คำสั่งซื้อลับจากราชาแห่งความมืด

เสียงกระแทกของเหล็กกล้ากระทบกับผนังหินปูนชั้นที่สี่ของดันเจี้ยนดังสนั่นหวั่นไหว แรงสั่นสะเทือนนั้นทำเอาคราบเขม่าควันบนเตาไฟสเตนเลสเงาวับของผมร่วงหล่นลงมาคลุกเคล้ากับเศษกระเทียมเจียวสีเหลืองทองที่กำลังส่งกลิ่นหอมฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวชั่วคราว "ผู้ตรวจการจากสมาคมนักผจญภัยงั้นเหรอครับ... น่าขันสิ้นดี" ผม—เร็น เชผู้หลงเข้ามาติดอยู่ในดันเจี้ยนอันตรายพร้อมกับระบบร้านอาหารอเนกประสงค์—เอ่ยพึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะใช้ตะหลิวเหล็กกล้าไร้สนิมพลิกเมล็ดข้าวสวยที่เคลือบด้วยไข่ไก่สีส้มสดจนขึ้นเงาระยับ เม็ดข้าวแต่ละเม็ดดีดตัวสู้มืออย่างสมบูรณ์แบบ มันคือผลลัพธ์จากการควบคุมอุณหภูมิไฟระดับสามผสานกับทักษะ [การสะบัดกระทะขั้นปรมาจารย์] ที่ผมอัปเลเวลมาหยาดเหงื่อแรงกาย ที่หน้าประตูกั้นเขตแดนร้านอาหารซึ่งสร้างขึ้นจากพลังงานเวทสีฟ้าคราม ร่างเงาขนาดมหึมาของสิ่งมีชีวิตบางอย่างกำลังคำรามก้อง แรงกดดันระดับภัยพิบัติคลาส S แผ่ขยายปกคลุมไปทั่วบริเวณจนอากาศรอบตัวหนาทึบราวกับถูกแช่แข็ง "เร็น..." เสียงหวานใสแต่เจือความตึงเครียดดังขึ้นจากมุมห้อง มาดามลูน่า อาจารย์สาวลึกลับผู้สวมชุดคลุมนักเวทสีนิลขาดวิ่นจากการต่อสู้เมื่อวานก้าวเท้าเข้ามาใกล้ เธอใช้ปลายนิ้วเรียวยาวแตะที่ลูกแก้วเวทมนตร์เพื่อตรวจสอบระดับมานาของผู้ที่อยู่ด้านนอก สีหน้าของเธอซีดเผือดลงเล็กน้อย "ไม่ใช่แค่ผู้ตรวจการธรรมดาแล้วล่ะครับ แรงกดดันนี่มัน... ราชันแห่งความมืด 'โบรกัน' มอนสเตอร์ระดับบอสเขตแดนชั้นห้า! มันหลุดขึ้นมาถึงนี่ได้อย่างไรกัน!" ผมยังคงนิ่งสงบ มือขวาคุมจังหวะการคั่วข้าวในกระทะให้เข้ากันด้วยความเร็วสม่ำเสมอ เสียง "ฉู่..." ของซอสถั่วเหลืองสูตรลับที่หยดลงไปกระทบผิวเหล็กความร้อนสูงช่วยขับเน้นกลิ่นหอมให้ทะลุทะลวงผ่านม่านพลังเวทออกไปด้านนอก "มาดามลูน่าครับ ใจเย็นๆ ก่อนสครับ" ผมปรายตามองหญิงสาวผู้ทรงพลังแต่ตอนนี้กลับมีท่าทีระแวดระวังภัย "ไม่ว่ามันจะเป็นราชาแห่งความมืดหรือราชาแห่งความหิวโหย หน้าที่ของพ่อค้าในดันเจี้ยนแห่งนี้มีเพียงอย่างเดียว... นั่นคือการต้อนรับลูกค้าด้วยอาหารจานร้อนที่อร่อยที่สุด" ตูーム! แรงระเบิดจากอุ้งมือมหึมาทุบลงที่บาเรียหน้าพิกัดร้าน จนเกิดรอยร้าวเป็นเส้นใยแมงมุมสีดำทมิฬ ร่างสูงใหญ่ท่วมหัวของโบรกัน ราชาแห่งความมืด ปรากฏขึ้นผ่านม่านหมอกควัน มันมีรูปร่างคล้ายอสูรวานรผสมมังกรเกล็ดเหล็ก ดวงตาสสีแดงฉานจ้องมองเข้ามาด้านในเขม็ง กรงเล็บอันแหลมคมยกขึ้นชี้ตรงมาที่ผมซึ่งยืนถือตะหลิวอยู่หน้าเตา บรรยากาศในร้านหยุดชะงัก เจ้าเขี้ยวกุด เบฮีมอธจิ๋วที่ปกติมักจะวิ่งซนอยู่ใต้โต๊ะอาหาร ตอนนี้รีบมุดตัวเข้าไปหลบใต้ผ้ากันเปื้อนของผม ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวต่อผู้เป็นเจ้าถิ่นเก่า ทว่า สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมากลับทำให้มาดามลูน่าถึงกับอ้าปากค้าง ราชาแห่งความมืดผู้เกรียงไกรไม่ได้พ่นไฟหรือคำรามกรามเพื่อฉีกร่างพวกเราเป็นชิ้นๆ อย่างที่คาดคิด มันกลับสูดจมูกฟุดฟิดอย่างแรง ดวงตาสสีแดงก่ำคู่นั้นกวาดมองไปที่จานข้าวผัดไข่สีทองอร่ามบนเคาน์เตอร์ น้ำลายสีเขียวใสย้อยหยดลงบนพื้นหินจนเกิดควันฉุนกึก *โครก...กกก* เสียงท้องร้องของมอนสเตอร์ระดับบอสคลาส S ดังสนั่นยิ่งกว่าเสียงฟ้าร้อง เสียบรรยากาศน่ากลัวเมื่อครู่พังทลายลงในพริบตา "ข้า... มิได้มาเพื่อสู้" เสียงทุ้มต่ำราวกับก้อนหินบดขยกันดังผ่านคลื่นโทรจิตเข้าสู่สมองของผม มันฟังดูดุดันแต่แฝงไว้ด้วยความเวทนาและ... ความหิวโหยอย่างรุนแรง "ข้าได้กลิ่น... กลิ่นที่ทำให้วิญญาณของข้าสั่นสะท้าน... เจ้ามนุษย์ ส่งจานนั้นมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!" มาดามลูน่าชักไม้เท้าเวทมนตร์ขึ้นเตรียมพร้อมทันที เธอกัดริมฝีปากแน่น "เร็น ระวังตัวด้วยครับ เจ้านี่ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าเล่ห์ มันอาจจะแสร้งทำเป็นหิวเพื่อหลอกล่อให้เราคลายอาคมป้องกัน!" ผมยกมือขึ้นห้ามอาจารย์สาวเบาๆ พร้อมกับคลี่ยิ้มพิมพ์ใจแบบพ่อค้ามืออาชีพ เดินไปหยิบจานกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตามาตักข้าวผัดไข่สะท้านโลกันตร์ที่เพิ่งคั่วเสร็จใหม่ๆ เม็ดข้าวเรียงตัวสวยงาม ไอร้อนพวยพุ่งพร้อมกลิ่นหอมของเนยและต้นหอมซอย "ยินดีต้อนรับครับท่านลูกค้าผู้ทรงเกียรติ" ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพนอบน้อม ราวกับกำลังคุยกับเศรษฐีผู้สูงศักดิ์ "แต่เนื่องจากท่านบุกรุกเข้ามาโดยไม่ใช้ระบบจองคิวหน้าร้าน... ตามกฎของร้านอาหารดันเจี้ยน ผมเกรงว่าผมคงต้องให้บริการแบบ 'เดลิเวอรีพิเศษ' พร้อมเงื่อนไขบางประการนะครับ" ดวงตาของโบรกันเบิกกว้างขึ้น มันจ้องมองจานข้าวผัดในมือผมด้วยความตะลึงงัน "เงื่อนไข? มนุษย์ตัวจ้อยอย่างเจ้ากล้าต่อรองกับราชาแห่งความมืดอย่างข้าเชียวหรือ?" "ไม่ใช่การต่อรองครับ แต่เป็นการทำธุรกิจ" ผมวางจานข้าวผัดลงบนถาดไม้สลักลาย พร้อมกับยื่นหน้าเข้าใกล้บาเรียเวทที่กั้นระหว่างเรา "ข้าวผัดไข่ห่อไข่ละมุนลิ้นจานนี้ ใช้ไข่ของมอนสเตอร์ระดับหายากและข้าวเมล็ดทิพย์ที่เติบโตด้วยมานาบริสุทธิ์ ราคาของมันคือ... ข้อมูลลับเกี่ยวกับเส้นทางลัดไปสู่ชั้นที่สิบ และ... เศษแร่ดาร์กคริสตัลสามก้อนที่ท่านซ่อนไว้ใต้ซากปรักหักพัง" ร่างมหึมาของโบรกันชะงักกึก มันหรี่ตาลงมองผมอย่างพิจารณา ท่าทีดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจระคนทึ่ง มอนสเตอร์ระดับบอสตนนี้ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีมนุษย์คนใดกล้าเจรจาต่อรองกับมันด้วยรอยยิ้มและการทำอาหารเช่นนี้ มาดามลูน่าที่ยืนมองอยู่ด้านหลังถึงกับลอบกลืนน้ำลาย เธอมองแผ่นหลังของผมสลับกับร่างของบอสใหญ่ในดันเจี้ยนด้วยความรู้สึกซับซ้อน—เด็กหนุ่มคนนี้... ไม่เพียงแต่ใช้กระทะสยบความหิว แต่เขายังใช้กลไกทางเศรษฐศาสตร์และจิตวิทยาควบคุมบอสระดับภัยพิบัติได้อย่างแนบเนียน โบรกันพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาทางจมูก ก่อนที่มันจะพยักหน้าช้าๆ อย่างจำนนต่อกลิ่นหอมอันเย้ายวน "ตกลง... ข้าตกลงตามข้อเสนอของเจ้า ส่งข้าวผัดมาให้ข้าเสียที!" ผมยิ้มรับ พยักหน้าให้มาดามลูน่าคลายบาเรียเวทลงส่วนหนึ่งเพื่อส่งมอบจานอาหารผ่านช่องว่างแคบๆ ทว่า ในวินาทีที่ปลายนิ้วของผมกำลังจะสัมผัสกับถาดไม้เพื่อส่งให้ราชาแห่งความมืด เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานจากระบบก็ดังขึ้นในหัวสมองของผมอย่างกะทันหัน [ติ๊ง! เตือนภัยระดับวิกฤต: ตรวจพบคลื่นมานาแปลกปลอมกำลังเคลื่อนตัวด้วยความเร็วสูงจากภายนอกดันเจี้ยน] [เป้าหมาย: กำจัด 'ผู้ตรวจการตัวจริง' ที่แท้จริงจากสมาคมหลวง ซึ่งเดินทางมาถึงหน้าประตูร้านอาหารแล้วในขณะนี้!] ผมชะงักมือที่กำลังส่งอาหาร ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อมองข้ามร่างของโบรกันออกไปยังทางเดินมืดมิดเบื้องหลัง บรรยากาศรอบตัวกลับมาเย็นเยียบขึ้นอีกครั้งในพริบตาเดียว ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน" เสมอมานะครับ