กลิ่นหอมเย้ายวนสะท้านหมู่บ้าน

"กลิ่นนี้... หรือว่านี่คือ 'ซุปโสมตังกุยตุ๋นสูตรโบราณ' ที่ตระกูลหลงตามหามาตลอดสามปี?!" เสียงอุทานระคนตื่นตะลึงของชายแปลกหน้าดังแทรกเข้ามาในความเงียบงัน บรรยากาศรอบโต๊ะอาหาร ณ บ้านพักทรุดโทรมปลายหมู่บ้านถึงกับหยุดชะงักลงทันที ช้อนกระเบื้องบิ่นในมือของแม่สามีใจร้ายหล่นกระทบชามเสียงดังเคร้ง ขณะที่ดวงตาของทุกคนเบิกกว้างด้วยความตกใจ หลินว่านหลินกะพริบตาปริบๆ เล็กน้อย ก่อนจะดึงรอยยิ้มบางเบาขึ้นประดับมุมปาก ดวงตากลมโตเป็นประกายไหววับราวกับนักลงทุนมือฉกาจที่กำลังมองเห็นโอกาสทองในตลาดหุ้นช่วงวิกฤต เธอปรายตามองชายแปลกหน้าสวมเสื้อโค้ทกันหนาวสีเข้มเนื้อดี ท่าทางภูมิฐานแต่กลับยืนสูดกลิ่นหอมกรุ่นที่ลอยมาจากหม้อดินเผาใบเล็กหลังบ้านราวกับคนอดอยากมาแรมปี "คุณเป็นใครกันแน่? แล้วเข้ามาในเขตบ้านคนอื่นได้อย่างไร" ลู่จวินถิงก้าวขึ้นมาบังร่างภรรยาตัวน้อยไว้โดยสัญชาตญาณ ร่างกายกำยำแผ่รังสีความระแวดระวังแบบนายทหารที่ผ่านสนามรบ สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังผู้บุกรุกที่ไม่ได้รับเชิญ ชายแปลกหน้าโบกมือพัลวัน สีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนรนและตื่นเต้นระคนกัน "อย่าเพิ่งเข้าใจผิดครับพี่ชาย! ผมชื่อ 'เฉินกั๋วเฉิง' เป็นพ่อค้า... เอ่อ เป็นคนเดินทางผ่านทางมาแถบนี้บังเอิญได้กลิ่นนี้เข้า พอดีคุณผู้หญิงที่บ้านกำลังป่วยหนักด้วยอาการเลือดลมพร่อง ทานอะไรไม่ลงมาเป็นเดือนแล้ว หมอหลวงตระกูลเก่าบอกว่าต้องใช้ซุปโสมตังกุยสูตรเฉพาะที่เคี่ยวด้วยไฟอ่อนสี่ชั่วยามถึงจะช่วยได้ แต่ผมหามาสามปีเต็มก็ไม่เคยเจอ... กลิ่นเมื่อครู่ มันใช่เลยครับ!" หลินว่านหลินลอบยิ้มในใจ หึ... จมูกไวเสียจริง สมแล้วที่เป็นพ่อค้าใหญ่ในอนาคต ซุปที่เธอเคี่ยวเมื่อครู่ไม่ได้ใช้โสมธรรมดา แต่เป็นโสมวิญญาณร้อยปีที่ดึงออกมาจาก 'มิติฟาร์มมหัศจรรย์' กลิ่นหอมของมันจึงทรงพลังพอที่จะปลุกคนให้ตื่นจากความตายได้ ไม่แปลกใจเลยที่อีกฝ่ายจะวิ่งตามกลิ่นมาจนถึงห้องครัวหลังบ้าน "อ๋อ... ซุปโสมตังกุยตระกูลหลงอะไรนั่น ฉันไม่รู้จักหรอกนะ!" หลินเจี้ยนกั๋วที่เพิ่งหายจากอาการตกใจ รีบกระแทกเสียงขัดขึ้นมาทันทีด้วยความอิจฉาตาร้อน เมื่อเห็นว่ามีคนให้ความสนใจหลานสะใภ้ที่เขาเกลียดเข้าไส้ "คุณอย่าไปเชื่อพะยี่ห้อบ้านี่เลย มันก็แค่ยายตัวซวยที่ทำอาหารกลิ่นฉุนรบกวนชาวบ้านต่างหาก!" เฉินกั๋วเฉิงขมวดคิ้วมุ่น ปรายตามองหลินเจี้ยนกั๋วด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง "รบกวนชาวบ้านอะไรกัน? กลิ่นหอมล้ำลึกระดับนี้ เป็นศาสตร์การตุ๋นระดับปรมาจารย์ชัดๆ พี่สาวท่านนี้... ไม่ทราบว่าซุปหม้อนี้ พอจะแบ่งขายให้ผมสักชามได้ไหมครับ? ผมให้ราคาไม่อั้น!" สิ้นคำว่า 'ให้ราคาไม่อั้น' สายตาของแม่สามีใจร้ายและบรรดาญาติที่มารุมทึ้งบ้านก็ลุกวาวขึ้นมาทันที ราวกับหมาป่าที่เห็นเหยื่ออันโอชะ "ขายสิ! ทำไมจะไม่ขายล่ะ!" แม่สามีรีบละล่ำละลักแทรกตัวเข้ามาหน้าสลอน รอยยิ้มจอมปลอมฉาบอยู่บนใบหน้าเหี่ยวย่น "ของในบ้านหลังนี้ ฉันที่เป็นแม่ย่อมมีสิทธิ์ตัดสินใจ ยัยนี่เป็นแค่สะใภ้ที่แต่งเข้ามา ซุปหม้อนี้ฉันยกให้คุณจัดการเลย... แต่เงินนั่น ต้องจ่ายให้ฉันนะ!" ความโลภปรากฏชัดเจนในแววตาของคนตระกูลหลง หลินว่านหลินแค่นเสียง 'หึ' ออกมาเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าจิ้มลิ้ม เธอสืบเท้าก้าวออกมาจากด้านหลังของลู่จวินถิง ดวงตาคู่สวยจับจ้องแม่สามีด้วยแววตานิ่งสนิทไร้ความเกรงกลัว "คุณแม่คะ..." น้ำเสียงหวานใสแต่กลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้น "บ้านหลังนี้ ทางการจัดสรรให้สามีดิฉันเป็นคนดูแล และข้าวของทุกอย่างในครัวนี้ ก็เป็นสิ่งที่สามีฉันหามาด้วยหยาดเหงื่อแรงงาน ส่วนโสมและสมุนไพรพวกนี้..." เธอเว้นจังหวะนิดหนึ่ง ก่อนจะกวาดสายตามองเฉินกั๋วเฉิง "เป็นของขวัญที่สามีฉันหาซื้อมาจากในเมืองเพื่อบำรุงร่างกายฉันโดยเฉพาะ... มันเกี่ยวข้องอะไรกับคุณแม่ด้วยหรือคะ?" "นังตัวดี! แกกล้าเถียงฉันเรอะ!" แม่สามีหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัด เงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าสะใภ้ตัวแสบให้หายแค้น แต่ทว่า... มือหยาบกร้านนั้นยังไม่ทันเข้าใกล้ใบหน้าของหลินว่านหลิน ข้อมือของนางก็ถูกมือใหญ่หนาดั่งคีมเหล็กคว้าเอาไว้แน่นสนิท ลู่จวินถิงยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า แววตาคมกริบที่มักจะอ่อนโยนเวลาอยู่กับภรรยาทว่ายามนี้กลับเยียบเย็นจนน่ากลัว รังสีอำมหิตของนายทหารหนุ่มแผ่ซ่านจนแม่สามีตัวสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว "พอได้แล้วครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นเพียงสั้นๆ ทว่ากลับทรงอำนาจจนไม่มีใครกล้าหายใจแรง "บ้านหลังนี้... ผมเป็นเจ้าบ้าน อาหารทุกจานที่ภรรยาผมทำ มีเพียงเธอเท่านั้นที่มีสิทธิ์ตัดสินใจ" เฉินกั๋วเฉิงมองภาพตรงหน้าด้วยความทึ่ง ก่อนจะโค้งตัวประสานมือคารวะลู่จวินถิงและหลินว่านหลินอย่างนอบน้อม "พี่ชาย, พี่สะใภ้... ผมเสียมารยาทแล้วครับ แต่เรื่องซุปโสมหม้อนี้ ผมมีความจำเป็นต้องใช้จริงๆ หากท่านยอมแบ่งให้ผมครึ่งหนึ่ง ผมยินดีจ่ายเงินสดห้าสิบหยวน พร้อมกับตั๋วอาหารอีกหนึ่งปึก!" *ฮือฮา!* เสียงสูดปากด้วยความตกใจดังขึ้นรอบบริเวณ ห้าสิบหยวนในยุค 70 เท่ากับเงินเดือนของคนงานในโรงงานเกือบสองเดือนเชียวนะ! ตระกูลหลงอ้าปากค้าง ดวงตาของทุกคนเป็นประกายด้วยความโลภจนแทบจะถลนออกมา หลินว่านหลินเลิกคิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มการค้าผุดขึ้นที่มุมปากอย่างพึงพอใจ เธอกวาดสายตามองธนบัตรในมือของเฉินกั๋วเฉิง ก่อนจะเหลือบมองหน้าแม่สามีที่กำลังกลืนน้ำลายเอื๊อกๆ ด้วยความอยากได้ "ห้าสิบหยวนกับตั๋วอาหาร... นับว่าเป็นข้อเสนอที่ไม่เลวเลยค่ะคุณเฉิน" หลินว่านหลินเอ่ยเสียงใสพลางเดินไปเปิดฝาหม้อดินเผา ควันสีขาวพวยพุ่งพร้อมกับกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วบริเวณอีกครั้ง จนแม้แต่ลมหนาวก็ยังพัดพาความหอมนี้ไปไกลจนถึงบ้านข้างเคียง เฉินกั๋วเฉิงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กลิ่นนี้มันกระตุ้นความอยากอาหารและความหวังของเขาจนถึงขีดสุด "แต่...!" หลินว่านหลินลากเสียงยาว รอยยิ้มซุกซนฉายชัดในดวงตา "ฉันมีเงื่อนไขอีกข้อเดียว ถ้าคุณทำได้ ซุปหม้อนี้ยกให้คุณทั้งหมดทันทีค่ะ!" ขณะที่ทุกคนกำลังรอฟังเงื่อนไขด้วยใจระทึก จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังปังๆ ที่หน้าบ้าน ตามมาด้วยเสียงตะโกนโهاกฮากของหัวหน้าหมู่บ้านที่พานายตำรวจประจำตำบลบุกเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก "ลู่จวินถิง! แย่แล้ว! มีคนแจ้งว่าบ้านนายลักลอบค้าของเถื่อนผิดกฎหมายรัฐกิจ!" หัวหน้าหมู่บ้านผลักประตูเข้ามาพร้อมชี้หน้าหลินว่านหลินด้วยความสะใจ ทว่าเมื่อสายตาของนายตำรวจกวาดมองไปเห็นธนบัตรปึกหนาในมือของเฉินกั๋วเฉิงและหม้อซุปโสมควันกรุ่นบนเตา... บรรยากาศก็พลันดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็งทันที! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เซียนหุ้นย้อนเวลา" เสมอมานะครับ