สามีสายเปย์ตัวจริงปรากฏกาย

"ถ้าพวกมันกล้าก้าวเข้ามาเหยียบเขตบ้านเราอีกแม้แต่ก้าวเดียว ผมจะหักขาพวกมันด้วยมือคู่นี้เองครับ ไม่ต้องให้คุณเปลืองแรงจัดการหรอก" เสียงทุ้มต่ำของลู่จวินถิงเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องโถงคับแคบ รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างหนากำยำนั้นไม่ได้ลดทอนลงเลยแม้แต่น้อย นับตั้งแต่เหตุการณ์เผชิญหน้ากับกลุ่มญาติจอมปลอมที่พยายามเข้ามาสูบเลือดสูบเนื้อเมื่อครู่ ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มคู่นั้นยังคงฉายแววความดุดันราวกับพยัคฆ์หวงถิ่น แต่ทันทีที่เขาเบนสายตามาสบเข้ากับร่างบางของภรรยา ความแข็งกร้าวเหล่านั้นก็พลันละลายหายไปราวกับหิมะต้องแสงแดด เหลือไว้เพียงความอ่อนโยนล้ำลึกที่พร้อมจะมอบให้ผู้หญิงตรงหน้าแต่เพียงผู้เดียว หลินว่านหลินชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นเยียบที่เคยประดับอยู่บนมุมปากค่อยๆ คลายออก เธอมองสามีหนุ่มผู้ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากลาย เซียนหุ้นสาวอัจฉริยะผู้ผ่านสมรภูมิการเงินอันเชือดเฉือนมานับไม่ถ้วนอย่างเธอ ในยามนี้กลับต้องใจเต้นรำคาญกับความคลั่งรักที่อีกฝ่ายแสดงออกมาอย่างไม่ปิดบัง "คุณพูดเสียงดังเกินไปแล้วนะจวินถิง เดี๋ยวชาวบ้านแถวนี้ก็ได้ยินกันพอดี" ว่านหลินแสร้งทำเป็นบ่นอุบอิบ พร้อมกับเอื้อมมือไปจัดปกเสื้อทหารสีเขียวเข้มให้เข้าที่อย่างเบามือ แม้ปากจะเอ็ด but ดวงตาคู่สวยกลับพราวระยับด้วยรอยยิ้ม "ให้พวกเขาได้ยินไปสิครับ ผมอยากให้คนทั้งหมู่บ้านรู้ด้วยซ้ำว่า ลู่จวินถิงคนนี้รักและเกรงใจภรรยามากแค่ไหน ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มารังแกคุณทั้งนั้น" ลู่จวินถิงกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง ไม่มีแววของการล้อเล่นแม้แต่น้อย เขายื่นมือหนาหยาบกร้านจากการฝึกhard work มาจับมือเรียวบางของเธอไว้แน่น ฝ่ามืออุ่นจัดนั้นส่งผ่านความอบอุ่นเข้ามาถึงขั้วหัวใจของหญิงสาว ทว่า บรรยากาศหวานชื่นกำลังจะก่อตัวขึ้น ทันใดนั้นเอง ลู่จวินถิงก็ทำท่าทางราวกับเพิ่งนึกเรื่องสำคัญบางอย่างออก เขาสอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตทหาร ควานหาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบกระดาษห่อสีน้ำตาลเก่าๆ ออกมาวางลงบนโต๊ะไม้เก่ากลางห้อง เสียงกระดาษยับยู่ยี่กระทบกับพื้นผิวไม้ดึงดูดสายตาของว่านหลินให้มองตามทันที "นี่คืออะไรหรือครับ?" ว่านหลินเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย ลู่จวินถิงไม่ได้ตอบคำถามทันที เขากลับค่อยๆ แกะห่อกระดาษนั้นออกอย่างทะนุถนอม เผยให้เห็นปึกธนบัตรใบละสิบหยวนและหนึ่งหยวนจำนวนหนึ่งวางเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ แม้ว่าธนบัตรเหล่านี้จะมีรอยยับและเก่าไปบ้างตามกาลเวลา แต่ยอดเงินรวมกันแล้วกลับไม่ใช่ตัวน้อยๆ เลยสำหรับครอบครัวในยุค 70 นี้ "เงินเดือนประจำเดือนนี้ของผมครับ รวมถึงเบี้ยเลี้ยงสนามฝึกด้วย" ลู่จวินถิงดันปึกเงินทั้งหมดเลื่อนไปตรงหน้าภรรยา ดวงตาคมเข้มมองสบตาเธอนิ่ง "ผมได้ยินมาว่าคุณกำลังวางแผนจะขยายธุรกิจค้าขายในตลาดมืด และต้องการทุนหมุนเวียนเพื่มขึ้น เงินจำนวนนี้... น่าจะช่วยคุณได้ไม่มากก็น้อยนะครับ" ว่านหลินนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ เธอจ้องมองปึกเงินตรงหน้าสลับกับใบหน้าคมคายของสามี ในยุคสมัยที่ผู้ชายเป็นใหญ่และมักจะกุมอำนาจทางการเงินไว้ในมือเอง การที่สามีซึ่งเป็นถึงนายทหารอนาคตไกล ยอมมอบเงินเดือนทั้งหมดที่หามาได้ด้วยหยาดเหงื่อแรงกายให้ภรรยาเก็บรักษาแต่เพียงผู้เดียว ถือเป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่ง ยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรเสียอีก "คุณให้ฉันหมดนี่เลยเหรอจวินถิง? เก็บไว้ใช้ส่วนตัวบ้างสิ ค่าบุหรี่ ค่ากาแฟ หรือเผื่อฉุกเฉิน..." ว่านหลินเอ่ยท้วง แม้ในใจจะรู้สึกอิ่มเอมจนบรรยายไม่ถูก ลู่จวินถิงส่ายศีรษะเบาๆ รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นที่มุมปากหนา "ผมไม่สูบบุหรี่ และอาหารการกินในค่ายทหารก็มีพร้อมทุกอย่าง ผมไม่มีความจำเป็นต้องใช้เงินส่วนตัวเลยสักนิด อีกอย่าง..." เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคมพราวระยับด้วยประกายความขี้เล่นที่นานๆ ครั้งจะได้เห็น "ผมเคยได้ยินคำโบราณเขาพูดกันว่า 'ผู้ชายหาเงินเก่ง แต่ภรรยาเก็บเงินเก่งกว่า' เรื่องการบริหารความมั่งคั่ง ผมยกให้เซียนการเงินประจำบ้านอย่างคุณจัดการเถอะครับ ผมเชื่อมั่นในฝีมือของคุณร้อยเปอร์เซ็นต์" คำพูดหยอกเย้าที่แฝงความจริงใจไว้อย่างเต็มเปี่ยมทำเอาว่านหลินถึงกับพูดไม่ออก เธอยกมือขึ้นสัมผัสพวงแก้มร้อนผ่าวของตนเองโดยไม่รู้ตัว นี่สินะที่เขาเรียกว่า "สามีสายเปย์ตัวจริง" ไม่เพียงแต่ปกป้องเธอจากพวกตัวแสบในตระกูล แต่ยังสนับสนุนทุกย่างก้าวในเส้นทางธุรกิจของเธออย่างไม่มีเงื่อนไข "พูดจาหวานเลี่ยนแบบนี้ ระวังฉันจะเอาเงินนี่ไปละลายจนหมดตัวจริงๆ นะคะ... เอ๊ย! นะครับ" ว่านหลินเกือบหลุดปากพูดสำนวนคุ้นเคยออกไป แต่รีบดึงสติกลับมาแก้ไขคำลงท้ายแทบไม่ทัน ลู่จวินถิงหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นช่างน่าฟัง "ต่อให้คุณเอาไปละลายเล่นจนหมดเกลี้ยงจริงๆ ผมก็จะหามาให้ใหม่ได้ครับ หน้าที่หาเงินเป็นของผม ส่วนหน้าที่ใช้เงินและมีความสุข เป็นหน้าที่ของคุณว่านหลิน" บรรยากาศภายในห้องคับแคบอบ1อวลไปด้วยความหวานชื่นและกลิ่นอายของความไว้วางใจที่แน่นแฟ้น ว่านหลินก้มลงมองปึกเงินในมือ รอยยิ้มมั่นใจผุดขึ้นที่มุมปาก ในเมื่อสามีเชื่อใจและเปย์หนักขนาดนี้ เธอก็พร้อมที่จะใช้ทักษะเซียนหุ้นอัจฉริยะในหัวสมอง ผสานกับพลังวิเศษจากมิติฟาร์มมหัศจรรย์ เพื่อต่อยอดความมั่งคั่งนี้ให้พุ่งทะยานจนคนตระกูลลู่และตระกูลหลินต้องอ้าปากค้างด้วยความอิจฉา มือเรียวบางเอื้อมไปหยิบธนบัตรเหล่านั้นขึ้นมาเตรียมจะเก็บเข้าที่ปลอดภัย ทว่าในจังหวะนั้นเอง... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำลายบรรยากาศอันแสนหวานลงในพริบตา ตามมาด้วยเสียงแหลมปรี๊ดของแม่สามีใจร้ายที่ตะโกนแผดเผาเข้ามาจากด้านนอก "ลู่จวินถิง! นังตัวแสบหลินว่านหลิน! พวกแกสองคนรีบเปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ! ฉันรู้ว่าพวกแกซ่อนของดีและเงินทองเอาไว้ในนั้น อย่าคิดว่าจะหนีพ้นความจริงไปได้ คายออกมาซะดีๆ ไม่งั้นฉันจะแหกปากฟ้องคนทั้งหมู่บ้านว่าพวกแกอกตัญญูไม่เลี้ยงดูคนแก่!" รอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้าของลู่จวินถิงมลายหายวับไปในพริบตา แทนที่ด้วยความเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบฉายแววอำมหิตขึ้นมาอีกครั้ง เขาหันไปมองหน้าภรรួสาวทันที ว่านหลินไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย เธอกลับวางปึกเงินลงบนโต๊ะช้าๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาสวยคมเปล่งประกายความเยือกเย็นและเจ้าเล่ห์ออกมา เธอโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูของสามีหนุ่มด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ทรงพลัง "ดูท่าทาง... เหยื่อรายใหญ่จะเดินมาส่งส่วยถึงที่หน้าบ้านเราอีกแล้วล่ะครับคุณสามี เราควรต้อนรับพวกเขายังไงดีล่ะ?" ลู่จวินถิงยกยิ้มมุมปาก รังสีนักล่าแผ่ซ่านไปทั่วร่าง "ตามใจคุณเลยครับที่รัก อยากเล่นสนุกกับพวกมันแบบไหน ผมพร้อมถือหางให้คุณเสมอ" ว่านหลินก้าวเดินไปยังประตูทางเข้าอย่างมั่นใจ มือเรียวเอื้อมไปปลดกลอนประตูช้าๆ ขณะที่เสียงโวยวายด้านนอกยังคงดังระเบิดไม่หยุดหย่อน ทว่าในวินาทีที่เธอกระชากบานประตูเปิดออกเพื่อเผชิญหน้ากับแม่สามีตัวแสบนั้นเอง สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาของใครอีกคนหนึ่งที่ยืนหลบอยู่มุมมืดด้านหลัง... บุคคลที่ไม่ควรจะมาปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้ในเวลานี้เด็ดขาด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เซียนหุ้นย้อนเวลา" เสมอมานะครับ