เผชิญหน้าอันธพาลท้องถิ่น

"ห้าสิบหยวน? นี่พวกคุณเอาไม้บรรทัดวัดความโลภจากตรงไหนมาตีเส้นกัน ถึงได้กล้าอ้างตัวว่าเป็นเจ้าของพื้นที่ตลาดมืดแห่งนี้?" ซ่งต๋า เจ้าถิ่นผู้มีรอยแผลเป็นพาดผ่านหางตาถึงกับชะงัก รอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้าบิดเบี้ยวเล็กน้อยเมื่อเผชิญหน้ากับเสียงใสที่เอ่ยขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว ร่างระหงของหลินว่านหลินยืนหยัดอยู่หลังแผงขายสินค้า ผลิตภัณฑ์จากมิติฟาร์มมหัศจรรย์ทั้งไข่ไก่คัดพิเศษ สมุนไพรป่าคุณภาพเยี่ยม และแป้งหมั่นтоваสูตรลับถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ทว่าความสนใจของคนในตลาดมืดตอนนี้กลับพุ่งเป้ามาที่การปะทะคารมระหว่างหญิงสาวหน้าตาหมดจดกับกลุ่มอันธพาลสี่คนที่ขึ้นชื่อเรื่องการรีดไถ บรรยากาศรอบตัวอึมครึมลงถนัดตา พ่อค้าแม่ขายคนอื่นต่างถอยร่นออกไปหลบมุมด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าหาญพอจะยื่นมือเข้าช่วยหญิงสาวต่างถิ่นที่เพิ่งมาตั้งแผงได้เพียงสองวัน ทว่าหลินว่านหลินกลับไม่มีแววตาหวาดหวั่นแม้แต่น้อย สมองระดับเซียนหุ้นที่ผ่านการเจรจาธุรกิจมูลค่ามหาศาลมาแล้ว กำลังคำนวณต้นทุนความเสี่ยงและจิตวิทยาฝูงชนอย่างรวดเร็ว "นังตัวดี ปากกล้านักนะ!" ลูกน้องคนหนึ่งของซ่งต๋าตบโต๊ะเสียงดังสนั่นจนสินค้าบนแผงสั่นสะเทือน "ที่นี่เขตปกครองของพี่ต๋า ใครค้าขายก็ต้องจ่ายค่าคุ้มครองสิบลิตรวด... หรืออยากจะให้แผงของแกพังคามือ?" หลินว่านหลินไม่ได้สะดุ้งตกใจ เธอเพียงแต่ปัดฝุ่นเบาๆ บนเสื้อผ้าอย่างใจเย็น ก่อนจะยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ซ่งต๋าขมวดคิ้วมุ่นอย่างไร้สาเหตุ "การเก็บค่าคุ้มครอง... มันต้องมีใบอนุญาตจากคณะกรรมการตลาด หรืออย่างน้อยก็ต้องมีสัญญารับรองการคุ้มครองความปลอดภัยสินค้าระดับพรีเมียม แต่นี่อะไร? พวกคุณเดินเข้ามามือเปล่า ทำหน้าตาถมึงทึง แล้วอ้างตัวเป็นเจ้าของพื้นที่ แบบนี้ในทางกฎหมายเขาเรียกว่า 'การกรรโชกทรัพย์' นะครับ... เอ๊ย หมายถึง ผิดกฎหมายอาญามาตราที่ว่าด้วยการรีดไถอย่างโจ่งแจ้งต่างหากล่ะคะ เอ๊ย ครับ!" หลินว่านหลินเกือบหลุดสำนวนยุคปัจจุบันออกมา แต่ก็ปรับน้ำเสียงให้เข้ากับยุค 70 ได้อย่างแนบเนียน ซ่งต๋าหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว ศักดิ์ศรีของนักเลงคุมวินถูกท้าทายต่อหน้าธารกำนัล "จับนังนี่มัดแล้วรื้อแผงมันซะ! สอนให้มันรู้ว่ากฎที่นี่ใครเป็นคนร่าง!" สิ้นคำสั่ง ลูกน้องร่างหนาสองคนพุ่งเข้ามาหมายจะตะครุบตัวหญิงสาว ทว่าหลินว่านหลินกลับเคลื่อนไหวรวดเร็วกว่าที่คาดไว้มาก เธอใช้ทักษะการป้องกันตัวที่ฝึกฝนมาอย่างดีในมิติฟาร์ม ก้าวเท้าหลบฉากพร้อมกับใช้ถาดไม้หนาฟาดเข้าที่ข้อพับเข่าของคนแรกอย่างแม่นยำ เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นพร้อมกับร่างที่ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น คนទីสองชะงักค้างด้วยความตกตะลึง แต่ยังไม่ทันได้เงื้อมือชก หมัดฮุกขวาที่เปี่ยมไปด้วยแรงเหวี่ยงจากกล้ามเนื้อที่ถูกฟื้นฟูด้วยน้ำพุวิเศษก็กระแทกเข้าที่ปลายคางของมันเต็มแรง