ก้าวสู่ดันเจี้ยนชั้น 2: อาณาจักรเห็ดพิษ

“ถ้าเจ้ายังลังเลที่จะก้าวลงบันไดหินนั่น ก็เตรียมตัวเห็นร้านอาหารในฝันของเจ้ากลายเป็นเศษซากในกองโคลนชั้นสองได้เลย เร็น” เสียงของมาดามลูน่าเย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็งในฤดูเหมันต์ เธอไม่ได้หันมามองผมแม้แต่น้อย ดวงตาสีเพลิงภายใต้ฮู้ดสีดำสนิทจับจ้องไปยังความมืดมิดเบื้องล่างที่แผ่ไอพิษจางๆ ออกมาเป็นระยะ มันคือรอยต่อระหว่างชั้นที่ 1 และ 2 ของดันเจี้ยนอาณาจักรเห็ดพิษ บรรยากาศที่นี่กดดันจนแทบจะทำให้ลมหายใจกลายเป็นก้อนตะกั่ว ผมกระชับสายผ้ากันเปื้อนสีขาวที่บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบซอสลับที่ยังเช็ดไม่ออก มืออีกข้างถือกระทะเหล็กกล้าคาร์บอนคู่ชีพที่ผ่านการใช้งานมาอย่างโชกโชน ข้างๆ ผม เจ้าเขี้ยวกุด—เบฮีมอธจิ๋ว—กำลังส่งเสียงครางฮือๆ ในลำคอ พลางพ่นประกายไฟออกมาจากรูจมูกเล็กๆ เพื่อไล่ความชื้นที่เกาะกินอยู่ตามผนังถ้ำ “ไม่ใช่ความลังเลหรอกครับมาดาม” ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แม้ในใจจะกำลังวิเคราะห์ความเป็นไปได้ของวัตถุดิบใหม่ๆ ที่อาจซ่อนอยู่ในชั้นนี้ “แค่กำลังประเมินว่า ความชื้นระดับนี้จะส่งผลต่อการควบคุมอุณหภูมิของกระทะตอนทำข้าวผัดไข่สะท้านโลกันตร์อย่างไรต่างหาก ถ้าความร้อนไม่ถึง 200 องศาเซลเซียส วัตถุดิบแปลกๆ ในชั้นนี้คงกลายเป็นเพียงอาหารมื้อธรรมดาที่ไร้ค่า” ลูน่าหัวเราะหึในลำคอ เธอหมุนตัวกลับมา สายตาคมกริบนั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาผม “เจ้ามันพวกบ้าสมบูรณ์แบบที่ดันมาเกิดผิดยุคสมัยจริงๆ เร็น เอ้า... ไปกันได้แล้ว ก่อนที่พวกนักผจญภัยกลุ่มอื่นจะดิ่งลงมาแย่งที่ทำเลทองใกล้จุดเกิดของ ‘ราชาเห็ดโลหิต’ ไปเสียก่อน” เมื่อก้าวพ้นเขตแดนของชั้นที่ 1 บรรยากาศรอบข้างก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง กลิ่นอายหอมอบอวลของสมุนไพรในชั้นแรกถูกแทนที่ด้วยกลิ่นฉุนกึกของเชื้อราและก๊าซพิษที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ ทัศนียภาพเบื้องหน้าคือป่าเห็ดเรืองแสงสีม่วงคล้ำ ต้นเห็ดขนาดยักษ์สูงตระหง่านราวกับตึกสามชั้นแผ่กิ่งก้านสาขาที่เต็มไปด้วยสปอร์พิษ มันสั่นไหวราวกับมีชีวิตเมื่อสัมผัสได้ถึงผู้มาเยือน “ระบบ... รายงานสถานะพื้นที่” ผมสั่งการในใจ [แจ้งเตือนระบบ: ยินดีต้อนรับสู่ ‘อาณาจักรเห็ดพิษ’ ชั้นที่ 2 ของดันเจี้ยน] [ความอันตราย: ระดับ B] [สภาพแวดล้อม: มีละอองพิษสะสม หากค่าความต้านทานพิษต่ำกว่า 50 หน่วย จะเกิดสถานะ ‘มึนงง’ และ ‘หิวโหยฉับพลัน’] [วัตถุดิบที่ตรวจพบ: เห็ดทรัฟเฟิลดำมืด, สปอร์เห็ดเพลิง, รากต้นมานดรากอร่าพันธุ์ดุร้าย] มุมปากของผมยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย นี่แหละคือขุมทรัพย์ที่แท้จริง “เร็น! ทางซ้าย!” ลูน่าตะโกนลั่น พร้อมกับสะบัดคทาไม้โอ๊กโบราณ ปล่อยวงเวทป้องกันสีครามครอบคลุมร้านอาหารเคลื่อนที่ของเราไว้ได้ทันท่วงที ก่อนที่หนวดเห็ดสีเขียวสดจะฟาดลงมากลางวง *เพล้ง!* แรงปะทะทำให้พื้นหินสะเทือน ลูน่าขมวดคิ้ว “มันมีมากกว่าที่ข่าวลือบอกไว้ ดันเจี้ยนชั้นนี้ดูเหมือนจะ... วิวัฒนาการเร็วกว่าปกติ” “วิวัฒนาการหรือครับ?” ผมก้าวออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ กระทะในมือร้อนฉ่าด้วยเปลวไฟสีน้ำเงินที่เจ้าเขี้ยวกุดพ่นออกมาให้ “ถ้ามันวิวัฒนาการ แสดงว่ามันกำลังหิว... และเมื่อมันหิว หน้าที่ของเชฟอย่างผมคือการสยบมันด้วยรสชาติ” ผมไม่ได้พุ่งเข้าใส่ศัตรูด้วยดาบ แต่ผมพุ่งเข้าใส่ ‘เห็ดพิษยักษ์’ ที่กำลังพยายามจะงอกหนวดมาฟาดร้านเรา ผมโยนไข่ไก่เกรดพรีเมียมลงในกระทะที่ร้อนจัดพร้อมกับเนยที่สกัดจากนมวัวภูเขา กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วรัศมี 10 เมตร จนแม้แต่พวกหนวดเห็ดที่กำลังอาละวาดก็ชะงักงัน ผมไม่ได้แค่ทำอาหาร ผมกำลังใช้กลิ่นหอมของอาหารเป็นอาวุธควบคุมฝูงชน “มาดาม ช่วยตรึงพวกมันไว้ตรงนั้นทีครับ ผมต้องการ ‘สปอร์เห็ดเพลิง’ สดๆ จากตรงกลางดอกของมัน” ลูน่าพ่นลมหายใจอย่างขัดใจ แต่เธอก็ยอมทำตาม “อย่าให้พลาดเชียวล่ะ ถ้าเจ้าทำอาหารไม่อร่อยล่ะก็ ข้าจะสาปให้เจ้ากลายเป็นก้อนหินเฝ้าดันเจี้ยนไปตลอดกาล!” เธอร่ายเวท ‘พันธนาการแสงจันทร์’ ล็อคหนวดเห็ดเอาไว้ในตำแหน่งที่กำหนด ผมอาศัยจังหวะนั้นกระโดดขึ้นไปบนยอดเห็ด ใช้จังหวะที่มันอ้าดอกออกเพื่อพ่นสปอร์พิษใส่ศัตรู ผมบรรจงตักส่วนผสมในกระทะลงไปในหัวใจของมันแทนที่สปอร์เหล่านั้น ความร้อนจากไข่ผัดที่คลุกเคล้าด้วยเครื่องเทศสูตรลับทำปฏิกิริยากับเนื้อเห็ดเกิดเป็นเสียง ‘ซู่’ ดังลั่นไปทั่วอาณาจักรเห็ดพิษ จากที่เคยดุร้าย บัดนี้เห็ดขนาดยักษ์เริ่มสั่นไหวด้วยความเคลิบเคลิ้ม ก่อนที่มันจะหดตัวเล็กลงและปล่อยให้ผมเก็บเกี่ยววัตถุดิบชั้นยอดมาได้อย่างง่ายดาย “ยอดเยี่ยม...” ผมพึมพำขณะเก็บสปอร์เห็ดเพลิงลงในกล่องเก็บความเย็นของระบบ ทว่า ในขณะที่ความเงียบสงบเข้าครอบงำพื้นที่ตรงนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อนก็ดังขึ้นในหัว สั่นสะเทือนไปถึงโสตประสาทจนผมต้องชะงักเท้า [แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบตัวตนระดับ ‘ผู้คุมกฎแห่งเห็ด’ กำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่ระยะ 50 เมตร] [คำเตือน: นี่ไม่ใช่สัตว์อสูรทั่วไป แต่เป็น... จิตวิญญาณที่ถูกอัญเชิญ] [เงื่อนไขภารกิจระดับ SSS: ‘เลี้ยงมื้ออาหารแก่ผู้ล่วงลับ’ - ความล้มเหลวหมายถึงความตาย] เงาดำมืดมิดทาบทับลงมาบนพื้นดิน กลิ่นอายของความตายและความเย็นเยือกแผ่ซ่านจนแม้แต่เจ้าเขี้ยวกุดยังหยุดพ่นไฟและหมอบตัวลงด้วยความหวาดกลัว ลูน่าหน้าซีดเผือด เธอหันมามองผมด้วยแววตาที่สั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “เร็น... รีบเก็บของซะ เราต้องหนี” ลูน่าเสียงสั่น “นั่นไม่ใช่สิ่งที่เราจะรับมือได้... มันคือ ‘อดีตเชฟราชสำนัก’ ที่สาปสูญไปเมื่อร้อยปีก่อน!” เงาที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าคือร่างโปร่งแสงที่สวมชุดเชฟยุคโบราณ มือข้างหนึ่งถือมีดทำครัวที่ขึ้นสนิมกรังแต่เปี่ยมไปด้วยจิตสังหารที่กดทับลงมาจนเข่าผมแทบทรุด ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับ "พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน" จนถึงวินาทีวิกฤตินี้ แล้วเราจะผ่านมันไปได้ด้วยรสชาติที่เหนือชั้นที่สุดนะครับ