พายุแห่งอดีต

กลิ่นอายความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศราคาแพงในห้องทำงานส่วนตัวของธามัน ไม่ได้ทำให้ไฟปรารถนาที่แผดเผาอยู่ในอกของเขามอดลงแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... รินรดาในชุดเดรสผ้าไหมสีนิลเข้ารูปที่ยืนอยู่ตรงหน้า กลับยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เรียวปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงกุหลาบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา คู่นظرคมกริบที่เคยมีแต่ความอ่อนแอและหยาดน้ำตาในอดีต บัดนี้กลับฉายแววเยືือกเย็นและท้าทาย เธอจงใจขยับกายเข้าไปใกล้เขาอีกนิด กลิ่นกายหอมหวานรัญจวนใจที่คุ้นเคยตีรวนขึ้นมาในความทรงจำของชายหนุ่ม จนธามันต้องขบกรามแน่นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่กำลังพุ่งพล่าน "คุณคิดว่าตัวเองกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความขุ่นเคือง ดวงตาคมกราดมองสำรวจเรือนร่างอรชรที่เย้ายวนใจอย่างไร้ที่ติ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ผู้หญิงคนนี้ก็ยังคงมีอิทธิพลต่อหัวใจที่ด้านชาของเขาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น "เกมที่คุณเป็นคนเริ่มมันต่างหากค่ะ, ธามัน" รินรดาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึก เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาจนแผ่นอกแนบชิดกับเนื้อผ้าสูทราคาแพง มือเรียวบางเอื้อมขึ้นไปแตะบนปกเสื้อเนคไทของอดีตสามีอย่างจงใจยั่วเย้า ปลายนิ้วเรียวไล้ผ่านแผงอกกว้างที่สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจที่กระชั้นชิดขึ้น "คุณพยายามดึงฉันกลับมาในชีวิตของคุณ ทั้งที่รู้ดีว่าซากปรักหักพังที่คุณทิ้งไว้... มันไม่มีวันประกอบกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว" ธามันนิ่งงันไปชั่วขณะ มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกึงของเธอโดยสัญชาตญาณ แรงดึงรั้งทำให้ร่างบางเซเข้าหาอย่างไร้การต่อ抗 รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกเมื่อแผ่นหลังถูกรวบเข้าสู่อ้อมแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม เนื้อตัวของพวกเขาร้อนผ่าวทะลุเนื้อผ้าผ่านสัมผัสที่แนบแน่นจนแทบหลอมละลาย "ฉันยอมรับว่าฉันโง่..." ธามันก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียน กลิ่นอายความเป็นชายผสมผสานกับความเร่าร้อนอันดิบเถื่อนที่ถูกเก็บกดมานานระเบิดออกมา "ฉันโง่ที่ปล่อยให้ผู้หญิงที่กุมหัวใจฉันไว้ต้องเจ็บช้ำ แต่ริน... ฉันกำลังไถ่บาป ฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้คุณกลับคืนมา" "ทุกอย่างงั้นเหรอคะ?" รินรดาหัวเราะในลำคอ ดวงตาระยิบระยับด้วยความเย้ยหยัน "รวมถึงการก้มหัวให้ศัตรูทางธุรกิจของคุณด้วยหรือเปล่าล่ะคะ... อดีตสามีผู้แสนดี" คำพูดเยาะเย้ยนั้นขาดห้วงลง เมื่อธามันหมดความอดทนที่จะต่อล้อต่อเถียง เขาประทับริมฝีปากลงบนเรียวปากอิ่มของเธออย่างไร้ความปรานี จูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและเอาแต่ใจ ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความโหยหาและเร่าร้อนราวกับไฟบรรลัยกัลป์ ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่ม รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความรู้สึกคุ้นเคยและเร่าร้อนที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอดตีรวนขึ้นมาซัดสาดจนหัวใจเต้นรำไม่เป็นจังหวะ มือบางที่เคยพยายามผลักไส บัดนี้กลับเลื่อนขึ้นไปขยุ้มเส้นผมสีเข้มของเขาเพื่อระบายความวาบหวามที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย รสจูบที่ลึกซึ้งและยาวนานดึงเอาสติสัมปชัญญะของทั้งคู่ให้จมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งอารมณ์ปรารถนา ธามันอุ้มร่างบางขึ้นลอยเหนือพื้นด้วยพละกำลังที่มี รินรดาวาดเรียวขาโอบรอบเอวสอบของเขาโดยอัตโนมัติ แผ่นหลังบางแนบชิดลงกับความเย็นเยียบของกระจกหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นวิวกรุงยามค่ำคืน แต่ความหนาแน่นของอุณหภูมิระหว่างพวกเขากลับร้อนระอุยิ่งกว่าเปลวเพลิง เสื้อผ้าเนื้อดีถูกปลดเปลื้องออกทีละชิ้นท่ามกลางสัมผัสอันเร่าร้อนและหิวกระหาย ธามันพรมจูบไปทั่วลาดไหล่เนียนและซอกคอหอมกรุ่น เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดริมฝีปากของหญิงสาวเมื่อเรียวปากอุ่นจัดของเขาครอบครองจุดอ่อนไหว สะโพกสอบขยับแนบชิดเข้าหาบั้นท้ายกลมกลึงผ่านเนื้อผ้าบางเบา สร้างคลื่นความสุขสมที่สั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ ทุกสัมผัสคือการลงทัณฑ์และความโหยหาที่ผสานรวมกันอย่างสมบูรณ์แบบในห้องทำงานที่ปิดตาย ในขณะที่เปลวไฟแห่งความเสน่หาและความเจ็บปวดในอดีตกำลังหลอมรวมพวกเขาเข้าด้วยกันเป็นหนึ่งเดียว ท่ามกลางเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดและหยาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม เสียงเคาะประตูสามครั้งอย่างหนักแน่นก็ดังขึ้นขัดจังหวะความวาบหวามนั้นทันที! "คุณธามันคะ ดิฉันเองค่ะ... มธุura" เสียงหวานแหลมที่คุ้นเคยเอ่ยเรียกจากด้านนอก พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูที่ดังขึ้นโดยไม่รอการอนุญาต! รินรดาสะดุ้งสุดตัว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ รีบดันแผงอกกว้างของอดีตสามีออกทันที ในขณะที่ธามันสบถออกมาด้วยความหัวเสียอย่างรุนแรงเมื่อประตูห้องทำงานบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกเผยให้เห็นร่างเพรียวระหงของคู่หมั้นสาวในนามที่ก้าวเข้ามาพร้อมเอกสารกองโต โดยไม่คาดคิดว่าเบื้องหลังบานประตูกระจกฝ้าจะเป็นภาพบาดตาบาดใจของอดีตสามีภรรยาที่กำลังแนบชิดกันอยู่! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสั่นไหวและเจ็บปวดไปพร้อมกันในตอนนี้นะคะ — เข็มฉายานิศ