การปรากฏตัวของเจ้าเขี้ยวกุด เบฮีมอธจิ๋วสายกิน

กลิ่นฉุนรุนแรงของซัลเฟอร์และไอความร้อนระดับพันเซลเซียสที่พวยพุ่งขึ้นมาจากพื้นหินแกรนิตเบื้องล่าง ไม่ได้ทำให้เร็นละสายหน้าที่กำลังก้มลงเจียวกระเทียมในกระทะเหล็กหล่อแม้แต่น้อย "มาดามลูน่า... รบกวนกางม่านพลังเวทป้องกันแรงสั่นสะเทือนระดับเจ็ดให้อีกชั้นครับ แรงกดดันจากเจ้านี่มันเริ่มทำให้ซีอิ๊วขาวในขวดสั่นจนเกือบจะหกหมดแล้วนะครับ" เร็นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย มือข้างหนึ่งถือตะหลิวไม้ไผ่คั่วกระดูกหมูสับกับกระเทียมไทยกลีบเล็กที่โขลกจนละเอียดเข้ากันดี จนน้ำมันหมูสีใสเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองทองอร่ามและส่งกลิ่นหอมฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วทั้งคูหาชั้นที่ 10 ของดันเจี้ยนอาชาอัคคี ข้างกายเขา มาดามลูน่า นักเวทสาวผู้ทรงเกียรติแห่งหอคอยเวทมนตร์หลวง ซึ่งบัดนี้สวมผ้ากันเปื้อนลายลูกไม้วินเทจทับชุดคลุมนักเวทสีนิล กำลังร่ายคาถาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเหงื่อกาฬไหลซึมเต็มกรอบหน้า ปลายคทาไม้โอ๊กโบราณสั่นระริกตามแรงสั่นสะเทือนมหาศาลจากเบื้องหน้า "เจ้าเด็กบ้า! นั่นมัน 'ราชาแห่งภูตพรายโบราณ' เบฮีมอธบรรพกาลที่มีค่าหัวระดับภัยพิบัติเชียวนะ! ทำไมเจ้ายังทำหน้าเหมือนกำลังทอดไข่เจียวให้เด็กกินอยู่ได้เล่า!" ลูน่าตวาดแหวด้วยความขัดแย้งระหว่างสัญชาตญาณเอาตัวรอดกับความหิวโหยที่ตีรวนขึ้นมาในกระเพาะจากกลิ่นกระเทียมเจียวของเร็น *ตูมมมม!* เศษซากหินเพดานร่วงหล่นลงมาเบื้องหน้า ร่างมหึมาขนปุกปุยสีดำสนิทราวกับความมืดมิดไร้ก้นบึ้ง ดวงตาสสีแดงฉานดั่งโลหิตจ้องเขม็งมาที่โต๊ะไม้สนของร้านอาหารเล็กๆ ที่ตั้งตระหง่านท้าทายกลางดงอัคคี มันคือ 'เบฮีมอธจิ๋ว' บอสลับประจำชั้นที่ขนาดตัวไม่ได้ใหญ่โตอย่างที่ตำนานกล่าวขาน มันสูงเพียงแค่หัวเข่าของมนุษย์เท่านั้น แต่ทว่ามวลสารความหนาแน่นของมานาที่กดทับอยู่รอบตัวกลับหนักอึ้งจนอากาศบิดเบี้ยว *ติ๊ง! ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบ 'ราชาแห่งภูตพรายโบราณ' (บอสลับชั้นที่ 10) ปรากฏตัว ณ หน้าร้าน! เงื่อนไขการเอาตัวรอด: ต้องทำอาหารจานพิเศษให้มันพึงพอใจภายใน 5 นาที มิฉะนั้นร้านจะถูกลบหายไปจากแผนกดันเจี้ยนถาวร!* เสียงระบบดังขึ้นในหัวของเร็นพร้อมกับหน้าจอสีฟ้าโปร่งแสงที่กระพริบเตือนสีแดงฉาน เร็นไม่แม้แต่จะชายตามองหน้าจอระบบ เขาสูดกลิ่นหอมของกระเทียมเจียวเข้าปอดลึกๆ ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นทรง 7 เหลี่ยมหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความคำนวณอย่างรอบคอบ ระบบ World-building ของดันเจี้ยนแห่งนี้อิงตามหลักการไหลเวียนของมานา มอนสเตอร์ระดับสูงย่อมมีความต้องการพลังงานบริสุทธิ์เพื่อชดเชยการจำศีลอันยาวนาน และไม่มีสิ่งใดที่จะฟื้นฟูเซลล์ที่หลับใหลได้ดีไปกว่าไขมันสัตว์ชั้นดีที่ผ่านการคั่วด้วยความร้อนที่แม่นยำ "ยินดีต้อนรับครับ ท่านลูกค้าผู้ทรงเกียรติ" เร็นเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มสุภาพแบบพ่อค้ามืออาชีพ แม้ว่าเบื้องหน้าเขาจะเป็นอสูรกายที่สามารถบดขยี้กองทัพอัศวินให้แหลقคามือได้ในพริบตา เจ้าเขี้ยวกุด (ชื่อที่เร็นตั้งให้ในใจทันทีที่เห็นเขี้ยวล่างคู่โตยื่นออกมาจากริมฝีปาก) ชะงักฝีเท้าที่กำลังก้าวเข้ามาทำลายล้าง จมูกสีดำสนิทขยับฟุดฟิดอย่างรุนแรง ดวงตาสีแดงฉานที่เคยดุดันและเต็มไปด้วยจิตสังหาร ค่อยๆ เบิกกว้างขึ้นทีละน้อย กลิ่นกระเทียมเจียวหอมกรุ่นเคล้ากับกลิ่นหอมมันของน้ำมันหมูกากหมูคั่วเกลือหิมาลายัน พุ่งตรงเข้าสู่ประสาทรับกลิ่นอันเป็นเลิศของมันโดยไม่มีสิ่งใดเจือปน มันคือกลิ่นที่ไม่มีอยู่ในชั้นบรรยากาศอันแห้งแล้งและเต็มไปด้วยกลิ่นกำมะถันของดันเจี้ยนแห่งนี้มานานนับพันปี "โฮก..." เสียงคำรามในลำคอที่ควรจะเป็นการประกาศิตแห่งความตาย กลับกลายเป็นการครางหงิงๆ คล้ายลูกสุนัขตัวน้อยที่กำลังออดอ้อนขออาหาร "ใจเย็นๆ ครับ เจ้าเขี้ยวกุด อาหารจานพิเศษสำหรับค่ำคืนนี้... 'ข้าวผัดไข่สะท้านโลกันตร์สูตรพิเศษใส่กากหมูเจียวกรอบ' กำลังจะเสิร์ฟแล้วครับ" เร็นสะบัดข้อมืออย่างรวดเร็ว เม็ดข้าวสวยพันธุ์หอมมะลิเก่าที่ผ่านการแช่เย็นจนร่วนซัดส่ายลงสู่กระทะเหล็กที่ร้อนจัด เสียง *ฉู่ฉ่า* ดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเปลวไฟสีฟ้าครามที่ลุกโชนขึ้นโอบล้อมกระทะเพื่อสร้างปฏิกิริยา Maillard Reaction ให้โปรตีนและน้ำตาลในเม็ดข้าวเคลือบประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบ ตะหลิวไม้ไผ่พลิกกลับเม็ดข้าวไปมาด้วยความเร็วและความแม่นยำระดับปรมาจารย์ ตอกไข่ไก่สดสีทองลงไปกลางกองข้าว เม็ดไข่แดงแตกกระจายเคลือบเม็ดข้าวทุกเม็ดจนกลายเป็นสีทองคำอร่ามทั่วทั้งกระทะ มาดามลูน่าอ้าปากค้าง ลืมแม้กระทั่งการร่ายเวทมนตร์ป้องกันไปชั่วขณะ นางจ้องมองลีลาการคั่วข้าวของเร็นด้วยความทึ่ง ประกายแสงสีทองจากตัวข้าวสะท้อนเข้ากับนัยน์ตาของนางจนแทบจะกลGบสติสัมปชัญญะ "น...นี่มัน... เทคนิคการควบคุมมานาผ่านอุณหภูมิกระทะงั้นรึ? เจ้าใช้เวทมนตร์อะไรผสมลงไปในข้าวผัดกันแน่เร็น!" "ไม่ได้ใช้เวทมนตร์หรอกครับมาดาม... มันคือ 'ความใส่ใจ' ต่างหากครับ" เร็นตอบยิ้มๆ ก่อนจะโรยต้นหอมซอยละเอียดและกากหมูเจียวกรอบสีเหลืองทองลงเป็นขั้นตอนสุดท้าย ปิดไฟ และตักข้าวผัดร้อนๆ ลงสู่จานกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตาอย่างประณีต ควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมที่ทวีความรุนแรงขึ้นเป็นร้อยเท่า จนแม้แต่หินผารอบข้างยังดูราวกับจะอ่อนยวบลงด้วยความหิวโหย เร็นวางจานข้าวผัดลงบนพื้นหินเบื้องหน้าเจ้าเขี้ยวกุดอย่างนอบน้อม "เชิญลิ้มลองได้เลยครับ" เจ้าเขี้ยวกุดไม่รอช้า มันพุ่งเข้ามาหาจานข้าวผัดด้วยความเร็วดุจสายฟ้าแลบ จนลูน่าเผลอยกมือขึ้นปิดตาด้วยความตกใจ แต่ทว่า... แทนที่จะเป็นการขย้ำทำลายล้าง เจ้าเบฮีมอธจิ๋วกลับใช้ปลายจมูกดมฟุดฟิดเบาๆ ก่อนจะตักข้าวผัดเข้าปากด้วยอุ้งเท้าหน้าของมันอย่างระมัดระวังราวกับกลัวว่าจานจะแตก *วิ้งค์—!* ประกายแสงสีทองสว่างวาบขึ้นจากร่างของราชาแห่งภูตพรายโบราณ ขนสีดำสนิทเปลี่ยนเป็นสีนุ่มฟูขึ้นทันตาเห็น ดวงตาสีแดงฉานแปรเปลี่ยนเป็นสีประกายมุกอันงดงาม ร่างกายที่เคยแผ่รังสีอำมหิตกลับหดเล็กลงเหลือเพียงขนาดเท่าสุนัขพันธุ์คอร์กี้อ้วนกลม มันส่งเสียงร้องครางในลำคอด้วยความเคลิบเคลิ้ม ดวงตาเป็นประกายวิบวับราวกับพบเจอสรวงสวรรค์ *ติ๊ง! ภารกิจสำเร็จลุล่วง! 'ราชาแห่งภูตพรายโบราณ' พึงพอใจในระดับสูงสุด (100%) สถานะเปลี่ยนจาก 'บอสระดับภัยพิบัติ' เป็น 'มาสคอตประจำร้าน' และ 'เตาไฟเคลื่อนที่ระดับตำนาน' (+500 คะแนนความอร่อย)* เร็นถอนหายใจด้วยความโล่งอกเล็กน้อย เขายกผ้าขนหนูขึ้นมาซับเหงื่อที่หน้าผาก ก่อนจะหันไปยิ้มให้มาดามลูน่าที่ยังคงยืนแข็งทื่อ เจ้าเขี้ยวกุดเดินเตาะแตะเข้าไปหาเร็น มันใช้หัวถูไถกับข้อเท้าของพ่อค้าหนุ่มอย่างออดอ้อน ก่อนจะพ่นไฟอ่อนๆ สีฟ้าครามออกมาจากจมูกเพื่ออุ่นน้ำซุปให้ร้านอย่างรู้หน้าที่ "ยินดีต้อนรับสู่ร้านอาหารดันเจี้ยนอย่างเป็นทางการนะครับ พนักงานใหม่ของเรา" เร็นลูบหัวเจ้าเบฮีมอธจิ๋วเบาๆ อย่างเอ็นดู ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังชื่นมื่น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่พร้อมกับเสียงเกราะกระทบกันอย่างเกรี้ยวกราด ก็ดังสนั่นขึ้นมาจากอุโมงค์ทางเดินชั้นที่ 9 เบื้องบน... เสียงตะโกนก้องด้วยความโลภของ 'กิลด์อัศวินโลหิต' ที่นำโดยหัวหน้ากิลด์มือฉกาจดังทะลุเข้ามาในโสตประสาท "เฮ้ย! ได้ยินข่าวว่ามีคนจัดการบอสชั้นที่ 10 ได้แล้ว! รีบเข้าไปกวาดสมบัติและจับตัวพ่อค้าเถื่อนนั่นมาซะ! ใครขวางฆ่าไม่เว้น!" ลูน่าหน้าถอดสีทันที นางเงยหน้าขึ้นมองเร็นด้วยความตระหนก "เร็น... พวกกิลด์อัศวินโลหิตมาแล้ว! กำลังคนนับร้อย... เราจะรับมือยังไงไหว!" เร็นหันไปมองหน้าประตูร้าน รอยยิ้มสุภาพแต่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างช้าๆ เขากดสวิตช์เปิดป้ายไฟหน้าร้านที่เขียนคำว่า *'เปิดให้บริการ'* ให้สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดของดันเจี้ยน "ไม่ต้องกังวลไปหรอครับมาดาม..." เร็นหยิบตะหลิวเหล็กคู่ใจขึ้นมาควงเล่นอย่างคล่องแคล่ว "แขกกลุ่มใหญ่มาเยือนแบบนี้... สงสัยเราคงต้องเตรียม 'ข้าวผัดต้อนรับ' หม้อใหญ่ไว้บริการพวกเขาสักหน่อยแล้วล่ะครับ" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางลิ้มรสความอร่อยในดันเจี้ยนไปด้วยกันนะครับ!