การเจรจาธุรกิจบนโต๊ะอาหารระดับ S

เสียงระเบิดตูมสนั่นสะเทือนเลื่อนลั่นจนคราบเขม่าสีดำบนผนังศิลาโบราณร่วงกราวลงมาคล้ายฝุ่นผง แรงสั่นสะเทือนนั้นรุนแรงเสียจนกระทะเหล็กกล้าเนื้อดีที่วางอยู่บนเตาถ่านเวทมนตร์ถึงกับสั่นพั่บๆ น้ำมันหมูบริสุทธิ์ในกระทะกระฉอกไหวเป็นระลอกคลื่น ทว่าเร็นกลับไม่แม้แต่จะชายตามองประตูทางเข้าที่ถูกพังทลายลงด้วยเวทมนตร์ธาตุไฟขั้นสูง เขายังคงใช้ตะหลิวสเตนเลสสตีลพลิกข้าวสวยเม็ดร่วนสีทองอร่ามที่เคลือบด้วยไข่ไก่สดจากมอนสเตอร์สายพันธุ์หายากในกระทะอย่างใจเย็น เสียงเมล็ดข้าวทอดกระทบผิวเหล็กดัง 'ฉู่ฉ่า' ประสานกับกลิ่นหอมฟุ้งของกระเทียมเจียวและต้นหอมซอยที่ลอยตลบอบอวลไปทั่วห้องโถงชั้นใต้ดิน "ยินดีต้อนรับครับ... แต่ดูเหมือนว่าพวกท่านจะเลือกเวลาเข้ามารบกวนช่วงเวลาผัดข้าวได้ย่ำแย่เหลือเกินนะครับ" เร็นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มสุภาพประดับอยู่บนใบหน้า แม้ว่าเบื้องหน้าของเขา ณ บัดนี้ จะปรากฏร่างของกลุ่มนักผจญภัยระดับหัวกะทิจากสมาคมใหญ่ นำทัพโดย 'อาร์เธอร์' ผู้กล้าแห่งอาณาจักรผู้ถือครองดาบศักดิ์สิทธิ์ที่กำลังเปล่งแสงสีทองเจิดจ้าขับไล่ความมืดมิดในดันเจี้ยนชั้นที่สามแห่งนี้ อาร์เธอร์ขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าหล่อเหลาเปรอะเปื้อนเหงื่อและฝุ่นควัน ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วร้านอาหารขนาดกะทัดรัดที่ถูกเนรมิตขึ้นมากลางดงมอนสเตอร์อย่างไม่น่าเชื่อ โต๊ะไม้สนขัดเงาเรียบร้อย เก้าอี้พนักพิงสไตล์วินเทจ และกลิ่นหอมยวนใจที่ชวนให้น้ำลายสอจนน่าเหลือเชื่อ สิ่งเหล่านี้มันขัดแย้งกับความเป็นจริงของดันเจี้ยนระดับ S อย่างสิ้นเชิง "เจ้าคือพ่อค้าเถื่อนที่กักตุนวัตถุดิบต้องห้ามในดันเจี้ยนสินะ!" อาร์เธอร์ชี้ดาบศักดิ์สิทธิ์มาที่ปลายจมูกของเร็น น้ำเสียงทรงอำนาจแฝงไปด้วยจิตสังหาร "สมาคมนักผจญภัยมีคำสั่งให้กวาดล้างและยึดทรัพย์สินทั้งหมด จงยอมจำนนแต่โดยดี มิฉะนั้น..." "มิฉะนั้นจะทำไมหรือครับ?" เสียงหวานกังวานแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกดังแทรกขึ้นจากมุมมืดของร้าน มาดามลูน่าก้าวขาเรียวยาวออกมาจากเงาสลัว เปลวเพลิงสีครามลุกโชนขึ้นบนปลายนิ้วเรียวของเธออย่างคุุกคาม ดวงตาคู่สวยจ้องมองกลุ่มผู้กล้าด้วยแววตาสมเพชเวทนา "แค่เด็กน้อยถือดาบกระจอกกลุ่มหนึ่ง ถึงกับกล้ามาทำลายบรรยากาศการกินอาหารอันศักดิ์สิทธิ์ของข้าอย่างนั้นหรือ?" บรรยากาศในร้านพลันกดดันจนแทบหายใจไม่ออก แรงกดดันระดับมหาเวทของลูน่าแผ่ซ่านออกไปจนเหล่านักผจญภัยด้านหลังอาร์เธอร์ถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น เหงื่อกาฬไหลโทรมกาย ในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งทะยานขึ้นถึงจุดสูงสุดจนแทบจะระเบิดเป็นศึกนองเลือด เร็นกลับถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาตักข้าวผัดไข่สะท้านโลกันตร์สีทองคำพูนจาน ตกแต่งด้วยแตงกวาฝานบางและมะนาวซีกเคียงข้างอย่างประณีตบรรจง ก่อนจะเลื่อนจานกระเบื้องเคลือบนั้นไปวางไว้ตรงหน้าอาร์เธอร์ด้วยกิริยาสุภาพนอบน้อมราวกับพนักงานเสิร์ฟมืออาชีพ "ใจเย็นๆ กันก่อนเถอะครับ การใช้กำลังรังแต่จะทำให้สูญเสียพลังงานโดยใช่เหตุ... ลองชิมนี่ดูก่อนสิครับ ข้าวผัดไข่สะท้านโลกันตร์สูตรพิเศษของทางร้าน รับรองว่าท่านจะลืมความเหนื่อยล้าจากการพังประตูร้านของผมไปเลยทีเดียว" อาร์เธอร์ชะงักงัน ดาบในมือลดระดับลงโดยไม่รู้ตัว กลิ่นหอมเย้ายวนใจของเนยกระเทียมผสมผสานกับข้าวหอมมะลิชั้นดีที่ผัดด้วยไฟแรงจนส่งกลิ่นคั่วกระทะอันเป็นเอกลักษณ์เตะเข้าจมูกอย่างจัง ท้องของอาร์เธอร์ส่งเสียงร้องโครกครากออกมาท่ามกลางความเงียบงันอย่างน่าอับอาย "นี่เจ้า... คิดจะวางยาพิษข้าอย่างนั้นเรอะ!" อาร์เธอร์พยายามฝืนใจแข็งเอ่ยปฏิเสธ ทั้งที่ดวงตาคู่โตกลับจดจ้องอยู่ที่เม็ดข้าวสีทองอร่ามราวกับต้องมนต์สะกด "อาหารของผมไม่เคยมีพิษมีภัยครับ มีแต่จะทำให้ท่าน 'ติดใจ' จนถอนตัวไม่ขึ้นต่างหากล่ะครับ" เร็นแย้มยิ้มอย่างมั่นอกมั่นใจ ขณะเดียวกัน มาดามลูน่าที่ยืนกอดอกอยู่ข้างๆ ก็แค่นเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอรู้ดีว่าฤทธิ์เดชของข้าวผัดจานนี้มันรุนแรงระดับไหน ขนาดเธอยังพ่ายแพ้ราบคาบจนยอมเสียศักดิ์ศรีนักเวทผู้ยิ่งใหญ่มานั่งดมกลิ่นอยู่ในดันเจี้ยนนี้ได้ นับประสาอะไรกับเด็กหนุ่มอ่อนหัดที่วันๆ เอาแต่ถือดาบวิ่งไล่ฟันมอนสเตอร์ อาร์เธอร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความหิวโหยที่สะสมมาจากการต่อสู้ข้ามวันข้ามคืนประกอบกับกลิ่นหอมที่กระตุ้นต่อมรับรสอย่างไร้ความปรานี ทำให้เขาค่อยๆ วางดาบศักดิ์สิทธิ์ลงบนโต๊ะ หยิบช้อนสเตนเลสขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทานิดๆ เขาตักข้าวผัดคำพอดีคำเข้าปาก... กึก! ร่างทั้งร่างของอาร์เธอร์แข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ทันทีที่เม็ดข้าวร่วนซุยสัมผัสกับปลายลิ้น รสชาติอันล้ำลึกกลมกล่อมของไข่ที่เคลือบเมล็ดข้าวทุกอณู ความหอมหวานของเนื้อข้าวชั้นดี และรสสัมผัสกรุบกรอบของต้นหอมและกระเทียมเจียวก็ระเบิดออกมาในช่องปาก ราวกับมีมังกรเพลิงกำลังบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ดนตรีแห่งรสชาติบรรเลงขึ้นอย่างเกริกไกร ความเหนื่อยล้าทั้งหมดมลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยพลังงานชีวิตอันเปี่ยมล้นที่พุ่งพล่านไปตามเส้นเลือด "อะ... อร่อย... อร่อยบ้าอะไรกันเนี่ย!" อาร์เธอร์อุทานออกมาเสียงดังลั่น ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง ลืมสิ้นมาตร ฐานของความเป็นผู้กล้า เขาตักคำที่สอง คำที่สามเข้าปากอย่างบ้าคลั่งราวกับคนอดอยากมานานนับปี กลุ่มนักผจญภัยด้านหลังต่างอ้าปากค้าง มองหัวหน้าทีมผู้เคร่งขรึมและทรงคุณธรรมของตนเองกำลังก้มหน้าก้มตาตักข้าวผัดกินอย่างเอร็ดอร่อยราวกับเด็กๆ ลูน่าโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูเร็นด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ดูท่าทางเหยื่อรายใหญ่จะติดเบ็ดเข้าแล้วสินะพ่อค้าหนุ่ม" "ทุกอย่างเป็นไปตามกลไกทางธุรกิจและการตลาดครับมาดาม" เร็นขยับแว่นตาตอบรับด้วยรอยยิ้มสุภาพ ในจังหวะนั้นเอง หน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงของระบบก็ดีดเด้งขึ้นมากลางอากาศด้วยแสงสีทองพราวระยับ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังชัดเจนในโสตประสาทของเร็น [ติ๊ง! ยินดีด้วย! ลูกค้า 'อาร์เธอร์ ผู้กล้าแห่งสมาคมนักผจญภัย' ได้รับความพึงพอใจระดับ SSS] [ปลดล็อกภารกิจลับ: 'การเจรจาธุรกิจบนโต๊ะอาหารระดับ S'] [เงื่อนไขสำเร็จ: เปลี่ยนศัตรูให้กลายเป็นลูกค้าประจำ และชักชวนผู้ทรงอิทธิพลเข้าสู่ห่วงโซ่อุปทานของร้าน] [ของรางวัล: สูตรลับ 'ซุปกระดูกมังกรไฟระดับตำนาน', แต้มประสบการณ์ร้านค้า +5,000 และสิทธิ์ในการขยายพื้นที่ชั้นที่ 4 ของดันเจี้ยน] เร็นมองหน้าจอระบบด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ ก่อนจะหันไปมองอาร์เธอร์ที่เพิ่งกินข้าวผัดหมดจานเกลี้ยงจนแทบจะไม่ต้องล้างจาน อาร์เธอร์วางช้อนลงอย่างอาลัยอาวรณ์ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอิ่มเอมใจและความละอายปะปนกัน "ข้า... ข้าขอโทษที่เสียมารยาทเมื่อครู่ อาหารจานนี้... มันคือเวทมนตร์อะไรกันแน่?" อาร์เธอร์เงยหน้าขึ้นสบตาเร็น แววตาคุกคามในตอนแรกหายวับไป เหลือเพียงประกายความเลื่อมใสและอยากรู้อยากเห็นอย่างเต็มเปี่ยม เร็นประสานมือไว้บนโต๊ะโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย รอยยิ้มการค้าอันเป็นเอกลักษณ์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "มันไม่ใช่เวทมนตร์หรอกครับท่านอาร์เธอร์ มันคือ 'ศิลปะแห่งการเอาชีวิตรอด' ต่างหากล่ะครับ... สนใจจะทำสัญญาธุรกิจระยะยาวกับร้าน 'ข้าวผัดไข่สะท้านโลกันตร์' ของผมไหมล่ะครับ?" ทว่า ก่อนที่อาร์เธอร์จะได้เอ่ยปากตอบรับข้อเสนอ พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของพวกเขากลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเก่า เสียงคำรามต่ำทุ้มดังสนั่นหวั่นไหวมาจากเบื้องลึกของดันเจี้ยนชั้นที่สี่ พร้อมกับไอร้อนระอุที่พัดพาเอาควันกำมะถันพวยพุ่งขึ้นมาตามรอยแยกของพื้นศิลา มาดามลูน่าหน้าถอดสีทันที เธอกระโดดถอยหลังตั้งท่าป้องกันพร้อมกับร่ายเวทป้องกันรอบตัว "บ้านน่า... เจ้าตัวตนระดับภัยพิบัติที่ควรจะหลับใหลอยู่ชั้นลึกสุด ทำไมถึงตื่นขึ้นมาตอนนี้..." เร็นขมวดคิ้วเล็กน้อย เหลือบมองหน้าจอระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นมาใหม่ด้วยข้อความกระพริบเตือนรัวเร็ว [คำเตือนระบบ: ตรวจพบ 'บอสลับระดับทวีป' กำลังมุ่งหน้าขึ้นมายังชั้นที่ 3 เนื่องจากกลิ่นหอมของข้าวผัดไข่สะท้านโลกันตร์ดึงดูดใจเกินต้านทาน!] ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของผมเสมอนะครับ