เตรียมต้อนรับสามีด้วยโต๊ะอาหารจัดเต็ม

"คำสั่งเรียกตัวด่วนที่สุดงั้นหรือครับ..." เสียงทุ้มต่ำของลู่จวินถิงสะท้อนก้องอยู่ในห้องครัวเล็กๆ ที่อบอวลไปด้วยไอความร้อนจากเตาฟืน แววตาคมกริบของนายทหารหนุ่มไหววูบชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัวต่อภารกิจเบื้องหน้า แต่เป็นเพราะความรู้สึกผิดที่ก่อตัวขึ้นในอก มือหนาที่ผ่านการจับอาวุธและแบกหามท่อนซุงมานับไม่ถ้วนเอื้อมไปกุมมือเรียวบางของภรรชาเอาไว้แน่น สัมผัสหยาบกร้านนั้นสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อนึกถึงรอยยิ้มคาดหวังของคนตรงหน้า ว่านหลินนิ่งงันไปอึดใจเดียว สมองอันเฉียบคมที่เคยคำนวณกราฟหุ้นและวิเคราะห์ทิศทางเศรษฐกิจระดับมหภาคในโลกอนาคตประมวลผลสถานการณ์ปัจจุบันอย่างรวดเร็ว เธอย่อมรู้ดีว่ายุคสมัยปี 70 นี้ การเป็นทหารแนวหน้าหมายถึงความไม่แน่นอน และคำสั่งกะทันหันมักมาพร้อมกับภารกิจลับที่อันตรายถึงชีวิต ทว่า... รอยยิ้มบางเบากลับระบายขึ้นบนเรียวปากอิ่มสวย หลินว่านหลินไม่fตื่นตระหนก ไม่โวยวาย และไม่มีน้ำตาคลอเบ้าเหมือนภรรยาชาวบ้านทั่วไป เธอพลิกฝ่ามือกลับไปกุมมือสามีแน่นกว่าเดิม ส่งผ่านความอบอุ่นและพลังใจที่มั่นคงไปให้เขา "ถ้าประเทศชาติต้องการคุณ หน้าที่ของทหารคือการไปปฏิบัติภารกิจครับ... แต่จำไว้ว่า หน้าที่ของสามีที่ดีคือการ 'กลับมาหาภรรยา' ให้ปลอดภัยด้วยเช่นกัน" ว่านหลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น แววตาสุกใสเป็นประกายระยับสะท้อนภาพร่างสูงใหญ่ของสามี "คำสั่งด่วนไม่ได้หมายความว่าคุณจะอดกินอาหารฝีมือฉันเสียหน่อย... นั่งลงเดี๋ยวนี้เลยค่ะ เอ๊ย... นั่งลงเดี๋ยวนี้เลยครับ ลู่จวินถิง วันนี้ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา คุณก็ต้องกินข้าวหม้อนี้ให้หมดก่อนก้าวเท้าออกจากบ้าน!" ประโยคท้ายที่เกือบหลุดปากสำเนียงยุคปัจจุบันถูกกลบเกลื่อนด้วยความเด็ดขาดแบบแม่ครัวใหญ่ ทำเอาลู่จวินถิงถึงกับหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ความตึงเครียดในอากาศมลายหายไปสิ้น ดวงตาคมเข้มฉายแววคลั่งรักและเทิดทูนภรรยาจนแทบจะหลอมละลาย ผู้หญิงคนนี้... ไม่ว่าจะสถานการณ์ไหน ก็มักจะมีวิธีทำให้หัวใจที่ด้านชาของเขาอบอุ่นขึ้นมาได้อย่างน่าประหลาด "ครับ เมียสั่งทั้งที ต่อให้มีกองทัพศوบมาขวางหน้า ผมก็ต้องกินให้หมดเกลี้ยงแน่นอนครับ" ลู่จวินถิงยอมจำนนด้วยรอยยิ้ม เขาขยับเก้าอี้ไม้เข้ามาใกล้ นั่งมองภรรยาคนสวยงละเลียดจัดการกับวัตถุดิบชั้นเลิศที่เพิ่งดึงออกมาจาก 