริบมองร่างบางที่กำลังหันหลังให้เขา ก่อนจะแค่นยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา "เพื่อเตือนให้คุณรู้ว่า ถึงแม้คุณจะแต่งตัวสวยหรูและเชิดหน้าเข้าหาผมด้วยความเกลียดชังแค่ไหน... แต่ที่นี่" เขาแตะที่หน้าอกซ้ายของเธอเบาๆ "คุณยังเป็นของผมเสมอ รินรดา" เขายืนขึ้น ปรับเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์เครื่องหนึ่งขึ้นมาแล้วโยนมันลงบนโต๊ะข้างตัวเธอ หน้าจอที่สว่างวาบขึ้นแสดงภาพถ่ายจากนักสืบเอกชนที่เขาเพิ่งได้รับมาเมื่อครู่ "รินรดา... ทำไมในรูปนี้เด็กคนนั้นถึงมีสร้อยคอรูปพระจันทร์เสี้ยวเหมือนกับที่คุณเคยใส่ในวันที่เราแต่งงานกันวันแรก... แล้วทำไมแววตาของเด็กคนนั้น ถึงได้เหมือนผม... เหมือนจนน่าตกใจขนาดนี้?" รินรดาชะงักงัน หัวใจเต้นผิดจังหวะจนแทบหยุดหายใจ เธอค่อยๆ หันกลับมามองหน้าจอ และนั่นคือวินาทีที่โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุน เมื่อธามันก้าวเข้ามาใกล้แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยือกที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยิน "อย่าบอกนะว่าตลอดเวลาสามปีที่ผ่านมา คุณแอบซ่อน 'อะไร' ไว้จากผมที่ผมควรจะได้รู้ตั้งนานแล้ว... ใช่ไหม?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์อันลึกล้ำนี้ไปกับเข็มฉายานิศนะคะ