ปลุกมิติลับ ห้างสรรพสินค้าไร้ขีดจำกัด

"สูด... กลิ่นนี่มันกลิ่นอะไรกันวะ?" เสียงสบถหยาบโลนของจอมเจ้าเล่ห์ประจำหมู่บ้านดังขึ้น พร้อมกับจมูกที่ฟุดฟิดดมอากาศราวกับสุนัขล่าเนื้อ ท่ามกลางความตกตะลึงของชาวบ้านนับสิบคนที่ยืนล้อมรอบรั้วบ้านตระกูลลู่ กลิ่นหอมเย้ายวนของซุปไก่ตุ๋นโสมป่าผสมผสานกับเครื่องเทศชั้นเลิศ ลอยอวลทะลุกำแพงดินเหนียวเก่าๆ ออกมาเตะจมูกอย่างอวดดี มันไม่ใช่กลิ่นอาหารประทังชีวิตแบบที่ชาวนาทั่วไปกินกัน แต่มันคือความหอมระดับภัตตาคารหลวงที่ทำให้กระเพาะอาหารในร่างของทุกคนส่งเสียงร้องโครกครากออกมาพร้อมกันอย่างมิได้นัดหมาย หลินว่านหลินยืนอยู่กลางห้องครัว มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างสะใจ ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเจ้าเล่ห์ระคนพึงพอใจ เธอกำลังใช้ทัพพีไม้คนซุปสีทองอร่ามในหม้อดินขนาดกลาง ควันสีขาวพวยพุ่งพร้อมกับชิ้นเนื้อไก่ตุ๋นจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก เมื่อครู่... ตอนที่เธอกำลังเผชิญหน้ากับความกดดันและสายตารังเกียจจากคนในตระกูล จิตใต้สำนึกของเธอกลับเชื่อมโยงเข้ากับ "ระบบห้างสรรพสินค้าไร้ขีดจำกัด" มิติลับระดับมหาเศรษฐีที่ติดตัวเธอมาจากโลกอนาคต มันไม่ใช่แค่ฟาร์มปลูกผักธรรมดา แต่ที่นี่คือคลังสินค้าอัจฉริยะที่บรรจุอาหารสำเร็จรูป วัตถุดิบชั้นเลิศ และเครื่องปรุงรสหายากนับล้านชิ้น แค่เพียงเธอคิดในใจ ซุปไก่ตุ๋นโสมป่าบรรจุถุงสุญญากาศเกรดพรีเมียมก็ปรากฏขึ้นบนโต๊ะไม้ทันที งานนี้เธอเพียงแค่แกะเทใส่หม้อแล้วเคี่ยวซ้ำเพื่อตบตาคนภายนอกเท่านั้น "ว่านหลิน! นังเด็กอกตัญญู! พวกแกแอบซ่อนอาหารดีๆ ไว้กินกันเองอย่างนั้นเรอะ!" เสียงแหลมสูงของป้าสะใภ้ใหญ่ผู้โลภมากแผดเผาทำลายความเงียบ นางผลักประตูรั้วไม้ไผ่พังโครมเข้ามาอย่างไร้มารยาท สองมือเท้าสะเอว ใบหน้าย่นยู่บิดเบี้ยวด้วยความอิจฉาริษยาจนน่าเกลียด "บ้านพวกแกยากจนจนแทบไม่มีข้าวก้นหม้อ แต่ทำไมถึงมีกลิ่นไก่ตุ๋นโสมได้! หรือว่าพวกแกแอบขโมยเสบียงส่วนรวมมา!" ลู่จวินถิงที่ยืนบังภรรยาอยู่ข้างกาย ขยับตัวเพียงเล็กน้อย ร่างกายกำยำดั่งภูผาแผ่รังสีคุกคามน่าเกรงขามออกมาจนป้าสะใภ้ผถอยหลังกรูดโดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองผู้บุกรุกด้วยความเย็นชาไร้ก้นบึ้ง "บ้านของผม ผมจะกินอะไรมันก็เรื่องของผม หรือว่าป้าใหญ่มีกฎหมายข้อไหนเขียนไว้ว่าห้ามประชาชนต้มไก่กินเองในบ้าน?" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพแต่เชือดเฉือนถึงกระดูกดำ "แก... แกกล้าต่อปากต่อคำกับฉันเรอะ ไอ้หลานอกตัญญู!" ป้าสะใภ้หน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธ นางหันไปโวยวายใส่ฝูงชนที่มุงดูอยู่ด้านนอก "ทุกคนดูเอาเถอะ! สองผัวเมียนี่มันเห็นแก่ตัว กินของดีอยู่คนเดียวในขณะที่พวกเราต้องอดอยากปากแห้ง! ไป! เข้าไปรื้อค้นดูซิว่าพวกมันซ่อนสมบัติอะไรไว้อีก!" สิ้นเสียงคำสั่ง ทาสบริวารและลูกสมุนในเครือญาติทำท่าจะกรูเข้ามาในบ้านทันที ว่านหลินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ นางวางทัพพีลง หันมาประสานสายตากับป้าสะใภ้ด้วยท่าทีสงبนิ่ง ทว่าแววตากลับคมกริบดั่งมีดโกนที่อาบยาพิษ "จะเข้ามาค้นบ้านฉันอย่างนั้นหรือคะ ป้าใหญ่?" ว่านหลินก้าวเท้าออกมาข้างหน้า น้ำเสียงใสวกวนกังวานก้องไปทั่วบริเวณ "เชิญตามสบายเลยค่ะ แต่ถ้าค้นแล้วไม่พบสิ่งผิดกฎหมาย หรือสิ่งของที่ว่ามาจากส่วนรวมอย่างที่ป้ากล่าวหา... ป้าจะต้องกราบขอขมาฉันสามครั้งท่าลานกลางหมู่บ้าน พร้อมกับชดใช้ค่าเสียหายพังประตูรั้วนี้ด้วยดีไหมคะ?" คำพูดที่ฉาดฉานและมั่นอกมั่นใจ ทำเอาป้าสะใภ้ชะงักงัน อ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออก นางไม่เคยเห็นหลานสะใภ้คนนี้กล้าสบตาและต่อรองฉะฉานเช่นนี้มาก่อน ปกติแล้วอีกฝ่ายเป็นเพียงเด็กสาวหัวอ่อน ขี้ขลาด และยอมให้รังแกมาตลอดไม่ใช่หรือ? "น... นำ้หน้าอย่างแก จะเอาปัญญาที่ไหนมาซื้อไก่ตัวแพงและโสมป่าชั้นดีแบบนี้!" ป้าสะใภ้เสียงสั่นด้วยความประหม่า "ปัญญาของฉันจะมาจากไหนไม่สำคัญหรอกค่ะ แต่ปัญญาของป้าในตอนนี้... ดูก็รู้ว่ากำลังละโมบจนตัวสั่นอยากได้ของกินฟรีๆ เสียมากกว่า" ว่านหลินยิ้มเยาะ นางหันไปทางลู่จวินถิงที่ส่งสายตาอ่อนโยนแกมเอ็นดูกลับมาให้ เคมีและความเข้าขาของคนทั้งคู่ทำเอาคนรอบข้างถึงกับกลืนน้ำลาย ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดและไม่มีใครกล้าขยับตัวนั้นเอง... สายตากลมโตของว่านหลินก็เหลือบไปเห็นหน้าต่างมิติลับที่ลอยอยู่เหนือหัวของเธอ ข้อมูลตัวเลขและสินค้าในห้างสรรพสินค้าไร้ขีดจำกัดอัปเดตแจ้งเตือนขึ้นมาแวบหนึ่ง—*[ตรวจพบความต้องการสินค้าประเภทแป้งสาลีและน้ำมันพืชในตลาดมืดพุ่งสูงขึ้น 300% เปิดระบบเก็งกำไรอัตโนมัติ...]*— เซียนหุ้นสาวในร่างสะใภ้บ้านไร่กระตุกยิ้มมุมปากอย่างเหนือชั้น เกมหาเงินเพื่อยกระดับฐานะตระกูลลู่ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว และเหยื่อรายแรกที่จะต้องมาชดใช้หนี้แค้น ก็กำลังเดินเข้ามาติดกับในกำมือของเธอเอง ทว่า... ก่อนที่ว่านหลินจะได้เอ่ยปากตอกหน้าป้าสะใภ้ให้หงายเงิบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงเคาะไม้เท้ากังวานก็ดังแหวกฝูงชนเข้ามาจากด้านนอก "เกิดอะไรขึ้นเสียงดังเอะอะโวยวายกันหน้าบ้านตระกูลลู่!" ร่างชราของ "ผู้ใหญ่บ้าน" ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ทว่าสิ่งที่ทำให้ทุกคนในที่นั้นต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ ไม่ใช่เพราะการมาของผู้ใหญ่บ้าน... แต่เป็นบุรุษแปลกหน้าในชุดสูทจีนสีเทาเข้มสะอาดตา ที่เดินตามหลังผู้ใหญ่บ้านมาติดๆ พร้อมกับถือกระเป๋าหนังราคาแพงระยับ ผู้ชายคนนั้นกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หม้อซุปไก่ในมือของว่านหลินด้วยประกตาเป็นประกายวาววับ "กลิ่นนี้... หรือว่านี่คือ 'ซุปโสมตังกุยตุ๋นสูตรโบราณ' ที่ตระกูลหลงตามหามาตลอดสามปี?!" ชายแปลกหน้าอุทานออกมาเสียงดังลั่น สร้างความตกตะลึงให้แก่ทุกคนจนบรรยากาศแทบหยุดนิ่ง (โปรดติดตามตอนต่อไป... เซียนหุ้นย้อนเวลาขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานด้วยดีเสมอมานะครับ)