'มิติฟาร์มมหัศจรรย์' อย่างเงียบๆ แต่คอยส่งสายตาชื่นชมและยื่นมือช่วยหยิบจับนู่นนี่ไม่ให้ขาด บนโต๊ะไม้ตัวเก่า บัดนี้ถูกเนรมิตให้กลายเป็นภัตตาคารย่อมๆ ในยุค 70 ที่หาดูได้ยากยิ่ง กลิ่นหอมเย้ายวนใจของ **"หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงฮวาเตียว"** ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง หมูสามชั้นคัดพิเศษจากมิติฟาร์ม ชั้นเนื้อและชั้นมันสลับกันเป็นชั้นสวยงาม เคี่ยวจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก สีสันเงางามราดด้วยน้ำซอสเข้มข้นที่เคี่ยวกับเครื่องเทศจีนและเหล้าจีนชั้นดี ตามมาด้วย **"ไก่บ้านนึ่งเห็ดหอมป่า"** ที่ส่งกลิ่นหอมอวลของสมุนไพร เนื้อไก่เหนียวนุ่มกำลังดีเพราะถูกเลี้ยงด้วยธัญพืชชั้นยอดในมิติฟาร์ม และที่ขาดไม่ได้คือ **"ผัดผักกวางตุ้งฮ่องเต้น้ำมันหอย"** สีเขียวสดกรอบ ที่ผัดด้วยไฟแรงจนส่งกลิ่นหอมฉุยเคล้ากระเทียมเจียวใหม่ๆ ข้าวสวยร้อนๆ ที่หุงจากเมล็ดข้าวหอมมะลิเกรดพรีเมียม ส่งควันกรุ่นยวนตา นี่ไม่ใช่แค่ดินเนอร์ธรรมดา แต่เป็นอาวุธลับทางใจที่ว่านหลินตั้งใจเตรียมไว้เพื่อเติมพลังให้สามีหนุ่มผู้กำลังจะเดินทางไกล "ชิมดูสิครับ ว่ารสชาติถูกปากนายทหารผู้เคร่งขรึมอย่างคุณไหม" ว่านหลินคีบชิ้นหมูสามชั้นตุ๋นสีเข้มละมุนใส่ลงในชามข้าวของลู่จวินถิง ดวงตากลมโตเป็นประกายรอคอยคำติชมอย่างสนุกสนาน ลู่จวินถิงมองชิ้นหมูตรงหน้า สลับกับใบหน้าละมุนของภรรยา เขาคีบเข้าปากชิ้น1 รสชาติหวานเค็มกลมกล่อมที่ละลายทันทีโดยไม่ต้องเคี้ยว ผสมผสานกับกลิ่นหอมของเครื่องเทศที่ซึมลึกถึงเนื้อใน ทำให้ต่อมรับรสของชายหนุ่มสั่นสะท้าน นี่คืออาหารที่อร่อยที่สุดเท่าที่เขาเคยทานมาในชีวิต ไม่ใช่แค่เพราะฝีมือการปรุงอันยอดเยี่ยม แต่เพราะมันทำจากความใส่ใจและความรักของคนตรงหน้า "อร่อยที่สุดในโลกครับ..." ลู่จวินถิงเอ่ยเสียงพร่า แววตาหวานเชื่อมจนคนฟังต้องเป็นฝ่ายหลบตา "ถ้าผมไม่ได้กลับมาทานฝีมือคุณอีก... ผมคงเสียดายที่สุดในชีวิตแน่ๆ" "พูดจาไม่เป็นมงคลเลยนะคะ... เอ๊ย... นะครับ!" ว่านหลินค้อนขวับส่งค้อนวงใหญ่ให้สามีจนน่ารักน่าเอ็นดู "ถ้าคุณไม่อยากเสียดาย ก็ต้องกลับมาทานฝีมือฉันไปจนแก่เฒ่าเข้าใจไหมครับ? กินเข้าไปเยอะๆ เลย ห้ามเหลือแม้แต่เมล็ดข้าวเด็ดขาด!" บรรยากาศภายในห้องครัวเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะเบาๆ ราวกับโลกภายนอกที่กำลังปั่นป่วนด้วยสงครามและการเมืองไม่มีผลกระทบใดๆ ต่อคนทั้งสอง ลู่จวินถิงทานอาหารฝีมือภรรยาด้วยความเอร็ดอร่อย