ประกาศกร้าว! ขอแยกบ้านในทันที

"เงินพวกนี้... พวกแกไปปล้นธนาคารมาหรือไง!" เสียงตวาดแหลมสูงของแม่สามีดังลั่นทะลุผนังดินอัดจนฝุ่นละอองร่วงกราว นางชี้มือสั่นเทาไปยังกองธนบัตรใบละสิบหยวนและยี่สิบหยวนนับร้อยใบที่กองอยู่บนโต๊ะไม้เก่าๆ ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้างด้วยความโลภปนตื่นตระหนก ขณะที่หลินเจี้ยนกั๋ว ผู้มีศักดิ์เป็นลุงและหัวหน้าหมู่บ้านผู้มักมากในลาภยศ อ้าปากค้างจนแมลงวันแทบบินเข้า ทว่า ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นใดๆ หลินว่านหลินเพียงแค่ยกถ้วยกระเบื้องเคลือบสีหม่นขึ้นจิบซุปโสมป่าที่ตุ๋นจนน้ำซุปกลายเป็นสีทองใส ควันกรุ่นส่งกลิ่นหอมหวานละมุนตลบอบอวลไปทั่วห้องคับแคบ กลิ่นโสมชั้นดีและเนื้อไก่ตุ๋นยาจีนเตะจมูกบรรดาชาวบ้านที่แห่กันมามุงดูหน้าต่างจนน้ำลายสอ "ลุงครับ... ระวังคำพูดหน่อยนะครับ" ลู่จวินถิงก้าวขึ้นมาบังร่างภรรยาตัวน้อยไว้ครึ่งหนึ่ง แผ่นหลังกว้างดั่งกำแพงเหล็กแผ่รังสีคุกคามอันทรงพลัง สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวป่ากวาดมองกลุ่มญาติผู้หิวโหยราวกับมองฝูงสุนัขป่า "ภรรยาผมหาเงินมาด้วยน้ำพักน้ำแรง ถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ หากใครยังกล่าวหาว่าร้ายโดยไม่มีหลักฐาน ผมคงต้องเชิญเจ้าหน้าที่ตำรวจสถานีอำเภอมาช่วยสอบสวนเรื่องการใส่ร้ายป้ายสีเสียหน่อยแล้ว" คำว่า 'ตำรวจ' ทำให้ใบหน้าของแม่สามีและหลินเจี้ยนกั๋วเผือดสีลงทันตาเห็น ยุคสมัยนี้การถูกกล่าวหาว่าทำการค้ากำไรเกินควรหรือรีดไถสินทรัพย์เป็นเรื่องคอขาดบาดตาย แต่นายตำรวจสองนายที่ยืนอยู่ด้านหลังหัวหน้าหมู่บ้านกลับหันไปมองหน้ากันด้วยแววตาพิจารณา หนึ่งในนั้นคือนายตำรวจยศนายสิบผู้เคยรับสำนวนคดีชาวบ้านในตลาด เขาจำหน้าหลินว่านหลินได้แม่นยำ "เรียนท่านหัวหน้าหมู่บ้าน..." นายตำรวจหนุ่มเอ่ยขึ้นน้ำเสียงเรียบเฉย "จากการตรวจสอบเบื้องต้น เงินสดเหล่านี้ไม่ได้มีร่องรอยการปลอมแปลง และเท่าที่พวกเราสอบถามชาวบ้านแถบนี้ สะใภ้รองลู่ผู้นี้เพิ่งนำสมุนไพรป่าคุณภาพสูงไปแลกเปลี่ยนกับสหกรณ์การค้าอำเภอมาอย่างถูกต้องตามระเบียบทุกประการครับ" เพล้ง! ราวกับมีค้อนเหล็กฟาดลงกลางกบาลของหลินเจี้ยนกั๋ว สองขาของเขาเซถอยหลังไปชนตู้ไม้จนขวดโหลแตกกระจาย แม่สามีทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ส่งเสียงร้องโหยหวนราวกับหมูกำลังจะถูกเชือด "อ้อ... ในเมื่อเจ้าหน้าที่ยืนยันความบริสุทธิ์ของพวกเราแล้ว" หลินว่านหลินวางถ้วยซุปในมือลง เสียงกระทบกับโต๊ะดัง *กริ๊ก* เบาๆ แต่กลับทรงพลังดั่งเสียงประกาศิต รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่บนริมฝีปากอิ่มสวย "งั้นเรามาคุยเรื่องธุระสำคัญที่ค้างคาอยู่กันดีกว่าครับ... เรื่องการ 'แยกบ้าน' ของพวกเรา!" คำว่าแยกบ้านหลุดออกจากปากของหญิงสาว ทำให้บรรยากาศภายในห้องที่อึดอัดอยู่แล้วกลับดิ่งลึกลงสู่จุดเยือกแข็งทันที เสียงลมหายใจของทุกคนสะดุดกึก "แยกบ้านงั้นรึ! ฝันไปเถอะ!" แม่สามีดีดตัวลุกขึ้นจากพื้นราวกับภูตผี ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว "นังตัวดี แกแต่งเข้ามาในตระกูลลู่ กินข้าวของบ้านนี้ นอนใต้ชายคาบ้านนี้ อยู่ๆ ปีกกล้าขาแข็งหาเงินได้แล้วจะสะบัดตูดหนีไปเสวยสุขตามลำพังอย่างนั้นเรอะ ไม่มีทาง! เงินพวกนี้ต้องส่งมอบให้กองกลางของครอบครัวเพื่อใช้จ่ายร่วมกัน!" "กองกลาง?" หลินว่านหลินหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงเยียบเย็นจนคนฟังต้องขนลุกซู่ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้จะตัวเล็กกว่าแม่สามีอยู่โข แต่รัศมีน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาจากตัวเธอกลับทำให้หญิงแก่ผู้เห็นแก่ตัวต้องผะยอยถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "ตลอดสามปีที่ฉันแต่งเข้ามาในตระกูลลู่ ฉันต้องตื่นตีสี่มากวาดบ้าน ซักผ้า หุงหาอาหารให้คนสิบกว่าปากกินจนมือแตกเป็นแผลเหวอะหวะ สามีฉันส่งเงินเดือนจากค่ายทหารมาให้ทุกเดือน แต่เงินพวกนั้นไม่เคยตกถึงมือพวกเราเลยสักแดงเดียว! มันหายไปไหนหมดล่ะครับ? เข้ากระเป๋าพี่ใหญ่ที่เอาแต่เล่นการพนันกับซื้อเหล้ากินใช่ไหม!" "แก... นังเด็กปากดี!" หลินเจี้ยนกั๋วตบโต๊ะฉาดใหญ่ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโมโหที่ความลับถูกเปิดเผยต่อหน้าธารกำนัล "แกมันก็แค่สะใภ้อกตัญญู! ต่อให้แกมีเงินแค่ไหน แกก็ยังอยู่ในทะเบียนบ้านของตระกูลลู่ ฉันในฐานะหัวหน้าตระกูลและผู้นำชุมชนไม่อนุญาตให้แยกบ้านเด็ดขาด!" "ท่านหัวหน้าหมู่บ้านครับ..." ลู่จวินถิงก้าวออกมายืนเคียงข้างภรรยา ฝ่ามือหนาวางลงบนไหล่บางของหญิงสาวอย่างทะนุถนอม รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างของนายทหารหนุ่มจนนายตำรวจทั้งสองนายยังต้องขยับถอย "กฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตราว่าด้วยสิทธิครอบครัวระบุไว้อย่างชัดเจนว่า บุตรชายที่แต่งงานและจดทะเบียนสมรสแยกออกไปมีสิทธิชอบธรรมในการขอแยกทะเบียนบ้านและทรัพย์สินส่วนตัว... หรือท่านหัวหน้าหมู่บ้านต้องการจะบอกว่า ตระกูลลู่ของพวกเราใหญ่คับฟ้า จนสามารถเหนือกฎหมายประเทศได้กันแน่ครับ?" คำถามเดียวเล่นเอาหลินเจี้ยนกั๋วเหงื่อกาฬแตกพลั่ก