เลเวลอัปครั้งแรกด้วย 'ไข่เจียวฟูฟ่อง'

"ถ้าเจ้านายยังไม่ยอมหยิบตะหลิวในสามวินาทีนี้ ข้าจะเอาหัวโขกกระทะเหล็กนั่นให้บุบเป็นรอยแผลเป็นประวัติศาสตร์ดันเจี้ยนชั้นที่เจ็ดเสียเดี๋ยวนี้แหละ" เสียงถอนหายใจยาวเหยียดพร้อมกับน้ำเสียงติดจะหงุดหงิดนิดๆ ของมาดามลูน่าดังขึ้น ท่ามกลางประกายไฟสีฟ้าครามที่ยังคงหลงเหลือจากการร่ายเวทมนตร์ป้องกันรอบอาณาเขต เธอใช้ปลายนิ้วเรียวยาวม้วนปอยผมสีเงินยวงของตนเองเล่นอย่างเบื่อหน่าย ดวงตาสสีม่วงเข้มคู่นั้นกวาดมองไปทั่วร้านอาหารชั่วคราวที่ถูกเนรมิตขึ้นจากเต็นท์หนังมังกร บนโต๊ะไม้เนื้อแข็งตัวเก่า เบฮีมอธจิ๋ว หรือที่เร็นตั้งชื่อให้ด้วยความเอ็นดูว่า 'เจ้าเขี้ยวกุด' กำลังนอนพุงกาง ส่งเสียงกรนฟี้เบาๆ เป็นจังหวะ สองขาหน้ากอดเข่งไข่ไก่สดเกรดพรีเมียมที่ได้จากการดรอปของกิ้งก่าพ่นไฟเอาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าจะมีใครมาแย่งวัตถุดิบอันล้ำค่านี้ไป เร็นกะพริบตาปริบๆ เขายังคงยืนถือกระทะเหล็กกล้าคาร์บอนที่ผ่านการเผาเคลือบน้ำมันมาอย่างดีจนขึ้นเงาวับ สมองของอดีตเชฟมือหนึ่งกำลังประมวลผลเหตุการณ์เมื่อไม่กี่นาตรีก่อนหน้านี้ ราชสีห์เขี้ยวอัสนี มอนสเตอร์ระดับบอสเขตแดนชั้นเจ็ด ที่ขึ้นชื่อเรื่องความดุร้ายและกินเนื้อฮันเตอร์เป็นอาหาร กลับยอมจำนนและคุกเข่าลงแทบเท้า เพียงเพราะได้ลิ้มลอง 'ข้าวผัดไข่' ฝีมือเขาไปเพียงคำเดียว รสชาติของข้าวเม็ดร่วนที่เคลือบด้วยไข่เจียวเคลือบเนยหอมกรุ่น และกลิ่นคั่วกระทะอันเป็นเอกลักษณ์ (Wok Hei) ได้ทำลายเกราะป้องกันทางจิตวิญญาณของมันจนหมดสิ้น และที่สำคัญที่สุด... บันทึกแจ้งเตือนจากระบบที่ยังคงลอยค้างอยู่กลางอากาศในรูปแบบหน้าต่างโปร่งแสงสีทองเรืองรอง [ติ๊ง! มอนสเตอร์ 'ราชสีห์เขี้ยวอัสนี' (ระดับแม่ทัพดันเจี้ยน) ทำการรีวิวอาหาร: ★★★★★ (5 ดาวเต็ม!)] [ข้อความจากผู้รีวิว: "มนุษย์... นี่มันรสชาติอันใดกัน ข้าจำได้ว่าชาติก่อนตอนยังเป็นลูกสิงโตป่า ข้าไม่เคยลิ้มรสความนุ่มฟูและกลิ่นหอมล้ำลึกเช่นนี้มาก่อน จิตวิญญาณของข้าได้รับการชำระล้างแล้ว! ขอคารวะท่านเชฟ!"] [เงื่อนไขภารกิจลับสำเร็จ: ได้รับการรีวิวระดับ 5 ดาวจากมอนสเตอร์ระดับบอสเป็นครั้งแรก] [ระบบกำลังทำการประเมินค่าพลังงานมานาเชิงอาหาร... ตรวจพบการดูดซับสารอาหารระดับสูงเข้าสู่ร่างกายโฮสต์] ซู่ส์... เสียงประหลาดคล้ายกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งพล่านไปทั่วเส้นเลือดฝอย