ใช้กระทะเหล็กฟาดฟันนักเลงประจำกิลด์

เสียงเศษแก้วแตกกระจายดังเพล้งบนพื้นหินปูนขัดมัน คือสัญญาณเตือนภัยที่ชัดเจนที่สุดว่า 'ลูกค้าชั้นต่ำ' บางกลุ่มกำลังพยายามทดสอบความอดทนของพ่อค้าผู้รักความสงบอย่างผม "เฮ้ย! ร้านกระจอกนี่มันขายอะไรวะเหม็นหืนชะมัด! บอกให้ยกเบียร์พรีเมียมจากชั้นใต้ดินมาให้พวกข้าทำไมถึงชักช้า หูหนวกหรือไงไอ้พ่อค้าเร่!" แก้วเบียร์เคลือบทองแดงถูกปัดร่วงลงพื้นจนบิดเบี้ยว ร่างของนักผจญภัยร่างยักษ์จากกิลด์ 'เขี้ยวทมิฬ' สวมชุดเกราะหนังโชกเลือดมอนสเตอร์ยืนค้ำหัวโต๊ะไม้สนขัดเงา แววตาของมันแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุราหมักจากผลไม้ปีศาจและสันดานอันธพาลที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด ลูกน้องอีกสามคนหัวเราะรơiร่าอยู่ด้านหลัง พร้อมชักอาวุธมีดสั้นเล่มโตขึ้นมาเคาะโต๊ะเล่นเพื่อข่มขวัญ บรรยากาศในร้านอาหาร 'ครัวอัคคีทมิฬ' (ที่ผมเพิ่งเปลี่ยนป้ายชื่อในใจว่าเป็น 'ครัวข้าวผัดไข่สะท้านโลกันตร์') เงียบกริบลงในทันตา นักผจญภัยโต๊ะอื่นต่างพากันหลบสายตา หดหัวลงต่ำ บางคนรีบวางเงินแล้วถอยร่นไปชิดมุมห้อง มาดามลูน่าที่กำลังเช็ดแก้วอยู่หลังเคาน์เตอร์หยุดมือลงทันที ดวงตาสสีม่วงเข้มของเธอหรี่ลงเล็กน้อย ออร่าเวทมนตร์ระดับสูงแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวเย็นเยียบจนเกิดเกล็ดน้ำค้างบางๆ ที่ปลายคิ้ว แต่ก่อนที่อาจารย์สาวผู้เกรี้ยวกราดจะทันได้ร่ายเวทแช่แข็งพวกมันเป็นรูปปั้นน้ำแข็งประดับร้าน ผมก็ยกมือขึ้นห้ามช้าๆ เร็นสูดลมหายใจเข้าลึกๆ รอยยิ้มสุภาพบนใบหน้ายังคงประดับอยู่ครบถ้วน แต่แววตาคู่นั้นกลับประกายแสงแห่งความท้าทายอย่างที่ฮันเตอร์หนุ่มผู้เย่อหยิ่งไม่มีวันคาดคิด "ต้องขออภัยด้วยนะครับคุณลูกค้า... พอดีเบียร์พรีเมียมจากชั้นใต้ดินของเรา หมักด้วยฮอปส์ป่าดึกดำบรรพ์ที่มีความเข้มข้นสูง หากดื่มโดยปราศจาก 'อาหารรองท้อง' ที่เหมาะสม เอนไซม์ในแอลกอฮอล์อาจเข้าไปกัดกร่อนเซลล์สมองส่วนหน้า ทำให้ความสามารถในการควบคุมอารมณ์ลดลงอย่างเฉียบพลัน... พูดง่ายๆ คือ สมองพวกท่านกำลังจะกลายเป็นขี้เถ้าเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ขึ้นสมองแล้วล่ะครับ" น้ำเสียงของผมราบเรียบ สสุภาพ และนุ่มนวลราวกับกำลังบรรยายสูตรอาหารในตำนานให้มิชลินไกด์ฟัง แต่เนื้อหาข้างในกลับจิกกัดลึกลงไปถึงขั้วหัวใจ ไอ้ยักษ์หัวหน้าแก๊งหน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ มันฟังประโยคยาวๆ ของผมไม่ค่อยทัน สมองระดับ F ของมันประมวลผลได้แค่คำว่า 'โง่' กับ 'ด่า' "แก!...ไอ้พ่อค้าปากดี! อยากลองชิมคมดาบของกิลด์เขี้ยวทมิฬหน่อยใช่ไหมวะ!" มันเงื้อหมัดมหึมาที่หุ้มด้วยสนับมือหนามเหล็กเตรียมซัดเข้าใส่ใบหน้าผมเต็มแรง นี่แหละครับ... จังหวะที่ผมรอคอย ในโลกของดันเจี้ยน กฎหมายของกิลด์ไม่อาจเอื้อมมาถึงเขตพื้นที่คุ้มครองของ 'ระบบร้านอาหาร' หากมีการเริ่มลงมือก่อน ระบบป้องกันอัตโนมัติจะอนุญาตให้เจ้าของร้าน 'ป้องกันตัว' ได้อย่างเต็มที่ โดยไม่มีความผิดทางอาญาใดๆ ทั้งสิ้น! *ติ๊ง! ระบบตรวจพบการคุกคามระดับต่ำ: อนุญาตให้เปิดใช้งานทักษะพิเศษ [กระทะเหล็กสะท้านฟ้า] เป็นเวลา 3 นาที* เสียงแจ้งเตือนใสๆ ดังขึ้นในหัว พร้อมกับแสงสีทองเรืองรองวาบขึ้นที่ฝ่ามือขวา กระทะเหล็กหล่อเนื้อดีหนาเตอะน้ำหนักสิบกิโลกรัมปรากฏขึ้นแทนที่ตะหลิวในชั่วพริบตา ผมไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว... เมื่อหมัดเหล็กพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง ผมใช้เทคนิคการก้าวเท้าแบบเชฟมืออาชีพที่ต้องหลบหลีกน้ำมันกระเด็น โยกตัวหลบวิถีหมัดไปทางซ้ายอย่างนุ่มนวลราวกับกำลังรำไทเก็ก แรงปะทะของมันพุ่งผ่านอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิว และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ข้อศอกขวาของผมก็ดีดตัวขึ้น พร้อมกับวงแขนที่เหวี่ยงกระทะเหล็กหมุนวนเป็นวงกลม 360 องศา *เปรี้ยะ! ปรื๊ด!* เสียงโลหะกระทบกับกรามและเกราะหนังดังสนั่นหวั่นไหว แรงเหวี่ยงหนีศูนย์กลางผสานกับน้ำหนักของกระทะเหล็กหล่อชั้นดี ส่งร่างของนักผจญภัยร่างยักษ์หมุนคว้างกลางอากาศสามรอบ ก่อนจะร่วงลงไปนอนกองกับพื้น ประหนึ่งหมูหันที่ถูกเชฟพลิกกลับด้านในเตาอบ ลูกน้องอีกสามคนที่เหลืออ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน พวกมันไม่คิดว่าพ่อค้าหน้าตาภูมิฐานสวมผ้ากันเปื้อนสะอาดเอี่ยมคนนี้ จะมีวิชาตัวเบาและแรงเหวี่ยงที่น่ากลัวปานนี้ "เฮ้ย! มันใช้อาวุธเวทมนตร์! รุมมันเลยพี่น้อง!" ลูกสมุนทั้งสามชักดาบสั้นพุ่งเข้ามาพร้อมกันจากสามทิศทาง ผมแย้มยิ้มบางเบา ข้อมือหมุนควงกระทะเหล็กในมือด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงแหวกอากาศดัง *ฟึ่บๆๆ* นี่ไม่ใช่การต่อสู้เพื่อฆ่าฟันครับ... แต่นี่คือ 'ลีลาการผัดข้าว' ที่ประยุกต์เข้ากับวิชาป้องกันตัว *เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!* คมดาบที่ฟันเข้ามาถูกสันกระทะเหล็กหนาปัดป้องออกไปอย่างแม่นยำ ทุกองศาของการปะทะถูกคำนวณด้วยฟิสิกส์และแรงเสียดทานอย่างสมบูรณ์แบบ ผมก้าวเท้าเข้าประชิดตัวคนแรก ใช้ด้ามกระทะกระแทกเข้าที่ลิ้นปี่จนมันทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น จากนั้นหมุนตัวกลับหลังหัน ใช้ก้นกระทะกระแทกคางคนที่สองจนสลบกลางอากาศในนัดเดียว เหลือคนสุดท้าย... มันตัวสั่นเทา ถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังร้าน หน้าซีดเผือดราวกับเห็นผี ผมก้าวเข้าไปใกล้ ช้าๆ นุ่มนวล ยกกระทะเหล็กขึ้นพาดบ่า รอยยิ้มสุภาพยังคงประดับอยู่บนใบหน้าไม่เสื่อมคลาย "จะรับเมนู 'ข้าวผัดไข่สะท้านโลกันตร์' แบบใส่พริกไทยเยอะๆ เพื่อเรียกสติ หรือจะให้ผมช่วยส่งกลับออกไปทางประตูหน้าด้วยวิธีเมื่อครู่นี้ดีล่ะครับ? เลือกได้ตามสบายเลยนะ ผมใจดีเสมอ" ไอ้นักเลงคนสุดท้ายกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ มันส่ายหัวรัวๆ จนคอแทบหลุด ก่อนจะตะเกียกตะกายหิ้วปีกหัวหน้าแก๊งและเพื่อนที่หมดสติวิ่งหนีออกนอกร้านไปอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งรอยคราบน้ำตาและคราบเลือดไว้บนพื้นทางเดินเล็กน้อย เสียงถอนหายใจยาวๆ ดังมาจากหลังเคาน์เตอร์ มาดามลูน่าสลายละอองเวทมนตร์ในมือทิ้ง ก่อนจะเดินน่องสะโอดสะองออกมาพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่หาดูได้ยาก "ไม่เลวเลยนี่พ่อค้า... ฝีมือควงกระทะของท่าน พัฒนาเร็วกว่าคาดเสียอีกนะ" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงติดตลกแกแกมชื่นชม "ขอบพระคุณครับมาดาม... ถือเป็นการออกกำลังกายย่อยอาหารก่อนมื้อค่ำก็แล้วกัน" ผมโค้งตัวลงเล็กน้อยอย่างสุภาพตามมารยาทของเชฟ แต่ทว่า... ในวินาทีที่ความวุ่นวายสงบลง และผมกำลังจะหันไปเก็บกวาดเศษแก้วบนพื้นนั้นเอง *กริ๊ง... กริ๊ง...* เสียงกระดิ่งทองคำโบราณที่แขวนไว้เหนือประตูทางเข้า ซึ่งเชื่อมต่อกับ 'ดันเจี้ยนชั้นที่ 10' โซนต้องห้ามที่ไร้ซึ่งผู้คน... ดังขึ้นแผ่วเบา ไม่ใช่เสียงฝีเท้าของมนุษย์ หรือเสียงคำรามของมอนสเตอร์ทั่วไป... แต่เป็นเสียงก้าวเดินที่หนักหน่วง เยือกเย็น และเต็มไปด้วยจิตสังหารระดับมหาศาลที่กดทับบรรยากาศในร้านให้ดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็งในพริบตา ผมหันขวับไปมองที่ประตู พร้อมกับที่มาดามลูน่าเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด ร่างกายของเธอยืนแข็งทื่อราวกับถูกสาป ที่หน้าประตูร้าน... เงาสوงโปร่งในชุดคลุมฮู้ดสีดำสนิทกำลังก้าวเข้ามา ชายผ้าคลุมเปรอะเปื้อนไปด้วยละอองหมอกสีเลือด และสิ่งที่อยู่ใต้ฮู้ดนั้น... ไม่ใช่ใบหน้าของมนุษย์ ดวงตาสีแดงฉานคู่โตคู่หนึ่งจ้องมองตรงมาที่ผม พร้อมกับน้ำเสียงแหบพร่าเย็นยะเยือกที่ดังขึ้นในหัวของทุกคนในร้าน "ในที่สุด... ก็หาเจอสักที... กลิ่นหอมของข้าวนั่น... คือสิ่งที่เจ้าใช่ไหม... ผู้สืบทอดเตาไฟแห่งบรรพกาล..." *ติ๊ง! ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบ 'ราชาแห่งภูตพรายโบราณ' (บอสลับชั้นที่ 10) ปรากฏตัว ณ หน้าร้าน! เงื่อนไขการเอาตัวรอด: ต้องทำอาหารจานพิเศษให้มันพึงพอใจภายใน 5 นาที มิฉะนั้นร้านจะถูกลบหายไปจากแผนกดันเจี้ยนถาวร!* -------- ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนพ่อค้าคนนี้เสมอนะครับ