หลักฐานมัดตัว

เสียงหัวเราะคikคัคในลำคอของหลินซูเหยายังคงก้องกังวานอยู่ในความเงียบงันยามดึก แสงตะเกียงน้ำมันพืชไหววูบตามแรงลมที่ลอดผ่านรอยแตกของบานหน้าต่างไม้ ทว่ามันมิได้ทำให้บรรยากาศภายในห้องเก็บเสบียงท้ายหมู่บ้านดูน่ากลัวขึ้นแม้แต่น้อย กลับกัน รอยยิ้มที่มุมปากของหญิงสาวกลับเฉียบคมราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับจนขึ้นเงา เบื้องหน้าของนางคือหีบไม้สนเก่าๆ ที่ถูกงัดแงะจนสลักหลุดร่วง ภายในนั้นบรรจุเมล็ดพันธุ์ข้าวสาลีชั้นดีที่นางตั้งใจจะใช้เพาะปลูกในแปลงทดลองรอบใหม่ รวมถึงถุงเงินย่อยที่ได้จากการขายน้ำพริกสูตรลับในตลาดเมื่อวานซืน ทว่าสิ่งสำคัญมิใช่ทรัพย์สินเหล่านี้ แต่มันคือ "ร่องรอย" ที่คนร้ายทิ้งเอาไว้ต่างหาก "คิดว่าทำเนียนแล้วหรือ... สะใภ้ใหญ่ผู้แสนดี" หลินซูเหยาพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางใช้นิ้วเรียวยาวคีบเส้นใยผ้าสีฟ้าครามที่ติดอยู่กับตะปูขึ้นมาพิจารณา เนื้อผ้าหยาบหนาเช่นนี้ ในหมู่บ้านตระกูลเฉินนี้มีเพียงผู้เดียวเท่านั้นที่ตัดเย็บเสื้อผ้าด้วยผ้าฝ้ายย้อมครามนำเข้าจากอำเภอข้างเคียง นางก้าวเท้าออกจากห้องเก็บเสบียงอย่างเงียบเชียบ ดั่งแมวป่าที่กำลังย่างก้าวเข้าหาเหยื่อ ยามนี้ยามสาม (ประมาณเที่ยงคืนถึงตีสอง) เป็นช่วงเวลาที่มนุษย์หลับสนิทที่สุด แต่สำหรับผู้ที่มีความลับปกปิด ย่อมกระสับกระส่ายจนข่มตาให้หลับลงได้ยากยิ่ง กึก... เสียงฝีเท้าเบาหวิวเหยียบลงบนใบไม้แห้งบริเวณหลังเรือนครัวของบ้านใหญ่ หลินซูเหยาหลบเงาไม้ใหญ่อย่างคล่องแคล่ว สายตาสีรัตติกาลกวาดมองไปยังร่างท้วมของใครบางคนที่กำลังงว่นอยู่กับการซ่อนห่อผ้าใบใหญ่ใต้ถุนกรงไก่ "ทำไมถึงเพิ่งกลับมาเล่า เจ้าตัวดี... ข้านึกว่าเจ้าจะหอบเอาเงินไปกินทิ้งกินขว้างเสียหมดแล้ว" น้ำเสียงแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความกระวนกระวายดังขึ้นจากความมืด แม่สามีตระกูลเฉินก้าวออกมาจากมุมมืด พลางชะโงกหน้ามองผู้ที่เพิ่งลอบเข้าไปในเขตพื้นที่ของเรือนพัก "ท่านแม่... ข้าเกือบโดนมันจับได้แล้ว!" เสียงตอบกลับด้วยความหวาดผวาเอ่ยขึ้นอย่างลนลาน พร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดผ้าฝ้ายสีฟ้าครามที่ทรุดตัวลงนั่งหอบหายใจรดพื้นดิน หล่อนคือสะใภ้รองผู้มีศักดิ์เป็นน้องสะใภ้ของบ้าน แต่กลับแอบลักลอบร่วมมือกับแม่สามีเพื่อสูบเลือดสูบเนื้อเรือนพักของหลินซูเหยามาโดยตลอด หลินซูเหยาที่แอบซุ่มอยู่หลังพุ่มไม้หอมหมื่นลี้ ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคู่นั้นฉายแววเยียบเย็นอย่างถึงที่สุด