ทุกคำที่กลืนลงคอคือพลังชีวิตและพันธสัญญาในใจว่าเขาจะต้องกลับมาปกป้องรอยยิ้มนี้ด้วยชีวิตของตนเอง ทว่า... ความสุขมักผ่านไปรวดเร็วเสมอ ขณะที่ลู่จวินถิงกำลังซดน้ำซุปไก่ร้อนๆ เป็นคำสุดท้าย เสียงเคาะประตูกระชั้นชิดและรุนแรงก็ดังขึ้นที่หน้าบ้านพัก นอกประตูด้านนอก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อนายทหารลู่ดังแทรกสายลมยามค่ำคืนเข้ามาอย่างไม่ให้ซุ่มให้เสียง *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "ผู้กองลู่! ผู้กองลู่จวินถิง! คำสั่งด่วนที่สุดเปลี่ยนแปลง! รถจี๊ปมารอรับที่หน้าค่ายแล้วครับ! ต้องออกเดินทางเดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนของลูกน้องคนสนิทดังลั่น ทำเอาบรรยากาศอบอุ่นเมื่อครู่แข็งค้างในพริบตา ลู่จวินถิงวางตะเกียบลงทันที สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมจริงจังในเสี้ยววินาที ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาสบตาภรรยาที่นิ่งงันไปชั่วขณะ ว่านหลินวางชามในมือลงอย่างช้าๆ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบเมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติจากน้ำเสียงของทหารด้านนอกที่ดูร้อนรนเกินกว่าเหตุปกติ ไม่ใช่แค่คำสั่งเรียกตัวธรรมดาแน่... มีบางอย่างเกิดขึ้นที่ชายแดน และมันต้องเป็นเรื่องใหญ่ระดับพลิกแผ่นดิน ลู่จวินถิงก้าวเข้าไปสวมกอดภรรยาตัวน้อยแนบอก อ้อมแขนแกร่งโอบรัดแน่นราดกับต้องการซึมซับไออุ่นครั้งสุดท้ายก่อนจากลา ริมฝีปากหยักกดจูบลงบนหน้าผากมนแผ่วเบา "รอผมนะว่านหลิน... ผมจะรีบกลับมา" พูดจบร่างสูงก็หันหลังก้าวเท้าฉับๆ ไปที่ประตูบ้านทันทีโดยไม่ลังเล มือหนาเปิดประตูต้อนรับความมืดมิดยามวิกาล ทว่า... เมื่อประตูเปิดออก แสงไฟจากคบเพลิงด้านนอกกลับสาดส่องกระทบเข้ากับใบหน้าของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่ยืนขวางทางอยู่หน้าบ้าน ร่างชราของแม่สามีใจร้าย ยืนจังก้าอยู่หน้าประตูดื้อๆ พร้อมด้วยสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมในมือถือจดหมายฉบับหนึ่งโบกไปมา "แกจะรีบไปไหนไอ้ลูกอกตัญญู! ดูนี่เสียก่อน! เมียรักแสนดีที่แกหลงนักหนาน่ะ... แอบซ่อนจดหมายลับจากผู้ชายคนอื่นไว้ในตู้เสื้อผ้า! นังสารเลวคนนี้มันกำลังจะสวมเขาให้แกก่อนไปตายที่ชายแดนต่างหากล่ะ!" -------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ด,นักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางข้ามเวลาไปกับ "เซียนหุ้นย้อนเวลา" นะครับ