ระบบปลดล็อกโซนห้องครัวลับระดับทวีป

"ถ้าเจ้ายังควบคุมแรงดันเวทในเตานั้นให้เสถียรไม่ได้ ข้าวผัดลอตต่อไปต่อให้ใช้ข้าวหอมมะลิชั้นยอดจากแคว้นใต้ มันก็จะเป็นแค่ขี้เถ้าเปียกๆ น้ำมันเยิ้มอยู่ดีนะครับคุณลูน่า" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือแววขบขันดังขึ้นเคล้ากับเสียงฉ่าของกระทะเหล็กหนาห้ามนิลที่กระทบกับตะหลิวสเตนเลสสตีล กลิ่นหอมฟุ้งของกระเทียมไทยสับละเอียดที่ถูกเจียวจนเป็นสีเหลืองทองในน้ำมันหมูแท้ๆ ตลบอบอวลไปทั่วห้องโถงใต้ดินชั้นที่สามของดันเจี้ยนอสูรโลกันตร์ หยาดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผากของเร็น เชฟหนุ่มอดีตมือหนึ่งจากโลกมนุษย์ผู้สวมผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดตา ตัดกับบรรยากาศมืดมนรอบตัวที่มีแต่ซากโครงกระดูกและผนังหินชื้นแฉะ ข้างกายเขาคือมาดามลูน่า นักเวทสาวอัจฉริยะผู้มีชื่อเสียงระบือนามในสมาคมนักผจญภัย ยามนี้เธอกำลังสวมเสื้อคลุมคลุมทับชุดนักเวทสีนิล ง่วนอยู่กับการถ่ายเทมานาสีครามเข้มลงสู่ 'แท่นหินอัคคี' ที่เร็นเพิ่งประดิษฐ์ขึ้นจากวัตถุดิบดรอปของบอสประจำชั้น "เจ้ารู้ไหมเร็น ว่าการบังคับให้มานาความถี่สูงมาทำหน้าที่แทนแก๊ส LPG มันกินพลังงานจิตวิญญาณขนาดไหน ถ้าไม่ใช่เพราะกลิ่นข้าวผัดไข่ของเจ้า ข้าไม่มีทางมานั่งทำตัวเป็นฟืนให้เตาเวทมนตร์บ้านี่หรอกนะ!" ลูน่าบ่นอุบ ใบหน้าเรียวสวยขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเหนื่อยล้า เส้นผมสีเงินยวงยุ่งเหยิงเล็กน้อยเพราะไอความร้อน แต่ดวงตากลับจับจ้องไปยังกระทะเหล็กตาไม่กกระพริบ "ฮึ่ม! แง่ม!" เจ้าเขี้ยวกุด หรือเบฮีมอธจิ๋วตัวอ้วนกลมที่นอนขดอยู่ใกล้เตา ส่งเสียงครางฮื่อในลำคอ มันอ้าปากกว้างรอรับเศษไข่เจียวกรอบๆ ที่เร็นมักจะคอยป้อนให้อย่างรู้งาน หางสั้นๆ ส่ายไปมาซ้ายขวาอย่างร่าเริง ราวกับลืมไปสิ้นซึ้งว่าตนเองเคยเป็นถึงอสูรระดับบอสที่เหล่านักผจญภัยต้องหวาดผวา เหตุการณ์เมื่อสองชั่วโมงก่อนยังคงตราตรึง เมื่อกลุ่มนักผจญภัยแรงก์ A สี่คนที่หลงเข้ามาในเขตหวงห้าม ตั้งใจจะเข้ามาปล้นสะดมร้านอาหารชั่วคราวแห่งนี้ แต่กลับต้องพ่ายแพ้ต่อ "กลยุทธ์กระเพาะอาหาร" ของเร็น หลังจากได้ลิ้มลองข้าวผัดไข่สะท้านโลกันตร์ที่ใช้ข้าวค้างคืนผ่านการหมักด้วยเวทมนตร์ระดับต่ำร่วมกับไข่ของมอนสเตอร์พยับหมอก พลังงานมานาที่อัดแน่นในจานอาหารทำให้กลุ่มนักผจญภัยถึงกับเลื่อนระดับพลังเวทขึ้นทันทีคนละหนึ่งขั้นอย่างไม่คาดฝัน ความพึงพอใจและเสียงชื่นชมที่ล้นทะลัก ส่งผลให้เกจวัดแต้มความพึงพอใจของร้านค้าพุ่งทะยานผ่านเพดานเดิมไปอย่างไร้ขีดจำกัด *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเร็น ไม่ใช่เสียงธรรมดา แต่มันคือเสียงกังวานคล้ายระฆังทองคำโบราณที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณ [ระบบร้านอาหารดันเจี้ยน: ตรวจพบแต้มความพึงพอใจสะสมทะลุ 10,000 แต้ม!] [เงื่อนไขลับ 'ผู้เผยแพร่รสชาติแห่งปฐพี' สำเร็จลุล่วง] [กำลังดำเนินการอัปเกรดโครงสร้างพื้นฐานระดับทวีป...] เร็นหยุดมือจากการควงกระทะ เขาสูดลมหายใจเข้าลึก1เฮือก ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัว พื้นที่ห้องครัวแคบๆ ที่เคยจุคนได้แค่สองคนเริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ ผนังหินแกรนิตสีดำสนิทของดันเจี้ยนเกิดรอยแตกร้าวเรืองแสงสีทองอร่าม เสียงครืนครางดังสนั่นราวกับแผ่นดินไหว แต่ไม่มีเศษหินร่วงหล่นลงมาทำร้ายใคร กลับกัน หินเหล่านั้นกำลังหลอมรวมและขยายตัวออกไปอย่างไร้แรงโน้มถ่วง "นะ...นี่มันเกิดอะไรขึ้นเร็น?" ลูน่าผุดลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติ ร่ายวงแหวนเวทป้องกันรอบตัวตามสัญชาตญาณนักรบ แต่เร็นกลับยกมือขึ้นห้ามด้วยรอยยิ้มสุขุม "ใจเย็นๆ ครับคุณลูน่า นี่ไม่ใช่การถล่มของดันเจี้ยน... แต่เป็นผลกำไรจากการบริการของเราต่างหาก" สิ้นคำพูดของเร็น แสงสีทองสว่างวาบจนแสบตา กลิ่นอายความกดดันระดับสูงแผ่ซ่านไปทั่ว ก่อนที่ภาพตรงหน้าจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ห้องครัวขนาดเท่ารังหนูเมื่อครู่ บัดนี้ได้ขยายขอบเขตออกไปกว้างขวางราวกับห้องครัวหลวงในวังจักรพรรดิ พื้นปูด้วยกระเบื้องหินอ่อนสีขาวสลับดำเงางามที่ทนทานต่อความร้อนสูงถึงสามพันองศาเซลเซียส ด้านซ้ายมือปรากฏชั้นวางวัตถุดิบมิติเร้นลับที่ส่งไอเย็นยะเยือกออกมาเพื่อรักษาความสดของเนื้ออสูรและพืชสมุนไพร และที่สำคัญที่สุด... ตรงกลางห้องครัว มี "เตาเวทมนตร์อเนกประสงค์ระดับทวีป" ตั้งตระหง่านอยู่ มันทำจากแร่ไมธิลบริสุทธิ์ ฝังแก่นพลังงานมังกรวารีและอัคคีไว้ภายใน ทำให้สามารถปรับอุณหภูมิได้อย่างแม่นยำถึงระดับทศนิยมโดยไม่ต้องอาศัยแรงงานมานาจากภายนอกอีกต่อไป [ยินดีด้วย! ท่านปลดล็อก "โซนห้องครัวลับระดับทวีป" สำเร็จ] [ปลดล็อกฟังก์ชันใหม่: 'เตาหลอมอัคคีทมิฬ' (Black Flame Range) และ 'ระบบจัดการสต็อกวัตถุดิบอัตโนมัติ'] [ท่านได้รับสิทธิ์ในการคัดเลือก 'ผู้ช่วยฝึกหัดระดับสูง' จำนวน 1 ตำแหน่งจากฐานข้อมูลระบบ] เร็นกวาดสายตาอ่านข้อความโฮโลแกรมสีฟ้าที่ลอยอยู่กลางอากาศอย่างพึงพอใจ นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเตรียมอาหารเบาๆ เป็นจังหวะ การมีห้องครัวที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้ หมายความว่าเขาสามารถรองรับลูกค้าจำนวนมากในคราวเดียวได้โดยไม่ต้องกลัวเตาไฟจะดับหรือวัตถุดิบเน่าเสียอีกต่อไป "เหลือเชื่อ..." ลูน่าอ้าปากค้างเล็กน้อย ดวงตาสสีครามกวาดมองเครื่องมือเครื่องใช้เวทมนตร์ระดับตำนานที่ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย "เตานั่น... นั่นมันเตาหลอมโลหะของราชันย์ดคนะ! เจ้านำมันมาทำเป็นเตาทำอาหารเนี่ยนะ เร็น เจ้าเสียสติไปแล้วหรือเปล่า?" "ผมไม่ได้เสียสติหครับคุณลูน่า อาหารชั้นยอดต้องการไฟที่สมบูรณ์แบบ เตาหลอมโลหะที่ร้อนและเสถียรเกินพิกัด ย่อมเหมาะกับการทอดข้าวผัดให้เม็ดข้าวทุกเม็ดเคลือบด้วยไข่และไขมันจนกรอบนอกนุ่มในที่สุดครับ" เร็นตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม เขาก้มลงหยิบกระทะเหล็กใบโปรดขึ้นมาลองเหวี่ยงดูพบว่าน้ำหนักสมดุลกว่าเดิมอย่างไม่น่าเชื่อ เจ้าเขี้ยวกุดวิ่งดุ๊กๆ เข้ามาสำรวจห้องครัวใหม่ มันส่งเสียงร้องตื่นเต้นเมื่อกระโดดขึ้นไปนอนบนเบาะนุ่มที่ระบบเพิ่งเนรมิตขึ้นมาให้มุมห้อง บรรยากาศในร้านกำลังดำเนินไปอย่างสงบสุขและเต็มไปด้วยความหวังใหม่ แต่ทว่า... ในขณะที่เร็นกำลังจะหันไปหยิบเกลือเวทมนตร์สูตรพิเศษจากชั้นวางใหม่ ทันใดนั้นเอง ระบบร้านอาหารที่ควรจะเงียบสงบหลังจากการอัปเกรด กลับส่งเสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานขึ้นมาอย่างกะทันหัน! *ปี๊บ! ปี๊บ! ปี๊บ!* [คำเตือนฉุกเฉินระดับ SSS!] [ตรวจพบการบุกรุกพื้นที่เขตหวงห้ามชั้นที่สี่... พลังงานที่ไม่รู้จักกำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้ร้านค้าด้วยความเร็วสูง] [อัตราการคุกคาม: เกินกว่าขีดจำกัดการป้องกันของดันเจี้ยนชั้นสาม] [หมายเหตุจากระบบ: แขกผู้มาเยือนในครั้งนี้ ไม่ใช่มอนสเตอร์ และไม่ใช่นักผจญภัยทั่วไป... แต่เป็น 'ผู้ตรวจการแห่งหอคอยกลาง' ที่เดินทางมาเพื่อตรวจสอบความผิดปกติของมานาที่พุ่งสูงขึ้นจากการทำข้าวผัดไข่ของท่าน] เร็นชะงักมือที่ถือขวดเกลือ รอยยิ้มสบายๆ บนใบหน้าเลือนหายไปในพริบตา ดวงตาคู่คมหรี่ลงเล็กน้อยขณะจ้องมองหน้าจอโฮโลแกรมที่กระพริบถี่รัว ส่วนลูน่าที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ถึงกับหน้าถอดสีทันทีที่ได้ยินคำว่า 'ผู้ตรวจการแห่งหอคอยกลาง' ร่างบางสั่นเทาเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว "แย่แล้ว... เร็น พวกลงทัณฑ์โลหิตจากหอคอยกลางมาที่นี่ได้ยังไง พวกนั้นไม่ใช่แค่นักผจญภัยกระจอกๆ นะ แต่เป็นผู้ใช้วิชาเวทโบราณที่กวาดล้างดันเจี้ยนระดับ S มาแล้วทั้งคอร์!" ลูน่าหันมาคว้าแขนเร็นแน่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เร็นไม่ตอบคำเขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสมาธิ สายตาคมกวาดมองไปรอบห้องครัวใหม่ที่เพิ่งสร้างเสร็จ ก่อนจะเหลือบมองกระทะเหล็กในมือและเตาอัคคีทมิฬที่กำลังส่งเสียงคำรามเบาๆ รอคอยการใช้งาน มุมปากของเชฟหนุ่มยกย่องขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย ในเมื่อลูกค้ากระเป๋าหนักระดับวีไอพีเดินทางมาถึงหน้าร้านด้วยตัวเองแล้ว ในฐานะพ่อค้ามืออาชีพ สิ่งที่เขาต้องทำก็มีเพียงอย่างเดียวเท่านั้น... คือการเตรียมต้อนรับด้วยเมนูที่แม้แต่ผู้ตรวจการจากหอคอยกลางก็ไม่มีทางปฏิเสธลง เร็นหันไปหยิบกระเทียมกลีบใหม่ออกมาจากช่องเก็บความเย็น พร้อมกับรอยยิ้มสุภาพที่ซ่อนประกายความอันตรายไว้เบื้องหลัง "ผู้ตรวจการอย่างนั้นเหรอครับ... หวังว่าพวกเขาจะพกท้องที่ว่างมาด้วยนะ ไม่อย่างนั้น วันนี้ผมคงต้องใช้กระทะใบนี้อบรมมารยาทในการเข้าร้านอาหารเสียหน่อยแล้วล่ะครับ" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสชาติไปด้วยกันเสมอนะครับ