ยุคสมัยนี้ใครกล้าท้าทายกฎหมายรัฐบาลกลาง มีหวังได้ปลดฟ้าผ่าไปใช้แรงงานในทุ่งหญ้าหนองน้ำทางเหนือแน่! นายตำรวจหนุ่มพยักหน้าสนับสนุน "ถูกต้องครับ ลู่จวินถิงเป็นทหารผ่านศึกและปฏิบัติหน้าที่ด้วยความซื่อสัตย์ เขามีสิทธิโดยชอบธรรมในการสร้างครอบครัวเดี่ยว หากทางตระกูลขัดขวางโดยไม่มีเหตุผลอันควร ทางเราคงต้องดำเนินคดีข้อหากักขหน่วงเหนี่ยวและรีดไถทรัพย์สิน" แม่สามีหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม นางรู้ดีว่าหากเรื่องถึงโรงพักจริงๆ นอกจากจะไม่ได้เงินสักหยวนแล้ว อาจจะซวยกันทั้งโคตร หลินเจี้ยนกั๋วกัดฟันกรอด ใบหน้าเขียวคล้ำด้วยความแค้นสุมอก แต่จำต้องจำนนต่อหลักฐานและอำนาจของกฎหมาย "ก็ได้! อยากแยกนักใช่ไหม!" หลินเจี้ยนกั๋วชี้หน้าคาดโทษ "แต่อย่าหาว่าฉันใจร้าย... ถ้าพวกแกอยากแยกบ้าน ออกไปมือเปล่า! ห้ามเอาอะไรออกจากบ้านหลังนี้ไปแม้แต่เข็มเล่มเดียว! ส่วนที่ดินแปลงท้ายหมู่บ้านที่เป็นดินเค็มเพาะปลูกอะไรไม่ได้นั่น... ยกให้พวกแกสองคนไปเลย!" ชาวบ้านรอบข้างส่งเสียงฮือฮาทันที ที่ดินแปลงท้ายหมู่บ้านขึ้นชื่อว่าเป็นดินมรณะ ไม่มีพืชผลชนิดไหนเติบโตได้แถมแห้งแล้งราวกับทะเลทราย การยกที่ดินแปลงนั้นให้เท่ากับการไล่ให้ไปอดตายชัดๆ! แม่สามีหัวเราะเยาะในลำคออย่างสะใจ รอคอยที่จะเห็นสะใภ้ตัวแสบกราบกรานขอร้องกลับมา ทว่า... หลินว่านหลินกลับแย้มยิ้มกว้าง ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับราวกับเด็กน้อยที่ได้ของเล่นชิ้นโปรด รอยยิ้มนั้นพราวเสน่ห์แต่กลับแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ของเซียนหุ้นผู้กุมอนาคต "ตกลงครับ... ที่ดินแปลงท้ายหมู่บ้านสิบลี้ รับรองว่าพวกเราจะดูแลมันอย่างดี... จนพวกท่านต้องมานั่งเสียใจทีหลังแน่ๆ" เธอเอ่ยรับคำท้าด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจ ก่อนจะหันไปสบตากับสามีหนุ่มที่ส่งสายตาคลั่งรักและพร้อมตามใจเธอไปถึงสุดขอบโลก ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะหันหลังเดินออกจากบ้านนรกหลังนั้นเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่... จู่ๆ เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นดังขึ้นอย่างรุนแรงจากด้านนอก พร้อมกับเสียงตะโกนกระหืดกระหอบของเด็กส่งจดหมายประจำหมู่บ้านที่วิ่งหน้าตั้งเข้ามา "พี่จวินถิง! พี่ว่านหลิน! แย่แล้วครับ... มี... มีแขกคนสำคัญนั่งรถจี๊ปทหารคันใหญ่มาจากตัวมณฑล... กำลังตามหาพวกพี่อยู่ที่หน้าบ้านดินเก่าแปลงท้ายหมู่บ้านโน่นครับ!" เซียนหุ้นย้อนเวลาขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความแสบสะใจในบทนี้ด้วยนะครับ