เร็นรู้สึกได้ถึงความร้อนระอุที่แผ่ซ่านจากช่องท้องลามเลียขึ้นสู่สมอง ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางข้ามมิติและการยืนผัดข้าวติดต่อกันสามชั่วโมงมลายหายไปในพริบตา กล้ามเนื้อทุกมัดถูกกระตุ้นให้ตื่นตัว พลังชีวิตและพลังจิตที่เคยเหือดแห้งกลับพุ่งทะยานขึ้นราวกับน้ำป่าไหลหลาก "เฮ้ เร็น เจ้าเหม่ออะไรอีกแล้ว?" ลูน่าเอ่ยทัก พλαางเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรเวทมนตร์จากตัวเธอลอยมาปะทะจมูก "พลังงานรอบตัวเจ้ามัน... แปลกประหลาดมาก มานาในรัศมีสามเมตรกำลังหมุนวนเป็นเกลียวคลื่น เจ้ากำลังจะ..." "ช Sss... เงียบก่อนครับคุณลูน่า" เร็นยกมือห้ามพลางสูดหายใจเข้าลึกๆ [ประกาศจากระบบ: โฮสต์ 'เร็น' ทำการเลเวลอัปจาก 'เชฟฝึกหัด' สู่ 'เชฟระดับสาม' (Level 3)] [ปลดล็อกทักษะติดตัวใหม่: 'เนตรวิเคราะห์วัตถุดิบ (Gourmet Appraisal Eyes) - ระดับ 1'] [ปลดล็อกสูตรอาหารใหม่ประจำระดับ: 'ไข่เจียวฟูฟ่องสวรรค์สะท้านโลกันตร์ (Heavenly Fluffy Omelet)'] [ค่าสถานะพื้นฐานเพิ่มขึ้น: ความเร็วในการใช้มือ (Agility) +50, ความแม่นยำ (Precision) +40, เสน่ห์ปลายจวัก (Charisma) +100] หน้าต่างระบบแสดงผลเลื่อนไหลอย่างรวดเร็ว เร็นรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบขยายกว้างขึ้น เขามองเห็นรายละเอียดของสิ่งรอบตัวชัดเจนยิ่งกว่าเดิม แม้แต่ละอองฝุ่นที่ลอยอยู่กลางอากาศ หรือโครงสร้างผลึกมานาที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวไม้ของโต๊ะอาหาร ก็ปรากฏขึ้นในสายตาอย่างแจ่มชัด นี่น่ะหรือ... พลังของการทำอาหารในโลกดันเจี้ยน "น่าสนใจจริงๆ..." ลูน่าหรี่ตามองเร็นอย่างพิจารณา เธอสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานที่สะอาดบริสุทธิ์และทรงพลังแผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่ม "แค่ทำข้าวผัดไข่ให้สิงโตโง่ๆ กินจานเดียว ถึงกับทะลวงคอขวดพลังเวทจนเลเวลอัปได้ ร้านอาหารบ้าๆ ของเจ้ามีกฎเกณฑ์ที่พิสดารเกินไปแล้ว" "ไม่ใช่เพราะร้านหรอกครับคุณลูน่า" เร็นแย้มยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ดวงตาคมกริบฉายแววความมั่นใจที่เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ "แต่เป็นเพราะ 'ความตั้งใจ' ในการรังสรรค์อาหารแต่ละจานต่างหาก มอนสเตอร์ก็คือสิ่งมีชีวิตพวกหนึ่ง พวกมันมีความหิวและความโหยหาในรสชาติไม่ต่างจากมนุษย์เราหรอกครับ" "ปากหวานเสียจริง ระวังเถอะ วันหน้าถ้าเจอพวกมอนสเตอร์สายพันธุ์ดุร้ายที่กินเนื้อคนเป็นอาหารจริงๆ เจ้าจะยังพูดแบบนี้อยู่ไหม" ลูน่าแค่นหัวเราะในลำคอ แต่แววตาที่มองเร็นกลับมีความชื่นชมเจืออยู่ลึกๆ อย่างปิดไม่มิด ครืนนน—! ทันใดนั้น พื้นดินใต้ฝ่าเท้าก็เกิดอาการสั่นสะเทือนเบาๆ แรงสั่นสะเทือนนี้ไม่ได้มาจากฝูงมอนสเตอร์วิ่งพล่าน แต่มาจากใจกลางดันเจี้ยนชั้นที่เจ็ด ลึกลงไปใต้พื้นหินอัสนีที่ราชสีห์เขี้ยวอัสนีเคยนอนหมอบอยู่ เจ้าเขี้ยวกุดที่นอนอยู่สะดุ้งตื่น มันกระโดดโหยงขึ้นมาเกาะขาของเร็นทันที ดวงตากลมโตฉายแววหวาดกลัว สัญชาตญาณของบอสจิ๋วบอกมันว่า มีบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ากำลังตื่นขึ้น เร็นหุบยิ้มทันที เขากวาดสายตามองไปทางปากทางเข้าถ้ำมืดมิดที่เชื่อมต่อไปยังชั้นที่แปด [แจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบ: ตรวจพบการเคลื่อนไหวของ 'ราชันย์แห่งความหิวโหย - กาGargantua' มอนสเตอร์ระดับภัยพิบัติ (Disaster Class) เนื่องจากกลิ่นหอมของข้าวผัดไข่และพลังงานจากการเลเวลอัปได้แพร่กระจายทะลุชั้นดันเจี้ยน!] [ภารกิจเร่งด่วน: รังสรรค์เมนู 'ไข่เจียวฟูฟ่อง' เพื่อรับมือกับแขกผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญภายในเวลา 10 นาที มิฉะนั้นร้านจะถูกทำลาย!] เร็นสูดลมหายใจเข้าลึก มือขวาคว้ากระทะเหล็กขึ้นมาตั้งบนเตาไฟที่ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งอย่างรู้หน้าที่ สายตาของเขาคมกริบราวกับใบมีดสแตนเลสชั้นดี "ดูท่าทาง... แขกคนต่อไปของเราจะไม่ได้มาเพื่อขอรีวิวธรรมดาเสียแล้วสครับคุณลูน่า" เร็นเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยความตื่นเต้นระคนท้าทาย ลูน่าสะบัดมือเบาๆ คệnสายเวทมนตร์สีฟ้าครามปรากฏขึ้นรอบตัว เธอยิ้มมุมปากอย่างเย้ายวน "ถ้าอย่างนั้น เจ้าก็รีบทำ 'ไข่เจียวฟูฟ่อง' ของเจ้าให้มันฟูสะใจเสียหน่อยเถอะ... เพราะทางนี้ ข้าคงต้องออกแรงต้อนรับแขกวีไอพีคนนี้ด้วยตัวเองเสียแล้วล่ะนะ" บรรยากาศในร้านอาหารดันเจี้ยนพลันตึงเครียดขึ้นในพริบตาเดียว เสียงคำรามต่ำทุบพื้นดังสะท้านสะเทือนเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พร้อมกับเงาดำขนาดมหึมาที่ทอดAmplify ทับปากทางเข้าถ้ำ— ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามการเติบโตของเชฟเร็นในตอนที่ 3 นี้ แล้วมาลุ้นกันนะครับว่าไข่เจียวฟูฟ่องจานนี้จะสยบภัยพิบัติใต้ดันเจี้ยนได้หรือไม่นะครับ