การตัดสินใจของรินรดา

คราบน้ำตาบนแก้มของรินรดาแห้งกร้านไปนานแล้ว เหลือเพียงร่องรอยความเย็นชาที่เธอจงใจเคลือบไว้บนดวงหน้าสวยหวาน เพื่อตอกย้ำให้ชายหนุ่มผู้คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าได้ประจักษ์ว่า หัวใจดวงที่เขาเคยเหยียบย่ำอย่างไร้เยื่อใยในอดีต บัดนี้ได้กลายเป็นหินผาที่ไม่มีวันหลอมละลายกลับมาเป็นเช่นเดิมได้อีกแล้ว "คุณต้องการอะไรอีก ธามัน" เสียงหวานใสที่เคยสั่นเครือด้วยความอภิรมย์และร้าวราน บัดนี้ราบเรียบราวน้ำนิ่งสนิท ทว่ากลับบาดลึกถึงขั้วหัวใจของคนฟัง ธามันเงยหน้าขึ้นจากพื้นพรมราคาแพง ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและอำนาจ บัดนี้แดงก่ำ ไร้ซึ่งเกียรติภูมิใดๆ เหลือเพียงความร้าวรานและการวิงวอนอย่างน่าสมเพชตนเอง มือหนาสั่นเทาเอื้อมไปหมายจะแตะปลายนิ้วเรียวของเธอ แต่รินรดากลับชักมือกลับอย่างรวดเร็วราวกับรังเกียจเดียดฉันท์ สัมผัสจากเธอกลายเป็นสิ่งฟุ่มเฟือยที่เขาไม่มีสิทธิ์ได้รับอีกต่อไป "ผมไม่ได้ต้องการอะไร... นอกจากการไถ่บาป ริน" น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าสั่น หลุดลอดริมฝีปากที่ซีดเผือด "อาณาจักรที่ผมสร้างขึ้นมาด้วยความทะเยอทะยาน... ผมยกให้คุณทั้งหมดแล้ว เอกสารโอนกรรมสิทธิ์ทุกฉบับอยู่ในมือคุณแล้วนี่คะ คุณเป็นเจ้าของทุกอย่าง... แม้แต่ชีวิตของผม" "ชีวิตคุณเหรอ?" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตคมกริบมองเขาด้วยความสมเพช "มันมีค่าอะไรตั้งแต่แรกคะ ธามัน? คุณคิดว่าเงินตรามหาศาล หรือการก้มหัวคุกเข่าอ้อนวอนราวกับสุนัขจนตรอกแบบนี้ จะลบเลือนความจริงที่ว่า คุณเคยผลักไสฉันลงไปในขุมนรกแห่งความโดดเดี่ยวได้งั้นเหรอ วันที่ฉันแท้งลูก... วันที่คุณเลือกผู้หญิงคนนั้นและเดินหนีไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ฉันตายไปแล้วค่ะ!" คำว่า 'แท้งลูก' กรีดแทงลงกลางใจของธามันราวกับมีคมมีดนับพันเล่มกรีดซ้ำ ชายหนุ่มสะท้านเฮือก ร่างกายกำยำสั่นเทิ้มด้วยความรู้สึกผิดที่กัดกินวิญญาณทุกค่ำคืน เขาโหยหาการแก้แค้นของเธอ เขายินยอมให้เธอทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่าง เพื่อหวังว่าความเจ็บปวดเหล่านั้นจะช่วยชดเชยบาปหนาที่เขาเคยก่อ แต่ทว่า... สิ่งที่รินรดาเลือกทำในนาทีนี้ กลับทรมานเขายิ่งกว่าความตาย "ถ้าคุณอยากแก้แค้นผม... ทำไมไม่ทำล่ะครับ?" เขากัดกรามแน่น น้ำตาแห่งความอับ eอายเอ่อคลอหน่วยตา "ทำลายผมให้แหลกคามือสิ เหมือนกับที่ผมเคยทำลายคุณ ทำไมคุณถึงเลือกที่จะ... เดินจากไปเฉยๆ แบบนี้" "เพราะการแก้แค้นที่สะใจที่สุด... ไม่ใช่การทำลายคุณให้พินาศหรอกค่ะ" รินรดาก้าวเข้าไปใกล้ ชายกระโปรงผ้าไหมชั้นดีไหวระริกตามจังหวะก้าว เธอก้มลงมองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่าจนน่ากลัว "แต่มันคือการทำให้คุณรู้ว่า... คุณไม่มีค่าพอแม้กระทั่งที่จะให้ฉันเสียเวลามาแก้แค้นอีกต่อไปต่างหาก ชีวิตที่เหลือของคุณนับจากนี้ คือการมีชีวิตอยู่ด้วยความสำนึกผิดและความว่างเปล่า... นั่นแหละคือบทลงโทษที่สาสมที่สุดสำหรับซาตานอย่างคุณ" สิ้นคำพูดนั้น รินรดาก็หมุนตัวเตรียมเดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว ทว่าธามันกลับพุ่งเข้าคว้าข้อเท้าเธอไว้ด้วยความสิ้นหวัง แรงกระชากทำให้ร่างระหงเซถลาล้มลงบนพรมหนานุ่ม ร่างสูงใหญ่โถมเข้าประชิดด้วยสัญชาตญาณดิบเถื่อนและความโหยหาที่อัดอั้นมาเนิ่นนาน วงแขนแกร่งรวบเอวคอดกิ่วไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ไม่ยอมให้เธอหลุดรอดไปได้อีกแม้แต่ก้าวเดียว "ปล่อยฉันนะ! ธามัน คุณบ้าไปแล้วรึไง!" รินรดาร้องอุทานด้วยความตกใจ พยายามดิ้นรนสุดแรงเกิด แต่กล้ามเนื้อที่ทรงพลังของชายหนุ่มกลับตรึงเธอไว้ใต้ร่างได้อย่างง่ายดาย "ใช่... ผมบ้าไปแล้ว!" ธามันคำรามต่ำในลำคอ ลลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ข้างซอกคอขาวเนียน กลิ่นกายหอมกรุ่นเฉพาะตัวที่เขาโหยหามาแรมปีปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนให้ตื่นขึ้น "ผมยอมให้คุณเหยียบย่ำ ยอมให้คุณเอาทุกอย่างไป แต่ผมไม่มีวันยอมให้คุณเดินออกไปจากชีวิตผมเด็ดขาด... ริน คุณเป็นของผม เป็นของผมคนเดียว!" ริมฝีปากร้อนผ่าวระบ0ลงบนซอกคอหอมกรุ่นอย่างกระหายหิว รินรดาครางฮือในลำคอด้วยความตกใจปนความวูบวาบที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลัง สัมผัสคุ้นเคยที่ทั้งรักและเกลียดชังปลุกเร้าไฟปรารถนาที่เธอจงใจกด 0ับไว้อย่างยาวนานให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง มือหนาปัดป่ายไปตามเรียวขาเนียนภายใต้ชุดเดรสหรูหรา ลูบไล้ผิวกายอุ่นนุ่มที่สั่นสะท้านด้วยแรงอารมณ์ "หยุดนะ... อื้อ... ธามัน... ปล่อย!" เสียงปฏิเสธของเธอบด 0ับลงด้วยริมฝีปากที่ประกบจูบอย่างดุดันและเร่าร้อน ธามันบดขยี้เรียวปากอิ่มด้วยความโหยหา รสจูบที่ทั้งเจ็บปวด ร้าวราน และเต็มไปด้วยความรักที่สายเกินแก้ประสานเข้าหากัน ความเยือกเย็นที่รินรดาสวมกราะไว้พังทลายลงในชั่วพริบตา สัมผัสวาบหวามที่คุ้นเคยทำให้สติสัมปชัญญะของเธอกระเจิดกระเจิง มือเรียวที่เคยทุบตีอกแกร่งเพื่อขัดขืน ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นจิกทึ้งลงบนลาดไหล่กว้างตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ร่างกายทั้งสองร่างบดเบียดเข้าหากันอย่างไร้ช่องว่าง ความร้อนรุ่มจากสัมผัส ปลุกเร้าเสียงครางหวานหูที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการจูบซ้ำแล้วซ้ำเล่า ธามันประคับประคองใบหน้าสวยหวานให้รับจูบอันลึกซึ้งและเว้าวอน น้ำตาของผู้ชายที่หยิ่งผยองไหลรินผสมปะปนไปกับรสจูบที่เปี่ยมด้วยความสำนึกผิดและการอ้อนวอนครั้งสุดท้าย ในห้องนอนสลัวที่เงียบงัน มีเพียงเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดและเสียงครางครั่นด้วยความสุขสมทางอารมณ์ที่ผสมผสานระหว่างความเจ็บปวดและการไถ่บาป ร่างกายของทั้งคู่หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางไฟรักที่โหมกระหน่ำเผาผลาญทิฐิทุกประการให้มลายหายไป เหลือไว้เพียงความจริงที่ว่า... พวกเขาไม่เคยตัดขาดจากกันได้เลย ทว่า ท่ามกลางห้วงเวลาแห่งความลึกล้ำและวาบหวามที่กำลังถึงจุดไคลแม็กซ์ เสียงเคาะประตูกระชั้นชิดจากด้านนอกก็ดังขึ้น ขัดจังหวะทุกสรรพสิ่งให้หยุดชะงักลงทันที "คุณแม่คะ! คุณแม่ขา อยู่ในนี้หรือเปล่าคะ ปะป๋าบอกว่า..." เสียงใสแจ๋วของเด็กหญิงตัวน้อยวัยสี่ขวบดังลอดผ่านบานประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงไขลูกบิดที่กำลังจะถูกเปิดออก ทำเอาธามันและรินรดาที่กำลังแนบชิดกันบนพรมถึงกับหน้าถอดสี ลมหายใจสะดุดกึกในอก รินรดารีบผลักอกกว้างของอดีตสามีออกสุดแรงด้วยความตกใจสุดขีด ในขณะที่ธามันเบิกตากว้างด้วยความช็อกระคนไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง เมื่อเงาเล็กๆ ของเด็กหญิงหน้าตาน่ารักถอดแบบพิมพ์เดียวกับเขาปรากฏขึ้นที่กรอบประตูห้องที่ค่อยๆ แง้มเปิดออกช้าๆ... — เข็มฉายานิศ