โลกที่หมุนกลับ

“คุณไม่ได้กำลังขอความเมตตาหรอกค่ะธามัน... สิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ คือการพยายามซื้อเศษซากของความรู้สึกที่ไม่มีวันต่อติดด้วยน้ำตาจอมปลอมนั่นต่างหาก” เสียงของรินรดาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งที่กรีดผ่านความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูบนเพนท์เฮาส์ชั้นบนสุดของตึกระฟ้า ธามันทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเธอ มือหนาที่เคยสั่นคลอนอาณาจักรธุรกิจระดับประเทศ บัดนี้กลับสั่นสะท้านในยามที่เขารั้งชายกระโปรงผ้าไหมของเธอไว้แน่น ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยอำนาจการสั่งการ บัดนี้กลับแดงก่ำและหม่นแสงจนน่าสมเพช “ผมไม่ได้ขอความเมตตา ริน...” เสียงของเขาแหบพร่า ราวกับถูกเศษแก้วบาดลึกในลำคอ “ผมกำลังขอโอกาส... โอกาสที่จะได้สารภาพว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมเป็นคนโง่เขลาเพียงใดที่ทำลายบ้านที่เราเคยสร้างมาด้วยมือตัวเอง” รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เธอขยับตัวถอยห่างเพียงเล็กน้อย แต่แรงดึงรั้งจากชายหนุ่มกลับกระชากให้เธอกลับมาเผชิญหน้ากับแววตาที่เต็มไปด้วยความพ่ายแพ้โดยสมบูรณ์ของเขา เธอโน้มตัวลงไปหาเขา เส้นผมลอนสลวยทิ้งตัวลงปรกใบหน้าสวยสง่า กลิ่นหอมจางๆ จากกายสาวที่เคยเป็นนิรันดร์ของเขาบัดนี้กลับกลายเป็นยาพิษที่กรีดลึกให้เขาอยากขาดใจ “คุณแพ้แล้ว ธามัน” เธอเอ่ยพลางใช้ปลายนิ้วเชยคางชายหนุ่มขึ้นให้สบตา “คุณแพ้ตั้งแต่วันที่คุณกล้าที่จะมองข้ามหัวใจของภรรยาตัวเอง แล้วทิ้งให้ฉันเผชิญกับนรกเพียงลำพัง การคุกเข่าของคุณในวันนี้ไม่ได้ทำให้คุณดูสูงส่งขึ้นหรอกค่ะ มันมีค่าเท่ากับศูนย์... ในสายตาของฉัน” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่ธามันจะตัดสินใจรวบตัวเธอเข้าสู่อ้อมกอดอย่างบ้าคลั่ง สัมผัสที่โหยหาถูกถ่ายทอดผ่านความร้อนผ่าวจากร่างกายที่แนบชิด เขาไม่ได้กักขังเธอด้วยอำนาจเหมือนเก่า แต่เขากักขังเธอด้วยความสำนึกผิดที่แปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาอันเร่าร้อน มือหนาสอดประสานเข้ากับกลุ่มผมยาวสลวย บังคับให้เธอแหงนใบหน้าขึ้นรับสัมผัสจากเขา “ถ้าความรักมันเจ็บปวดนัก... งั้นให้ความใคร่เป็นสิ่งที่ลงทัณฑ์ผมเถอะรินรดา” เขาไม่รอคำอนุญาต ริมฝีปากหยักลึกบดขยี้ลงบนกลีบปากนุ่มอย่างเรียกร้อง มันไม่ใช่จุมพิตที่อ่อนหวาน แต่เป็นรสสัมผัสที่เต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและโหยหา ราวกับชายที่กำลังจะจมน้ำคว้าจับท่อนไม้สุดท้าย รินรดาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหลับตาลงปล่อยให้แรงปรารถนาที่เคยฝังลึกถูกกระตุ้นขึ้นมาอีกครั้ง มือบางขยุ้มที่บ่ากว้างของเขาแน่นขณะที่ธามันช้อนตัวเธอขึ้นด้วยเรี่ยวแรงมหาศาล เขาพาเธอเดินไปยังโซฟาหนังตัวใหญ่กลางห้องโดยไม่ละริมฝีปากออกจากกันแม้แต่นาทีเดียว เสื้อผ้าถูกปลดเปลื้องด้วยความเร่งเร้า เสียงกระดุมที่หลุดกระเด็นดังก้องในความเงียบ ความร้อนจากผิวสัมผัสที่แนบชิดกันทำให้ทุกอย่างรอบตัวดูเลือนราง ธามันซุกไซ้ใบหน้าไปตามซอกคอหอมกรุ่น สัมผัสของเขาเหมือนการสำรวจดินแดนที่เขาเคยครอบครองแต่กลับไม่เคยรู้จักคุณค่า ปลายลิ้นร้อนลากไล้ผ่านไหปลาร้าจนรินรดาสะท้านเฮือก เธอกัดริมฝีปากตัวเองจนห่อเลือดเพื่อไม่ให้เสียงครางแห่งความสุขสมเล็ดลอดออกมา แต่ความอดทนนั้นพังทลายลงเมื่อเขาสอดแทรกเรียวนิ้วเข้ามาในกายสาว “บอกผม... ว่าคุณยังรู้สึกถึงผมอยู่” เสียงกระซิบพร่าของธามันแทรกเข้ามาพร้อมกับการเคลื่อนไหวที่นุ่มนวลแต่เร่าร้อนในจังหวะต่อมา รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความเจ็บปวดในอดีตกับความซ่านสยิวในปัจจุบันตีรวนกันจนแยกไม่ออก เธอรัดร่างเขาไว้แน่น จิกเล็บลงบนแผ่นหลังแกร่งด้วยอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนถึงขีดสุด เสียงครางแผ่วเบาดังระงมไปทั่วห้องขณะที่ความรัก ความแค้น และตัณหาหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน ร่างกายของทั้งคู่แนบสนิทราวกับจะหลอมละลายให้กลายเป็นเนื้อเดียว ธามันขับเคลื่อนความรู้สึกทั้งหมดที่มีลงในสัมผัสนี้ ปรารถนาเพียงเพื่อให้เธอจดจำว่า... ในวินาทีนี้ เขาคือชายที่พ่ายแพ้ให้กับหัวใจของตัวเองอย่างหมดรูป ทว่า ในขณะที่ห้วงอารมณ์กำลังพุ่งทะยานถึงจุดสูงสุด เสียงเคาะประตูอย่างเร่งรีบจากภายนอกก็ทำลายมนต์สะกดลง ธามันชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะพยายามประคองสติ แต่เสียงของเลขาส่วนตัวที่ตะโกนเข้ามาผ่านประตูทำให้โลกของเขาสั่นสะเทือนยิ่งกว่าแผ่นดินไหว “คุณธามันคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ มีคนนำเอกสารบางอย่างมาส่งให้ที่หน้าบริษัท... เป็นผลตรวจ DNA ของเด็กที่เพิ่งถูกพาตัวมาที่สำนักงานใหญ่ค่ะ คุณธามันต้องรีบมาดูด่วนเลยนะคะ!” ธามันผละออกจากรินรดาด้วยอาการตัวชาดิ่ง ความตกใจฉายชัดในแววตาที่ยังคงหลงเหลือหยาดเหงื่อจากบทรักเมื่อครู่ รินรดารีบคว้าเสื้อคลุมมาสวมปิดบังร่างกายที่สั่นเทาของตนเอง หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับกลองรบเมื่อเห็นสีหน้าของเขาที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ธามันเดินโซเซไปที่โต๊ะทำงาน เขาเปิดซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางรออยู่บนนั้นอย่างเร่งร้อน ก่อนจะหยุดชะงักงันเมื่อสายตาปะทะกับรายชื่อและผลสรุปในกระดาษแผ่นนั้น มือของเขาสั่นจนเอกสารร่วงหล่นลงพื้น รินรดาเดินตามมาและก้มลงมองภาพถ่ายเด็กชายตัวน้อยที่ดูคุ้นตาเสียจนหัวใจของเธอเกือบหยุดเต้น นั่นคือภาพถ่ายของ ‘น้องรินน์’ เด็กชายที่เธอพยายามปกปิดตัวตนไว้สุดชีวิต... และรายชื่อบิดาที่ปรากฏชัดเจนบนเอกสารใบนั้น คือชื่อของธามันเอง! เขากำลังมองมาที่เธอด้วยสายตาที่แตกสลายและเต็มไปด้วยคำถามนับหมื่นประการที่ไร้คำตอบ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสั่นไหวและเจ็บปวดไปพร้อมกันในตอนนี้นะคะ — เข็มฉายานิศ