เสียงฟันกระทบกันดังกรอด ร่างของอันธพาลหนقหนักเกือบร้อยกิโลกรัมเซถอยหลังไปชนลังไม้จนพังทลายลงมาทับร่างตัวเอง ความเงียบสงบเข้าปกคลุมตลาดมืดชั่วขณะ ทุกสายตาเบิกกว้างด้วยความตะลึงงัน แม่ค้าหลายคนถึงกับอ้าปากค้าง ไม่คาดคิดว่าหญิงสาวบอบบางคนนี้จะมีหมัดเด็ดที่รุนแรงและเฉียบขาดถึงเพียงนี้ ซ่งต๋าหน้าถอดสี มือที่คว(א)กมีดพับออกมาสั่นเทาริ้วด้วยความประหม่า "แก... นังสารเลว!" "จะแทงผม... เอ๊ย แทงฉันอย่างนั้นเหรอ?" หลินว่านหลินก้าวเข้าไปประชิดตัวด้วยความเร็วที่เหนือกว่า มือเรียวคว้าข้อมือของซ่งต๋าบิดเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วจนเกิดเสียงข้อต่อลั่นกรอบ มีดพับในมือร่วงหล่นลงพื้น ก่อนที่เธอจะใช้เข่ากระแทกเข้าที่หน้าท้องของหัวหน้าอันธพาลอย่างเต็มแรง จนซ่งต๋าทรุดลงไปนอนกุมท้องหน้าเขียวหน้าเหลือง ส่งเสียงครางฮรืดๆ ออกมาด้วยความจุก "จำไว้นะครับ..." หลินว่านหลินโน้มตัวลงไปกระซิบด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่กดดันจนซ่งต๋าแทบหยุดหายใจ "การทำธุรกิจเขาใช้สมองและความซื่อสัตย์ ไม่ใช่การรีดไถ ถ้าไม่อยากให้ธุรกิจ 'ใต้ดิน' ของพวกแกพังพินาศในชั่วข้ามคืน ก็ไสหัวไปซะ แล้วอย่าให้ฉันเห็นหน้าแถวนี้อีก" กลุ่มอันธพาลพยักหน้ารับคำด้วยความหวาดกลัวสุดขีด พวกมันพยุงกันลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีหายไปจากตลาดมืดอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งให้หลินว่านหลินยืนจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยท่าทางสง่างาม ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อครู่ ท่ามกลางความเงียบงัน เสียงปรบมือเบาๆ และแววตาชื่นชมแกมเกรงใจจากพ่อค้าแม่ขายรอบข้างก็ดังขึ้น สินค้าที่เหลือบนแผงถูกรุมซื้อจนหมดเกลี้ยงภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที เงินหยวนและคูปองอาหารจำนวนมากถูกกองอยู่ตรงหน้า เมื่อเก็บข้าวของเสร็จสิ้น หลินว่านหลินก็เดินทางกลับมาถึงบ้านพักในหมู่บ้านชนบท แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องกระทบกับหลังคาบ้าน ดินกลิ่นหอมกรุ่นของอาหารเย็นลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ ทันทีที่ผลักประตูรั้วเข้าไป ภาพของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดทหารที่กำลังง่วนอยู่กับการก่อไฟหน้าเตาถ่านก็ปรากฏแก่สายตา ลู่จวินถิงเงยหน้าขึ้นจากงานตรงหน้า รอยยิ้มอบอุ่นสว่างไสวบนใบหน้าคมคาย ทว่าเมื่อสายตาคมกริบสังเกตเห็นรอยเปื้อนฝุ่นเล็กน้อยบนเสื้อของภรรยา ดวงตาสีเข้มก็หรี่ลง ความเย็นชาดุจพญาอินทรีย์แผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาทันที "ใครกล้าทำให้เธอต้องเหนื่อยจนเสื้อเปื้อนฝุ่นแบบนี้... ว่านหลิน?" ลู่จวินถิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยอันตราย พร้อมกับก้าวเข้ามาโอบประคองเอวบางของเธอไว้แนบชิด โดยที่กลิ่นหอมเย้ายวนของซุปไก่ตุ๋นโสมป่าจากฝีมือของเขาเริ่มส่งกลิ่นตลบอบอวลไปทั่วห้องครัว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะครับ