รอยแผลที่ต้องชำระ

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานหรูหราแทบไม่ช่วยเจือจางความระอุที่แผดเผาอยู่กลางทรวงอกของธามันเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มยืนนิ่งสนิทอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ทว่าสายตากลับทอดมองต่ำไปยังร่างบางของรินรดาที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้ม ท่าทีของเธอราวกับพญาอินทรีผู้กุมชะตากรรมของเหยื่อไว้ในอุ้งเล็บ ไม่มีความหวาดหวั่น ไม่มีความอาลัยอาวรณ์เหลืออยู่เลย มีเพียงความเย็นชาที่กรีดลึกลงไปในเนื้อเยื่อหัวใจของคนที่เคยได้ชื่อว่าเป็นสามี "คุณต้องการให้ฉันเหยียบย่ำลงไปตรงไหนอีกคะ ธามัน" เสียงหวานเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ รินรดายกแก้วทรงสูงขึ้นจิบคราบไวน์แดงช้าๆ ราวกับจงใจทรมานสายตาของคนที่ยืนรอรับทัณฑ์ทรมาน ธามันกลืนก้อนความขมขื่นลงคออย่างยากลำบาก สันกรามคมกริบขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ดวงตาคมปลาบที่เคยเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานและเย่อหยิ่งบัดนี้ร่วงโรยลงอย่างน่าใจหาย เขายอมสลัดศักดิ์ศรีทุกอย่างทิ้งไว้เบื้องหลัง ยอมแม้กระทั่งคุกเข่าลงบนพื้นพรมราคาแพงตรงหน้าเธอ เพื่อแลกกับการไถ่บาปในสิ่งที่เขาเคยทำร้ายเธออย่างเลือดเย็นในอดีต เข่าทั้งสองข้างทรุดฮวบลงกระทบพื้น เสียงเนื้อกระทบพรมดังสะท้อนก้องในความเงียบ รินรดาชะงักมือที่กำลังถือแก้วไวน์เล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่สวยไหววับชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยราวน้ำแข็งขั้วโลก "ถ้าการคุกเข่าของผม... จะทำให้ความโกรธแค้นในใจคุณมันเบาบางลงได้บ้าง ริน" เสียงทุ้มต่ำพร่าเลือนและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดร้าวรานดังลอดริมฝีปากที่ซีดเผือด "ทำไมผมจะทำไม่ได้ ในเมื่อผมเป็นคนทำลายคุณด้วยมือของผมเอง" รินรดาววางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะกระจกเสียงดัง ‘กริ๊ก’ เธอโน้มตัวลงมาข้างหน้า เส้นผมสีดำสนิทสลวยทิ้งตัวลงเคลียลาดไหล่เปลือยเปล่าภายใต้ชุดเดรสเข้ารูปสุดเซ็กซี่ ปลายเล็บเรียวยาวที่เคลือบด้วยสีแดงเพลิงแตะลงบนปลายคางของอดีตสามีอย่างจงใจบังคับให้เขาเงยหน้าขึ้นสบตา "คุณคิดจริงๆ เหรอคะว่าแค่การคุกเข่า... จะล้างบาปที่คุณทำไว้กับฉันได้หมด" รินรดาเอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบา ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำผึ้ง "ลูกของเราต้องตายไปพร้อมกับความเพิกเฉยของคุณ หัวใจของฉันถูกคุณเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี แล้วตอนนี้คุณมาทำเป็นสำนึกผิด มันไม่ตลกไปหน่อยเหรอคะ ธามัน" น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นจากดวงตาคมเข้มของธามัน มันไม่ใช่ความอ่อนแอ แต่เป็นหยดน้ำตาแห่งความสำนึกบาปที่กลั่นกรองมาจากความเจ็บปวดเจียนตาย เขาเอื้อมมือสั่นเทาขึ้นหมายจะกุมมือเรียวที่แตะอยู่บนคางของตน แต่รินรดากลับชักมือกลับอย่างรวดเร็วราวกับรังเกียจที่จะให้สัมผัส "อยากไถ่บาปใช่ไหมคะ?" รินรดายิ้มยั่วเย้า แววตาส3ะสะท้อนความสะใจลึกๆ "งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิว่าคุณยอมทำทุกอย่างเพื่อฉันจริงๆ... แม้กระทั่งการถอดหัวใจของคุณออกมาวางไว้แทบเท้าฉัน" ไม่รอให้ธามันได้เอ่ยคำปฏิเสธ รินรดากลับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอจูงมือเขาให้ลุกขึ้นตาม ก่อนจะดันแผ่นหลังกว้างให้แนบชิดกับผนังกระจกใสที่มองเห็นวิวกรุงยามค่ำคืน ร่างระห่างแนบชิดเข้าหาเรือนกายกำยำที่คุ้นเคย กลิ่นกายหอมกรุ่นปะปนกับกลิ่นไวน์จางๆ ทำเอาลมหายใจของธามันติดขัด "ริน..." เขาครางเรียกชื่อเธอด้วยความโหยหา มือหนาเอื้อมไปโอบเอวบางไว้โดยสัญชาตญาณ แม้จะรู้ว่าไม่มีสิทธิ์ "อย่าเพิ่งเรียกร้องสิทธิ์อะไรทั้งนั้นค่ะ ธามัน" เธอกระซิบชิดริมฝีปากเขา ลลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนแก้วสาก "คืนนี้... คุณเป็นแค่เครื่องมือบำบัดความแค้นของฉันเท่านั้น" ริมฝีปากอิ่มบดเบียดลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบที่เต็มไปด้วยแรงพยาบาทและเสน่ห์อันเย้ายวนทำให้ธามันแทบคลั่ง เขาไม่แม้แต่จะขัดขืน ปล่อยให้เธอเป็นฝ่ายชี้นำ ลิ้นร้อนเกี่ยวพันกันอย่างเร่าร้อน รินรดากัดริมฝีปากเขาเบาๆ จนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ รสชาติที่ผสมผสานระหว่างความเจ็บปวดและความหอมหวานนี้ ทำให้สติของทั้งคู่หลุดลอยไปไกล มือเรียวเล็กเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของชายหนุ่มออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่มีรอยแผลเป็นจางๆ และกล้ามเนื้อสมส่วนที่สั่นสะท้อนตามจังหวะลมหายใจ รินรดาไล้ปลายนิ้วไปตามผิวเนื้อนั้น ราวกับกำลังสำรวจพื้นที่ที่เธอเคยเป็นเจ้าของและถูกขับไล่ออกมาอย่างไร้เยื่อใย ธามันครางต่ำในลำคอด้วยความทรมานและสุขสม ความรู้สึกผิดโถมทับเข้ามาพร้อมกับเปลวไฟแห่งความปรารถนาที่แผดเผาจนร่างแทบละลาย มือใหญ่ที่เคยเย็นชาบัดนี้สั่นเทาขณะโอบกอดร่างบางเข้าหาแนบเนื้อ ปลายจมูกโด่งคมซุกไซร้ซอกคอหอมกรุ่นสูดดมความหวานล้ำที่เขาโหยหามาแรมปี "ริน... ผมรักคุณ..." คำสารภาพที่พรั่งพรูออกมาทำให้รินรดาชะงักมือเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยฉายแววเย้ยหยันขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่ดุดันยิ่งกว่าเดิม "คำว่ารักของคุณมันราคาถูกเกินไปค่ะ ธามัน... ใช้ร่างกายของคุณชดใช้แทนคำพูดพวกนั้นซะสิคะ" สิ้นเสียงคำท้าทาย รินรดาก็ผลักร่างสูงให้นอนราบลงไปบนโซฟาตัวใหญ่ เธอก้าวขึ้นคร่อมทับเรือนกายกำยำไว้ทั้งร่าง เส้นผมยาวสลวยระลงปก3คลุมแผงอกของเขา หยาดเหงื่อซึมตามไรผมและกรอบหน้าคมคาย ยิ่งขับเน้นเสน่ห์อันตรายของหญิงสาวผู้ผ่านไฟแค้นได้อย่างสมบูรณ์แบบ บรรยากาศในห้องทำงานมืดสลัว มีเพียงแสงไฟจากตึกสูงระฟ้าภายนอกที่สาดส่องเข้ามาอาบไล้เรือนร่างที่แนบชิดติดกัน บทเพลงแห่งความเร่าร้อนเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางเสียงหอบหายใจกระชั้นชิด เสียงครางทุ้มต่ำด้วยความสุขสมผสมผสานกับเสียงลมหายใจขาดห้วง รินรดาเป็นผู้ควบคุมเกมสวาททั้งหมดในค่ำคืนนี้ เธอตักตวงความสุขและความเจ็บปวดจากร่างหนา ปล่อยให้สัมผัสอันลึกซึ้งหลอมรวมความเกลียดชังและความโหยหาเข้าด้วยกันอย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยง ทุกสัมผัส ทุกการสอดประสาน และทุกอณูของผิวเนื้อที่เสียดสีกัน เต็มไปด้วยอารมณ์ดราม่าที่ดิ่งลึกและรุนแรง ธามันยอมจำนนต่อทุกการกระทำของเธอ ปล่อยให้เธอลงทัณฑ์เขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกว่าหยาดหยดสุดท้ายของความรู้สึกผิดจะถูกชำระล้าง เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ ท่ามกลางความเงียบงันที่กลับมาปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง รินรดานั่งพิงพนักโซฟาโดยมีเสื้อคลุมผ้าไหมคลุมไหล่เปลือยเปล่า สายตาคมปลาบทอดมองอดีตสามีที่นอนหอบหายใจเหนื่อยอ่อนอยู่บนโซฟาข้างๆ ร่างกายของเข็มเต็มไปด้วยร่องรอยเล็บข่วนและรอยแดงที่เธอฝากไว้เป็นเครื่องเตือนใจ ธามันพลิกตัวกลับมามองเธอ ดวงตาคู่คมมีความอ่อนโยนและเจ็บปวดระคนกัน เขากำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างเพื่อขอร้องให้เธอกลับมาเริ่มต้นใหม่ ทว่า... เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน "ก๊อก ก๊อก ก๊อก" รินรดาขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิด ขณะที่ธามันลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยความกระวนกระวายใจ ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะเปิดผางออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างของเลขานุการส่วนตัวก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลหนาเตอะ พร้อมกับแท็บเล็ตหน้าจอเปิดภาพถ่ายบางอย่างไว้ "คุณธามันคะ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" เลขานุการสาวละล่ำละลักพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "มีคนส่งพัสดุด่วนนี้มาที่หน้าบริษัท จ่าหน้าซองถึงคุณโดยเฉพาะ... และพอฉันเปิดดูเอกสารข้างใน มันคือผลตรวจ DNA ลับ พร้อมกับรูปถ่ายของเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่... ที่หน้าตาถอดแบบพิมพ์เดียวกับคุณไม่มีผิดเพี้ยนค่ะ!" ธามันเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบลงไปถึงตาตุ่ม รินรดาลุกขึ้นยืนทันที สีหน้าที่เคยเย่อหยิ่งและเย็นชาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อได้ยินคำว่า "ผลตรวจ DNA" และ "เด็กผู้ชาย" นิ้วเรียวสั่นเทาของธามันเอื้อมไปหยิบซองเอกสารออกจากมือเลขานุการ ท่ามกลางความเงียบงันที่ชวนให้หายใจไม่ทั่วท้อง ก่อนที่เขาจะดึงกระดาษแผ่นสุดท้ายออกมาอ่านด้วยสายตาที่เบิกกว้างราวกับคนสติหลุด... และชื่อที่ปรากฏอยู่บนหัวกระดาษผลตรวจนั้น ทำเอาโลกทั้งใบของเขาสั่นสะเทือนจนแทบพังทลายลงตรงหน้า! — เข็มฉายานิศ (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ)