ค่ำคืนอันแสนอบอุ่นและเคมีฟินจิกหมอน

"ถอยไปให้พ้น! อย่ามาขวางทางทำมาหากินของฉันนะ นังเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้า!" เสียงแหลมสูงของป้าสะใภ้ใหญ่ตระกูลหลินดังแผดก้องทะลุกรอบประตูบ้านเก่าคร่ำคร่า ประหนึ่งเสียงกบเขียดร้องยามหน้าแล้ง ทว่าสิ่งที่ทำให้หลินว่านหลินต้องหรี่ตาลงอย่างระแวดระวัง มิใช่ท่าทีเกรี้ยวกราดของหญิงวัยกลางคนผู้จ้องแต่จะเอาเปรียบผู้อื่นผู้นั้น หากแต่เป็นเงาร่างสูงโปร่งที่ยืนทอดร่างหลบมุมอยู่หลังกำแพงดินอัด... แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดริบหรี่สาดส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของ 'หลินเจี้ยนกั๋ว' ลูกพี่ลูกน้องตัวแสบผู้ขึ้นชื่อเรื่องการเล่นตลักตลากลับกลอก รอยยิ้มหยันที่มุมปากของมันกำลังบอกความนัยว่า เหตุการณ์วุ่นวายยามค่ำคืนนี้ หาใช่ความบังเอิญอย่างแน่นอน ว่านหลินแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาคู่สวยประกายแวววาวดั่งเซียนหุ้นผู้กุมกระดานเทรด ทว่าริมฝีปากกลับยกยิ้มเยือกเย็น เธอกระชับบานประตูในมือมั่น พลางกวาดสายตามองหน้าแขกไม่ได้รับเชิญทั้งสองด้วยความเบื่อหน่าย "ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ป้าสะใภ้ยังอุตส่าห์ถ่อสังขารมาถึงนี่ หรือว่าเงินก้อนโตรอบก่อนที่มาไถไปจากสามีฉัน มันยังละลายหายไปกับวงไพ่หมดแล้วล่ะครับ?" ว่านหลินแกล้งเอ่ยแซะด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าบาดลึกถึงกระดูกดำ "นัง... นังสารเลว!" ป้าสะใภ้หน้าดำคร่ำเครียดจนแทบจะกลายร่างเป็นยักษ์ ปรี่เข้ามาหมายจะคว้าแขนเรียวของหญิงสาวเพื่อระบายความโกรธเกรี้ยว ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วหยาบกร้านจะทันได้แตะชายเสื้อของว่านหลิน เงาร่างหนาใหญ่ราวกับภูเขาผาของ 'ลู่จวินถิง' ก็ก้าวพรวดออกมาจากความมืดภายในบ้าน มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนของป้าสะใภ้ไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก แรงบีบที่ทรงพลังทำให้อีกฝ่ายร้องโหยหวนออกมาด้วยความเจ็บปวด "ถอยไป" น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกของนายทหารหนุ่มดังลอดไรฟัน แววตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจู่เหยื่อกวาดมองผู้บุกรุกทั้งสองด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา "ถ้าไม่อยากให้ผมใช้กฎของกองทัพจัดการกับพวกชอบรีไถชาวบ้าน ย่างก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว... อย่าหาว่าผมไม่เตือน" หลินเจี้ยนกั๋วที่ยืนแอบอยู่มุมมืด เมื่อเห็นท่าไม่ดีและเกรงกลัวรัศมีน่าเกรงขามของพี่เขยจำเป็น จึงรีบพุ่งเข้ามาดึงแขนแม่ของตนเองทันที "แม่! กลับกันเถอะ วันนี้ดูท่าจะไม่ได้อะไรหรอก... ไว้ค่อยหาทางเล่นงานมันทีหลัง!" ป้าสะใภ้กัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง ปรายตามองลู่จวินถิงและว่านหลินอย่างอาฆาตมาดร้าย ก่อนจะสะบัดหน้าหนีและพากันเดินหายลับไปในความมืดของตรอกซอยดินลูกรัง เมื่อความเงียบสงบกลับคืนมาอีกครั้ง ลู่จวินถิงจึงผ่อนลมหายใจยาว หลุบตาลงมองภรรยาตัวน้อยที่ยืนอยู่เบื้องหน้า แววตาที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนและห่วงใยในพริบตา มือหนายื่นออกไปหมายจะสำรวจว่าเธอได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ แต่แล้วก็ต้องชะงักค้างกลางอากาศด้วยความเก้ๆ กังๆ "คุณ... ไม่เป็นไรใช่ไหม?" เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างเก้กัง ว่านหลินเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่ม เธออดไม่ได้ที่จะอมยิ้มบางๆ กับท่าทางเกร็งๆ ของนายทหารร่างยักษ์ผู้ไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใดบนโลกใบนี้ แต่กลับทำตัวไม่ถูกเวลาอยู่ใกล้เธอ ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดสายหนึ่งไหลซ่านเข้าสู่ก้นบึ้งของหัวใจ "ฉันดูเหมือนคนสู้คนอื่นไม่เป็นหรือไงคะ... เอ่อ... หรือไงล่ะคะ?" ว่านหลินเกือบเผลอหลุดคำลงท้ายตามความคุ้นเคยยุคปัจจุบัน แต่ก็รีบเปลี่ยนคำพูดแทบไม่ทัน เมื่อเห็นคิ้วเข้มของสามีเลิกขึ้นด้วยความฉงน ลู่จวินถิงถอนหายใจเบาๆ พลางส่ายหัวด้วยความเอ็นดู "คุณเก่งอยู่แล้ว... เก่งจนบางทีผมก็กลัวว่าตัวเองจะหมดความหมายไปเลย" คำพูดเจือความน้อยใจเล็กๆ นั้นเรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากหญิงสาวได้เป็นอย่างดี ว่านหลินเอื้อมมือเรียวไปแตะแขนแกร่งเบาๆ เชิงปลอบประโลม "ไม่ต้องกลัวหค่ะ... เอ๊ย! ไม่ต้องกลัวหรอกค่ะ ฉันยังต้องพึ่งพา 'เสาหลัก' บ้านเราอีกเยอะนะ" กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและเนื้อตุ๋นที่ลอยโชيมาจากห้องครัว ขัดจังหวะบรรยากาศหวานอมเปรี้ยวระหว่างทั้งคู่ ลู่จวินถิงสูดจมูกฟุดฟิด ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที เมนูเด็ดที่ภรรยาตัวน้อยลงมือเคี่ยวด้วยความพิถีพิถันตั้งแต่ช่วงบ่ายโดยใช้ 'วัตถุดิบพิเศษ' จากมิติฟาร์มมหัศจรรย์ บัดนี้ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วทั้งบริเวณบ้านกระตุ้นต่อมน้ำลายให้ทำงานอย่างรุนแรง "หิวแล้วล่ะสิคะ" ว่านหลินยิ้มพราย ดวงตาหยาดเยิ้มระยิบระยับ "วันนี้ฉันทำ 'เนื้อตุ๋นน้ำแดงสูตรลับ' กับ 'หมูผัดพริกหยวก' แถมยังมีซุปไก่ตุ๋นยาจีนบำรุงกำลังที่คุณเสียเหงื่อฝึกหนักมาทั้งวัน... ไปล้างมือแล้วมาทานข้าวกันเถอะค่ะ" ภายในห้องครัวแสงไฟจากตะเกียงส่องกระทบโต๊ะไม้ตัวเล็ก อาหารสามอย่างจัดวางไว้อย่างประณีต สีสันน่ารับประทานจนกลิ่นหอมทะลักทะลายออกไปนอกหน้าต่าง ลู่จวินถิงนั่งลงฝั่งตรงข้าม สายตาคมกริบมองภรรยาที่กำลังตักข้าวใส่ชามยื่นให้เขาอย่างคล่องแคล่ว ความรู้สึกแปลกใหม่ที่เรียกว่า 'บ้านและความอบอุ่น' ค่อยๆ ก่อตัวและฝังรากลึกในจิตใจของชายหนุ่มผู้ผ่านสมรภูมิรบมาอย่างโชกโชน ชายหนุ่มคีบชิ้นเนื้อตุ๋นเข้าปาก รสชาติเข้มข้นกลมกล่อมละลายในปากทันที ความหวานตามธรรมชาติของวัตถุดิบชั้นเลิศผสมผสานกับเครื่องเทศอย่างลงตัว ทำให้เขาถึงกับนิ่งงัดไปชั่วขณะ "อร่อยไหมคะ?" ว่านหลินเอียงคอถามด้วยรอยยิ้มคาดหวัง "อร่อย..." ลู่จวินถิงตอบเสียงพร่า สายตาที่มองเธอมิได้โฟกัสที่อาหารบนโต๊ะอีกต่อไป ทว่ากลับลึกซึ้งและร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนว่านหลินต้องเป็นฝ่ายหลบตา ใบงดงามขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความหวานละมุนจนแทบจะหยดเป็นน้ำผึ้ง ทว่า... ในขณะที่ทั้งคู่กำลังดื่มด่ำกับช่วงเวลาอันแสนอบอุ่นและเคมีที่กำลังผูกพันกันลึกซึ้งนั้นเอง *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบและรุนแรง ทำลายความเงียบยามค่ำคืนลงอย่างสิ้นเชิง ลู่จวินถิงขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ขณะที่ว่านหลินชะงักมือที่กำลังตักซุป ร่างของเพื่อนบ้านผู้หนึ่งเปิดประตูผลุบเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกจนซีดเผือด หอบหายใจโยนตัวด้วยความเหนื่อยอ่อน ก่อนจะตะโกนลั่นห้องด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "คุณลู่! คุณว่านหลิน! แย่แล้วครับ! เกิดเรื่องใหญ่ที่โกดังสินค้าสหกรณ์ตำบล... สินค้าล็อตใหม่ทั้งหมดที่พวกคุณฝากไว้... จู่ๆ ก็..." ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เซียนหุ้นย้อนเวลา" เสมอมานะครับ