ตื่นขึ้นมาในยุค 70 พร้อมวิญญาณเซียนหุ้น

เพียะ! เสียงฝ่ามือกระทบเข้ากับเนื้อไม้เก่าๆ ของโต๊ะกินข้าวในบ้านตระกูลลู่ดังสนั่นหวั่นไหว จนชามกระเบื้องเคลือบสีหม่นที่ใส่ซุปผักป่าใสแจ๋วสั่นสะเทือน "หลินว่านหลิน! นังตัวขี้เกียจ แกคิดจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนกัน! แดดส่องก้นจนหมามันยังอายแล้ว แกยังมุดหัวอยู่แต่ในห้อง ให้แม่สื่อมาสู่ขอเข้าบ้านหลังนี้สามปี ผลงานอะไรก็ไม่มี มีดีแค่ผลาญเสบียงตระกูลลู่ของฉันไปวันๆ!" เสียงแหลมสูงบาดหูของ "แม่สามีซ่ง" ดังแผดขึ้นจนผนังดินเหนียวแทบสะเทือน นางยืนเท้าสะเอว ใบหน้าย่นยู่ด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาเรียวรีจ้องมองมาที่ประตูห้องนอนใหญ่ด้วยความชิงชังราวกับเห็นกิ้งกือไส้เดือน ในห้องนอนมืดทึบ... หลินว่านหลินสูดลมหายใจเข้าลึก ความทรงจำวุ่นวายซัดสาดเข้ามาในหัวดั่งพายุหมุน เธอไม่ใช่หลินว่านหลินสะใภ้อ่อนแอคนเดิมที่ยอมก้มหน้ารับกรรมจนตรอมใจตายอีกต่อไปแล้ว แต่เธอคือ "ว่านหลิน" เซียนหุ้นสาวมือหนึ่งแห่งศตวรรษที่ 21 ผู้กุมพอร์ตลงทุนมูลค่าหมื่นล้าน และรอดตายจากอุบัติเหตุเครื่องบินตก... ก่อนจะพบว่าวิญญาณของตัวเองหลุดเข้ามาอยู่ในร่างของหญิงสาวชื่อเดียวกันในยุค 1970 ยุคสมัยที่ข้าวปลาอาหารขาดแคลน ผู้คนต้องใช้คูปองแลกซื้อสินค้า และความจนคือตราบาปที่ฝังรากลึก *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณดิจิทัลใสๆ ดังขึ้นในห้วงความคิด พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมใสแจ๋วที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า—มิติฟาร์มมหัศจรรย์และระบบตลาดหลักทรัพย์ยุคโบราณที่ติดตัวข้ามภพมาด้วย! คลังแสงขนาดยักษ์ที่เต็มไปด้วยเมล็ดพันธุ์พืชพรีเมียม เครื่องมือทางการเกษตรล้ำสมัย และตู้เซฟดิจิทัลที่บรรจุทองคำแท่งสำรองไว้มหาศาล กำลังรอการปลดล็อก "หึ..." มุมปากของหลินว่านหลินยกยดขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ เสียงโวยวายข้างนอกยังคงดังต่อเนื่อง พี่สะใภ้ใหญ่ "จางซิ่วอิง" ที่ยืนกอดอกอยู่ข้างแม่สามี ส่งเสียงสมน้ำหน้าเสริมทัพทันที "นั่นสิคะแม่ น้องสะใภ้รองคงคิดว่าสามีตัวเองเป็นทหารประจำการส่งเงินมาให้ผลาญเล่นมั้งคะ ถึงได้ทำตัวเป็นคุณوนายมือไม่จับสากปากไม่เคี้ยวข้าวแบบนี้ น่าอายชะมัด คนในหมู่บ้านเขาหัวเราะเยาะกันจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว!" แอด... เสียงไม้เก่าเสียดสีกันเบาๆ ประตูห้องนอนเปิดออกช้าๆ แสงแดดจัดจ้านยามสายสาดส่องลงมาทาบทับร่างระหงที่ก้าวออกมา หลินว่านหลินในชุดเสื้อผ้าฝ้ายเก่าๆ สีซีด แต่ท่าทางการเดินกลับสง่างามราวกับนางพญาเดินตรวจตราอาณาจักร ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดตามองคนทั้งบ้านด้วยแววตานิ่งสงบแต่เฉียบคม ทรงพลังจนแม่สามีที่กำลังจะอ้าปากด่าต่อถึงกับชะงักงือกะทันหัน "ตื่นแล้วเรอะนังตัวดี! รู้ตัวไหมว่าแก..." แม่สามีซ่งตั้งสติได้ รีบพ่นคำด่าต่อทันที "แม่ครับ/คะ... เอ๊ย ไม่ใช่สิ คุณแม่พูดจบหรือยังครับ?" หลินว่านหลินเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่น้ำเสียงและจังหวะการเว้นวรรคกลับทรงอำนาจจนคนฟังรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด "แก! แกกล้าดียังไงมาขัดคำพูดฉัน!" "ที่ฉันไม่ออกมาแต่เช้า ก็เพราะกำลังคิดคำนวณบัญชีครอบครัวเราอยู่นี่ไงคะ" หลินว่านหลินก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้โต๊ะอาหาร ชำเลืองมองชามซุปผักป่าใสๆ ที่มีวิญญาณผักลอยอยู่ไม่กี่ใบด้วยรอยยิ้มเยาะ "ตลอดสามปีที่ผ่านมา สามีของฉัน 'ลู่จวินถิง' ส่งเงินเดือนทหารและคูปองเสบียงกลับมาบ้านนี้เดือนละสิบหยวนไม่เคยขาด รวมๆ แล้วเกือบจะสี่ร้อยหยวนเข้าไปแล้ว เงินจำนวนนี้ในหมู่บ้านเราสามารถซื้อหมูชั้นดีได้เป็นร้อยชั่งเลยทีเดียว..." ใบหน้าของแม่สามีและพี่สะใภ้ใหญ่เริ่มเปลี่ยนสี จากสีแดงก่ำด้วยความโกรธค่อยๆ ซีดเผือดลงทีละน้อย "แต่ทว่า..." หลินว่านหลินลากเสียงยาว ดวงตาคมกริบกวาดมองไปที่ข้าวของในบ้าน "เงินสี่ร้อยหยวนของสามีฉัน ถูกใช้เป็นค่าใช้จ่ายให้พี่ชายใหญ่ไปซื้อเหล้าเข้าสังคมหมดไปเท่าไหร่? ถูกเอาไปเป็นสินสอดสำรองให้หลานชายบ้านเราแต่งเมียบ้างล่ะ? แล้วอาหารที่ฉันกินในแต่ละวัน... คือเศษผักเน่าๆ กับข้าวต้มวิญญาณข้าวสารเนี่ยนะ?" "E-นั่นมัน... แกพูดจาเหลวไหลอะไร! เงินในบ้านนี้ก็ต้องใช้ร่วมกันสิ!" แม่สามีซ่งหน้าตาตื่น เริ่มละล่ำละลักแก้ตัว เสียงที่เคยแหลมสูงเริ่มสั่นเครือเล็กน้อยเมื่อเจอสายตาที่ราวกับมองทะลุปรุโปร่งของหญิงสาวตรงหน้า "ใช้ร่วมกันงั้นเหรอคะ?" หลินว่านหลินหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงเยือกเย็นและเฉียบคมราวกับมีดผ่าตัด "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ตระกูลลู่แยกบ้าน!" คำประกาศิตนั้นดังก้องไปทั่วลานบ้านราวกับสายฟ้าฟาดกลางฤดูร้อน ทุกคนในบ้านตระกูลลู่ต่างอ้าปากค้างแข็งค้าง ทำอะไรไม่ถูกกับความเปลี่ยนแปลงที่รวดเร็วและเด็ดขาดจนตั้งรับไม่ทัน หลินว่านหลินไม่สนใจสีหน้าของคนพวกนั้น เธอหันหลังกลับเข้าห้องเตรียมเปิดมิติฟาร์มเพื่อหยิบวัตถุดิบชั้นเลิศออกมาปรุงอาหารกลบปากคนพวกนี้ให้เงียบสนิท แต่ในขณะเดียวกันนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่เต็มไปด้วยฝุ่นควันจากการเดินทางไกลก้าวเข้ามา ลู่จวินถิง... สามีหนุ่มผู้คลั่งรักกลับมาถึงบ้านแล้ว และเขากำลังมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยแววตาดุดัน ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มกวาดมองภรรยาตัวน้อยที่ยืนสู้คนอย่างองอาจ ก่อนที่มุมปากหนาจะยกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจ พร้อมกับก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างเธอแล้วประกาศเสียงกร้าวต่อหน้าทุกคน "ผมสนับสนุนการตัดสินใจของภรรยา ใครมีปัญหาอะไร... มาคุยกับผมได้!" ความตึงเครียดพุ่งสูงถึงขีดสุดเมื่อสามีตัวโตกลับมาหนุนหลังภรรยาเต็มกำลัง ทว่าในขณะที่บรรยากาศกำลังระอุ จู่ๆ กลิ่นหอมเย้ายวนของ "ซุปไก่ตุ๋นโสมป่า" ชั้นเลิศก็โชว์ห่วยลอยฟุ้งทะลุกำแพงดินเหนียวออกมาเตะจมูกคนทั้งหมู่บ้านอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกด้วยนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