เปิดตัวด้วยหมูตุ๋นสูตรลับสะเทือนตลาด

เสียงทุบโต๊ะไม้สนกระแทกเสียงดังลั่นจนไอร้อนที่พวยพุ่งจากซึ้งนึ่งสะเทือนไหว "ว่านหลิน! เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงเอาของพวกนี้มาวางขายในเขตควบคุมของฉัน! รู้ไหมว่านี่มันผิดกฎระเบียบการค้าเสรีของคอมมูน!" ก้านนิ้วหยาบกร้านชี้หน้าหลินว่านหลินทันทีที่ตะกร้าไม้ไผ่ใบใหญ่ถูกเปิดออก กลิ่นอายของเครื่องเทศเคี่ยวเคี่ยวจนเข้าเนื้อ ทั้งโป๊ยกั๊ก ออบเชย พริกไทยเสฉวน และน้ำตาลทรายแดงเคี่ยวจนเป็นคาราเมลสีอำพัน โชยทะลุผ้าขาวบางเคลบอบไอน้ำออกมาเตะจมูกผู้คนในรัศมีสิบเมตรจนเสียงโวยวายเมื่อครู่เงียบกริบลงทันตา หลินว่านหลินไม่ได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตฉายแววเยือกเย็นแบบฉบับเซียนหุ้นผู้ผ่านวิกฤตตลาดหุ้นร่วงมานับครั้งไม่ถ้วน เธอยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือชั้น พลางใช้ทัพพีไม้คนน้ำซุปหมูสามชั้นในหม้อดินเผาขนาดเล็กที่แอบดึงออกมาจากมิติฟาร์มมหัศจรรย์ช้าๆ เสียง *ฉ่า...* ของน้ำมันหมูกับซีอิ๊วที่กระทบความร้อนยิ่งทำให้กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วตลาดมืดแห่งอำเภอเฟิงเฉิง "หัวหน้าหน่วยตรวจการจ้าว... กฎระเบียบมีไว้ควบคุมพวกฉวยโอกาส แต่สิ่งที่ฉันทำคือการแบ่งปันความสุขผ่านปลายลิ้นให้พี่น้องชนชั้นแรงงานต่างหากล่ะคะ เอ้ย... ต่างหากล่ะครับ" หลินว่านหลินเกือบหลุดปากคำคุ้นเคยตามประสาชาติต่างมิติ แต่เธอก็พลิกลิ้นแก้เกมได้อย่างแนบเนียน พร้อมกับตักหมูสามชั้นตุ๋นเปื่อยนุ่มละลายในปากที่คั่นด้วยชั้นไขมันใสแจ๋ว วางแปะลงบนแป้งซาลาเปาทอดกรอบสีทองอร่ามที่เพิ่งยกขึ้นจากกระทะ จ้าวชางเซิง กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่โดยไม่รู้ตัว ดวงตาเรียวเล็กจ้องมองชิ้นหมูสามชั้นที่ฉ่ำวาวด้วยน้ำราดสูตรลับจากมิติฟาร์ม กลิ่นหอมของมันช่างยั่วยวนจนกระเพาะอาหารของเขาประท้วงส่งเสียงร้องออกมาเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงันของฝูงชนที่เริ่มเบียดเสียดกันเข้ามาล้อมวง "มะ... ไม่ได้ยังไงก็คือไม่ได้! ถ้าไม่มีใบอนุญาตค้าหาบเร่..." "ถ้าเช่นนั้น ชิ้นนี้ถือเป็นการทดลองชิมในฐานะเจ้าหน้าที่ผู้เสียสละเพื่อประชาชนก็แล้วกันค่ะ... เอ่อ สำหรับท่านหัวหน้าจ้าวโดยเฉพาะ" หลินว่านหลินตัดบทด้วยรอยยิ้มพิมใจ มือเรียวบางยื่นซาลาเปาร้อนๆ ที่ประกบหมูตุ๋นชิ้นโตส่งให้ตรงหน้า จ้าวชางเซิงตั้งท่าจะปฏิเสธเพื่อรักษาฟอร์ม แต่สัญชาตญาณความอยากอาหารที่ถูกกระตุ้นด้วยเทคโนโลยีเร่งความสุขระดับโลกจากมิติฟาร์มทำให้มือของเขายื่นออกไปรับโดยอัตโนมัติ กัดเข้าไปคำแรก... แป้งกรอบนอกนุ่มในประสานเข้ากับความชุ่มฉ่ำของไขมันหมูที่ละลายหายไปบนลิ้น ทิ้งไว้เพียงรสชาติกลมกล่อม หวานเค็มเคี่ยวจนเข้าเนื้อและหอมกลิ่นสมุนไพรจีนจางๆ ดวงตาของหัวหน้าหน่วยตรวจการเบิกกว้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสะกด "อร่อย... อร่อยฉิบหาย!" จ้าวชางเซิงหลุดอุทานออกมาเสียงดังลั่นโดยไม่เกรงใจภาพลักษณ์ เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นจากฝูงชนที่ยืนออกันอยู่รอบด้าน ทันใดนั้น แบงค์เหมาเจ๋อตงยับยี่ยับเยินนับสิบใบก็ถูกยื่นเข้ามาหาหลินว่านหลินพร้อมเสียงตะโกนแย่งกันระงม "ฉันเอาสองลูก! ให้ไวเลยสหาย!" "สามลูก! ทางนี้มีเงินสด ไม่ต้องทอน!" "เฮ้ย อย่าแซงคิวสิฟะ ฉันต่อแถวก่อนนะ!" หลินว่านหลินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ มือเรียวทำงานอย่างรวดเร็วและคล่องแคล่วราวกับเครื่องจักรกลอัจฉริยะ ซาลาเปาไส้หมูตุ๋นสูตรลับถูกหยิบออกจากซึ้งและกระทะทอด สอดไส้ด้วยเนื้อหมูเปื่อยนุ่มชุ่มฉ่ำ ส่งมอบให้ลูกค้าทีละคนอย่างเป็นระเบียบ เงินสดในตะกร้าไม้ไผ่เพิ่มจำนวนสูงขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับกราฟหุ้นขาขึ้นแบบพاربอลิก (Parabolic) ในขณะที่การค้าขายกำลังดำเนินไปอย่างดุเดือดและทำกำไรมหาศาล ท่ามกลางฝูงชนที่เบียดเสียดกันเข้ามาซื้อของ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อโค้ทสีเขียวขี้ม้าของนายทหารหนุ่มก็แหวกฝูงชนเข้ามาเงียบๆ ลู่จวินถิงกวาดสายตาคมกริบมองภรรยาตัวน้อยที่กำลังยุ่งอยู่กับการตักอาหารขายด้วยรอยยิ้มเหนื่อยอ่อนแต่เปี่ยมด้วยความสุข เขายืนกอดอกพิงเสาไม้ใกล้กับแผงลอย ดวงตาคมเข้มฉายแววคลั่งรักและเอ็นดูระคนความเป็นห่วง เนื่องจากเกรงว่าภรรยาจะเหนื่อยเกินไป มือใหญ่เตรียมก้าวเข้าไปช่วยยกของทันที แต่ทว่า... สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยของหลินเจี้ยนกั๋วและกลุ่มชายฉกรรจ์อีกสามคนกำลังเดินเลี้ยวเข้ามาจากมุมมืดของตลาด พร้อมกับรอยยิ้มชั่วร้ายที่ซ่อนความริษยาไว้เต็มเปี่ยมในแววตา พวกมันถือท่อนไม้และเหล็กเส้นเดินตรงดิ่งมายังแผงลอยของหลินว่านหลินด้วยท่าทางคุกคาม! ลู่จวินถิงหรี่ตาลง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างกายกำยำในทันที ขายยาวก้าวเข้าไปประชิดตัวภรรยาอย่างรวดเร็วพร้อมกับเอื้อมมือโอบเอวบางไว้แน่น ขณะที่หลินว่านหลินหันมาสบตาเขาพอดี เธอยังไม่ทันได้เอ่ยปากทักทาย เสียงตะโกนก้องด้วยความโกรธเกรี้ยวก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง "นังสารเลวว่านหลิน! กล้าดียังไงเอาเงินลับมาเปิดร้านหาเงินเข้ากระเป๋าตัวเองคนเดียว ทั้งที่แกควรเอาเงินทั้งหมดไปให้ตระกูลหลิน!" หลินเจี้ยนกั๋วเงื้อท่อนไม้ในมือขึ้นสูง เตรียมฟาดลงมากลางแผงซาลาเปาทันทีท่ามกลางความตกใจของทุกคนในตลาด แต่ก่อนที่ไม้ท่อนนั้นจะกระทบเป้าหมาย มือหนาอันทรงพลังของลู่จวินถิงก็คว้าจับข้อมือของหลินเจี้ยนกั๋วไว้กลางอากาศอย่างแม่นยำ ราวกับคีมเหล็กที่ไม่มีวันหลุด! บรรยากาศรอบตัวหยุดชะงักลงในเสี้ยววินาทีนั้น ลู่จวินถิงก้มหน้าลงกระซิบข้างหูภรรยาเบาๆ ด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่อบอุ่นแต่แฝงความเหี้ยมเกรียม "ภรรยาครับ... ดูเหมือนเราจะมีศัตรูตัวฉกาจมาช่วยเพิ่มยอดขายให้เราอีกกลุ่มแล้วสินะครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะครับ