การพบกันครั้งแรกของสามีภรรยา

"แกจะรีบไปไหนไอ้ลูกอกตัญญู! ดูนี่เสียก่อน! เมียรักแสนดีที่แกหลงนักหนาน่ะ... แอบซ่อนจดหมายลับจากผู้ชายคนอื่นไว้ในตู้เสื้อผ้า! นังสารเลวคนนี้มันกำลังจะสวมเขาให้แกก่อนไปตายที่ชายแดนต่างหากล่ะ!" เสียงตวาดแหลมสูงของป้าสะใภ้จอมเจ้าเล่ห์ดังสะท้านไปทั่วห้องโถงคับแคบของบ้านตระกูลลู่ ประโยคอันเป็นพิษภัยนั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในอากาศ ราวกับใบมีดขึ้นสนิมที่พยายามกรีดแทงบรรยากาศอันตึงเครียดให้ขาดวิ่น ทว่า... สิ่งที่หลินว่านหลินคาดการณ์ไว้ กลับไม่ได้ดำเนินไปตามบทละครน้ำเน่าที่ฝ่ายตรงข้ามเขียนขึ้นเลยแม้แต่น้อย กลางห้องโถงนั้น ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่ฝุ่นเกรอะกรังจากการเดินทางไกลไม่ได้ขยับเขยื้อนไปตามแรงยุยง ลู่จวินถิงยืนตระหง่านราวกำแพงหินผา ไหล่กว้างทั้งสองข้างตั้งตรง ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีไม่ได้กวาดมองไปที่กระดาษแผ่นนั้นในมือของป้าสะใภ้แม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว สันจมูกโด่งเป็นสันคมและกรามที่ขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน บ่งบอกถึงโทสะที่กำลังถูกกดทับไว้ภายใต้ความนิ่งสงบ ความเงียบงันปกคลุมชั่วขณะ... ก่อนที่ลู่จวินถิงจะค่อยๆ หันขวับกลับมา ชายหนุ่มปรายตามองญาติผู้ใหญ่จอมปลอมด้วยแววตาดุจคมมีดที่พร้อมเชือดเฉือนได้ทุกเมื่อ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวนายทหารหนุ่มสนามรบจนป้าสะใภ้ถึงกับผงะ ถอยหลังกรูดไปสามก้าวโดยไม่รู้ตัว "พูดจบหรือยังครับ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเสียงคำราม "ถ้าเรื่องไร้สาระของป้าพูดจบแล้ว ก็กรุณาไสหัวออกไปจากบ้านของผมด้วยครับ บ้านหลังนี้... ไม่ต้อนรับคนใจบาปที่จ้องจะทำลายครอบครัวคนอื่น" "นี่แก! นังว่านหลินมันเป่าหูอะไรแกไอ้ลูกไม่รักดี! แกไม่เห็นหลักฐานรึไง!" ป้าสะใภ้หน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธแค้น ปลายเลิ่กลั่กเพราะแผนการที่เตรียมมาพังไม่เป็นท่า ในวินาทีนั้นเอง หลินว่านหลินซึ่งยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องครัวด้วยท่าทางสบายใจเฉิบ ก็ส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ออกมา เป็นเสียงหัวเราะที่ใสกระจ่าง ทว่ากลับทรงพลังพอที่จะดึงดูดสายตาทุกคู่ให้หันมามอง ปัง! หลินว่านหลินก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัว ชายกระโปรงผ้าฝ้ายสีอ่อนพลิ้วไหวตามจังหวะการเดิน ผิวพรรณที่เคยแห้งกร้านคล้ำแดด บัดนี้กลับเปล่งประกายเนียนละเอียดราวกับหยกเนื้อดี ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวในคืนเดือนมืดริมทะเลสาบ ความงดงามที่ผุดผ่องขึ้นอย่างไร้ที่ติ ทำให้ลู่จวินถิงที่เพิ่งละสายตาจากป้าสะใภ้ ถึงกับชะงักง้าง ลมหายใจของนายทหารหนุ่มสะดุดกึกไปชั่วขณะ ดวงตาคมเข้มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด นี่... คือภรรยาจอมเกียจคร้านที่ชอบหาเรื่องและนอนตื่นสายคนเดิมจริงๆ หรือ? ทำไม... ทำไมเธอถึงดูงดงามราวกับเทพเซียนที่หลุดออกมาจากภาพวาดโบราณเช่นนี้เล่า? "อุ๊ย ตายจริง ป้าสะใภ้ครับ" หลินว่านหลินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่ รอยยิ้มพรายปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเหนือกว่า "ท่านรีบร้อนยัดเยียดข้อหาให้ดิฉันเสียจริง จดหมายฉบับนั้นน่ะ... ท่านเป็นคนเขียนขึ้นเองกับมือเมื่อคืนนี้ที่บ้านของท่านไม่ใช่หรือครับ? หมึกสีน้ำเงินราคาถูกแบบนั้น ในหมู่บ้านเรามีแค่สามีของท่านที่ซื้อมาจากตัวอำเภอเพื่อเอามาทำบัญชีสหกรณ์ไม่ใช่หรอครับ?" คำพูดของหลินว่านหลินพุ่งเป้าตรงเข้ากลางแสกหน้าของป้าสะใภ้ราวกับลูกศรอาบยาพิษ สีหน้าของหญิงสูงวัยเปลี่ยนเป็นสีเขียวสลับขาวในทันทีริมฝีปากอ้าพะงาบๆ พูดไม่ออกบอกไม่ถูก "ว่านหลิน... เธอ..." ป้าสะใภ้ชี้หน้าสั่นเทา "ถ้ายังไม่อยากให้ฉันเอาบัญชีลับที่สามีของท่านแอบยักยอกเงินส่วนกลางไปเล่นการพนันเมื่อเดือนก่อนไปบอกผู้ใหญ่บ้านล่ะก็..." หลินว่านหลินก้าวเข้าไปประชิดอีกนิด ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย ส่งรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันที "ไสหัวออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้ครับ!" ป้าสะใภ้หน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้มยางมะตูม หันซ้ายแลขวาเมื่อเห็นว่าไม่มีใครเข้าข้าง แถมสายตาดุดั่งพญาเสือของลู่จวินถิงยังจ้องเขม็งมาที่นางราวกับจะกินเนื้อ นางจึงทำได้เพียงสะบัดหน้าหนี พึมพำคำด่าทอด้วยความแค้นเคืองก่อนจะวิ่งหนีหายออกไปจากรั้วบ้านอย่างไม่คิดชีวิต บรรยากาศในบ้านกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ทว่าความเงียบในตอนนี้กลับเต็มไปด้วยมวลสารความอึดอัดที่แปลกประหลาด หลินว่านหลินกะพริบตาปริบๆ เมื่อหันกลับมาแล้วพบว่า สามีหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าคลั่งรักและดุดันในสมรภูมิ กำลังยืนจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ร้อนแรงราวกับจะหลอมละลายร่างของเธอให้กลายเป็นจุล ลู่จวินถิงยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ร่างกายกำยำภายใต้เครื่องแบบทหารขยับเข้าหาเธออย่างช้าๆ ทีละก้าว ทีละก้าว... กลิ่นอายบุรุษเพศที่ผสมผสานระหว่างกลิ่นดิน กลิ่นเหงื่อจางๆ และกลิ่นอายความเป็นผู้นำพุ่งเข้าปะทะจมูกของหญิงสาวอย่างจัง "เธอ..." ลู่จวินถิงเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแหบพร่า ดวงตาคมกริบกวาดสำรวจใบหน้าเนียนใสและเรือนร่างที่ดูมีน้ำมีนวลขึ้นอย่างเห็นได้ชัดของภรรยา "เปลี่ยนไปมาก... สวยขึ้นมาก จนเกือบจำไม่ได้เลย" หลินว่านหลินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาซุกซนฉายแววสนุกสนาน เธอแกล้งขยับเข้าไปใกล้เขาจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน กลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายดอกไม้ป่าจากตัวเธอลอยเข้าจมูกของนายทหารหนุ่มจนเขาต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ทำไมล่ะครับ สามี..." หลินว่านหลินเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงหวานเชื่อมแต่แฝงความท้าทาย "ไม่ชอบหรือครับที่ภรรยาคนนี้สวยขึ้น หรือว่า... กลัวว่าจะสู้เสน่ห์ของภรรยาตัวเองไม่ไหวกันแน่?" คำพูดหยอกเย้าที่กล้าหาญเช่นนี้ หากเป็นเมื่อก่อน หลินว่านหลินคนเดิมคงจะเอาแต่กรีดร้องและด่าทอเขาไปแล้ว แต่นี่... กลับเปล่งออกมาจากริมฝีปากอิบอิ่มสีระเรื่อด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม ลู่จวินถิงนิ่งงันไปชั่ววินาที ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มที่อันตรายที่สุดในรอบปี มือหนาและหยาบกร้านจากการจับอาวุธยื่นออกไปอย่างรวดเร็ว คว้าเอวบางของภรรยาเข้าหาตัวด้วยความเร็วระดับทหารหน่วยรบพิเศษ จนร่างของหลินว่านหลินชนเข้ากับแผงอกแกร่งของเขาอย่างจัง! "ใครบอกว่าไม่ชอบ..." เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนหลินว่านหลินรู้สึกวูบวาบไปทั้งตัว "แต่ก่อนอื่น... เมียจ๋า เธอกลิ่นหอมอะไรน่ะ? แล้วในครัว... กลิ่นหอมของเนื้อตุ๋นอะไรที่ลอยออกมาเตะจมูกฉันตั้งแต่หน้าปากซอยเมื่อกี้... บอกฉันมาเสียดีๆ นะครับ ว่าเธอแอบไปทำอะไรอร่อยๆ ไว้กินคนเดียว" ดวงตาของลู่จวินถิงเป็นประกายระยับด้วยความหิวโหย... และความปรารถนาที่ไม่อาจซ่อนเร้น ขณะที่หลินว่านหลินกำลังจะอ้าปากตอบโต้ ทันใดนั้นเอง... เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นดังสนั่นหวั่นไหวจากหน้าบ้าน พร้อมกับเสียงตะโกนแหบเครือของหัวหน้าหมู่บ้านที่ดังแทรกเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "จวินถิง! ว่านหลิน!แย่แล้ว! เกิดเรื่องใหญ่ที่ยุ้งฉางกลางของหมู่บ้าน! มีคนแอบวางเพลิงเผาเสบียงอาหารทั้งหมดที่เตรียมส่งเข้าคลังหลวงวานนี้!" ทั้งคู่ชะงัก ลู่จวินถิงหรี่ตาลงทันที รังสีอำมหิตพวยพุ่งขึ้นอีกครั้ง ส่วนหลินว่านหลินกลับเผยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก... ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เซียนหุ้นย้อนเวลา" มาโดยตลอดนะครับ