ที่แท้ก็เป็นเกลอสนิทคู่นี้เองที่คอยเป็นหนอนบ่อนไส้ คอยส่งข่าวความเคลื่อนไหวและขโมยวัตถุดิบชั้นดีในไร่ของนางไปขายต่อให้พ่อค้าคนกลางในราคาถูก "เจ้ามันโง่นัก! แค่ไปเอาหีบเสบียงแค่นี้ทำไมต้องใช้เวลานานนัก หากอาหยางสามีเจ้าตื่นขึ้นมาเห็นเข้า เราสองคนจะหัวขาดกันหมดนะ!" แม่สามีตระกูลเฉินเอ็ดตะโรเสียงเบา ใบหน้ายับย่นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว มือเหี่ยวย่นตบลงบนต้นขาฉาดใหญ่ "ก็... ก็เพราะนังซูเหยามันดันวางกลลวงไว้สิเจ้าคะ ข้าเกือบจะติดกับดักไม้หนามที่มันทำไว้หน้าห้องเสียแล้ว ดีนะที่ข้าไหวตัวทัน..." นางสะใภ้รองแก้ตัวพัลวัน พลางปาดเหงื่อออกจากหน้าผาก "กลลวงอะไรกัน เจ้ามันสะเพร่าเองต่างหากเล่า!" "พอได้แล้วกระมังครับ... ดึกดื่นค่อนคืนเช่นนี้ อากาศข้างนอกช่างหนาวเหน็บนัก เหตุใดพวกท่านถึงยังมานั่งสุมหัวประชุมกันด้วยเรื่องสนุกสนานเช่นนี้เล่าครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังที่ดังขึ้นกะทันหัน ราวกับสายฟ้าฟาดกลางฤดูร้อน ร่างทั้งสองร่างสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกผีหลอก แม่สามีและสะใภ้รองหันขวับไปตามต้นเสียงด้วยใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ใต้แสงจันทร์สลัว เฉินมู่หยางก้าวออกมาจากเงาไม้ด้วยท่าทีสง่างาม ใบหน้าคมคายเคร่งขรึมไร้รอยยิ้ม แววตาดุดั่งพญาอินทรีคู่นั้นจับจ้องมองมารดาและน้องสะใภ้ด้วยความผิดหวังระคนรังเกียจ ด้านข้างของเขาคือหลินซูเหยาที่เดินตามออกมาพร้อมกับถือตะเกียงในมือ แสงไฟสีส้มสาดส่องกระทบใบหน้าเรียบเฉย แต่งดงามจับตาของนาง "ทะ... ท่าวุฒิ... มู่หยาง! เจ้า... เจ้ามาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อใด!" แม่สามีละล่ำละลักเอ่ยถาม เสียงสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "ข้าควรจะถามท่านมากกว่าครับท่านแม่ ว่าเหตุใดภรรยาของข้า ถึงต้องมาคอยตามจับโจรขโมยของในบ้านตัวเอง ทั้งที่โจรผู้นั้น... กลับเป็นคนในครอบครัวเดียวกันแท้ๆ" เฉินมู่หยางเอ่ยเสียงเรียบ แต่กดดันจนผู้ฟังรู้สึกราวกับมีภูเขาทั้งลูกกดทับลงบนบ่า สะใภ้รองหน้าถอดสีทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นดิน นางรีบคลานเข้าไปหาแม่สามีราวกับคนใกล้ตาย "ท่านแม่ช่วยข้าด้วย! ช่วยข้าด้วยเจ้าค่ะ!" หลินซูเหยาปรายตามองห่อผ้าที่ซุกอยู่ใต้กรงไก่ ก่อนจะย่างสามขุมเข้าไปหยิบมันขึ้นมาอย่างไม่เกรงกลัว นางแก้เชือกที่ผูกไว้ออก เผยให้เห็นเมล็ดพันธุ์ข้าวสาลีชั้นดีและถุงเงินที่ถูกขโมยไปต่อหน้าต่อตาพยานทั้งสอง "ของเหล่านี้ ข้าต้องใช้เวลาแรมเดือนในการคัดสรรและเพาะปลูกอย่างยากลำบาก เพื่อเตรียมไว้ทำแป้งสำหรับเทศกาลเก็บเกี่ยว แต่พวกท่านกลับ..." หลินซูเหยาเว้นจังหวะ น้ำเสียงของนางราบเรียบ แต่มันกลับทรงพลังยิ่งกว่าการตะคอกด่าทอ "กลับทำตัวเป็นปลิงคอยสูบกินเลือดเนื้อของคนในบ้านเดียวกัน ช่างน่าละอายใจนัก" แม่สามีหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธที่แผนการแตก นางสะบัดหน้าหนีหลานสะใภ้ผู้นี้มานาน แต่ไม่คิดว่าวันนี้จะพลาดท่าเสียทีให้กับสตรีที่ตนเคยดูแคลน "นังสารเลว! นี่เจ้ากล้าสั่งสอนแม่สามีอย่างข้าหรือ! มู่หยาง ดูเมียแกสมันสิ มันกล้าปีนเกลียวข้า!" "พอเสียทีเถอะครับท่านแม่!" เฉินมู่หยางตวาดลั่น เสียงคำรามต่ำในลำคอของนายทหารหนุ่มทำให้รอบบริเวณเงียบกริบลงทันที "ตลอดเวลาที่ผ่านมา ข้าส่งเสียเงินทองและเสบียงให้ท่านไม่เคยขาด ข้าคิดว่าท่านเป็นมารดาจึงยอมให้เกียรติมาโดยตลอด แต่สิ่งที่ท่านทำ... มันเกินกว่าจะให้อภัยแล้ว" บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก สะใภ้รองร้องไห้โฮออกมาด้วยความกลัว ส่วนแม่สามีได้แต่อ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออก หลินซูเหยาสูดหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นอายของความสำเร็จในการกระชากหน้ากากคนทรยศช่างหอมหวานเสียยิ่งกว่าอาหารจานใดในโลก นางก้าวเข้าไปใกล้สามี เอื้อมมือไปแตะแขนแกร่งเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณบางอย่าง เฉินมู่หยางปรายตามมองภรรยาแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดที่ไม่มีผู้ใดกล้าขัดขืน "พรุ่งนี้เช้า... เชิญผู้นำหมู่บ้านและญาติผู้ใหญ่ทุกท่านมาที่นี่ เราจะมาสะสางเรื่องนี้ให้จบกันเสียที และเตรียมตัวเก็บข้าวของของเจ้าออกไปจากบ้านตระกูลเฉินเสีย... น้องสะใภ้" สิ้นคำพูดนั้น สะใภ้รองก็เป็นลมล้มพับไปกองกับพื้นทันที ทว่า ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุม หลินซูเหยากลับรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ นางก้มลงมองรอยเท้าปริศนาอีกคู่หนึ่งที่อยู่ห่างออกไปจากจุดเกิดเหตุไม่ถึงสลัด ซึ่งรอยเท้านี้... มิใช่ของสะใภ้รอง และมิใช่ของแม่สามีอย่างแน่นอน มันเป็นรอยเท้าของบุรุษผู้สวมรองเท้าหนังจากในเมือง! ดวงตากลมโตหรี่แคบลงทันที หัวใจกระตุกวูบเมื่อตระหนักได้ว่า งานนี้... อาจไม่ได้มีแค่หนอนบ่อนไส้ในบ้านหลังนี้เสียแล้ว ... ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ซูเหยามาจนถึงตอนนี้นะครับ — ใบชาหอมหมื่นลี้